Discriminatie I

Discriminatie I

Een paar dagen geleden had ik na een flinke trainingssessie een goed gesprek met mijn personal trainer. Het was tijd voor de cooling down en ondertussen hadden we het over het nieuwe pand dat ze gaan krijgen. Het huidige pand is oud en er staan sterk verouderde fitnesstoestellen. Daar is uiteraard niets mis mee, maar ik kan me voorstellen dat het niet uitnodigt om lid te worden. Ik ben zelf lid geworden omdat ik mee draai in een bewegingskuur voor mensen met obesitas, maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik anders ook lid zou zijn geworden. Voor minder geld zit ik bij een luxere sportschool, zei ik tegen hem. Hij gaf me in zekere zin gelijk, maar begon vrijwel meteen over de mentaliteit in de meeste goedkope sportscholen en ik kon niet anders dan hem gelijk geven. 

Mentaliteit van goedkopere sportscholen
Een paar jaar geleden trainde ik bij sportschool X. Die sportschool was een all-inclusive sportschool en ik kon daar zes dagen per week trainen, terwijl mijn dochter voor een uurtje naar de opvang ging. Gloednieuwe apparaten, trainers aanwezig en trainingsschema’s werden gemaakt. Sportschool X is inmiddels gewijzigd in sportschool Y. Zelfde locatie, min of meer hetzelfde personeel, maar niet meer all-inclusive. Voordeel is dat hij per maand veertig euro goedkoper is, nadeel is dat het een heel ander slag volk aantrekt. Waar ik voorheen (toen het nog X was) als dikke vrouw nog wel het ‘krachthonk’ in kon lopen en ze er zelfs waardering voor hadden, word ik nu al weggekeken voor ik er überhaupt over heb kunnen denken een dumbbell of barbell op te pakken. Ligt dat aan het vrouw zijn misschien? Lijkt me niet logisch gezien het feit dat een dunne versie van mij wel getolereerd wordt, bijna uitgenodigd wordt zelfs. Dat noem ik discriminatie. Ik mag niet in dat wereldje rondlopen omdat ik te dik ben. Het feit dat ik niet getraind genoeg ben is onzin, want als het om spierkrachtmeting gaat wil ik wel weten wie er wint, zij of ik. Hoe dan ook, ik ben maar weer overgestapt op de grote logge apparaten.

Discriminatie
Dat vertelde ik mijn personal trainer en hij kon zich er iets bij voorstellen. Mijn personal trainer is van Marokkaanse afkomst en heeft regelmatig te maken met discriminatie. Er wordt maar vanuit gegaan dat hij slecht is en wordt veelal met de nek aangekeken. Dat herken ik. Wat volgde was een heel gesprek over dik zijn en hoe mensen tegen mij/ons aankijken. Dat is iets waar je niet vrolijk van wordt, waar ik niet vrolijk van word. Het is toch van de zotte dat ik (in de ogen van sommigen) niet van waarde ben voor deze wereld omdat ik niet dun ben? Alleen maar omdat ik de pech heb naar ‘slecht voedsel’ te grijpen als ik moe en geëmotioneerd ben?

Ik denk dat dikke mensen anders bekeken worden dan dunne mensen
Toen ik hem vertelde van mijn vorige afvalpoging en hoe vaak ik niet te horen kreeg dat de aandacht die ik als dunner persoon kreeg niet door het afvallen kwam maar door mijn air gaf hij die mensen gelijk. Even wist ik niet wat ik moest zeggen, maar ik ben het wel gewend inmiddels. Als voorbeeld vertelde ik hem dat ik in 2009 begon met afvallen. Binnen een paar maanden tijd ging ik van 107 naar 77 kg. In het begin werd ik genegeerd in de sportschool of erger nog: de neuzen werden opgetrokken. Gaandeweg werd ik met andere ogen bekeken en toen ik 77 kg woog leek iedereen ineens aandacht voor me te hebben. Iedereen wilde weten wat mijn geheim was, iedereen wilde kwijt hoe goed ik eruit zag, ineens leek iedereen een praatje met me te willen maken. Ik geef toe dat het ook genoeg gespreksstof geeft hoor, maar kun je je voorstellen dat ik het ook met argusogen bekeek? Dat ik niet begreep waarom ik ineens wel goed genoeg was om mee te praten?

Of ligt het toch meer aan een groeiend zelfvertrouwen?
Terwijl ik dit tik merk ik dat ik zelf ook ga denken als mijn personal trainer, dat ik zijn mening deel. Toch vind ik het moeilijk om me neer te leggen bij het simpele antwoord: dat komt omdat je meer zelfvertrouwen kreeg. Is dat zo? Of kon het me gewoon steeds minder interesseren dat de neuzen werden opgetrokken? Natuurlijk krijg je meer zelfvertrouwen als je afvalt, maar om nou te zeggen dat het zo explosief was gestegen ten opzichte van die 107 kg, vind ik toch wel heel erg ver gaan.
Ik denk echt dat dikke mensen anders bekeken worden dan dunne mensen. Waarom? Omdat niemand dat randje om de buik er aantrekkelijk uit vindt zien? Er zijn genoeg “skinny” meiden die ook een vetrand(je) meedragen. Is dat dan niet erg om te zien? Waarom worden dikke mensen gezien als vies? Je leest het overal op internet, je hoort het overal om je heen. Kunnen we nou niet gewoon eens een keertje kijken naar hoe iemand is in plaats van hoe iemand eruit ziet? Dat zou de wereld een stuk aantrekkelijker maken! Wordt vervolgd.

Related posts

Leave a Comment