Afvallen blijft lastig, zelfs als je al ver bent gekomen

“Gefeliciteerd, u bent al 27 kilogram afgevallen. Het kan dan wel zo zijn dat u nog niet op gewicht bent, maar dit is al een geweldige prestatie!” Wat zou het heerlijk zijn om dit te horen wanneer ik ‘s morgens op de weegschaal ga staan. In plaats daarvan zegt de platte plaat mij door middel van icoontjes dat ik veel te zwaar ben (en dus af moet gaan vallen). Geen bemoedigende woorden, maar gemene pictogrammen die mijn geschiedenis helemaal niet kennen. – afvallen

 Rot jaar

Inmiddels is het al weer een jaar geleden dat ik voor het laatste afviel. Een tijdje heb ik de 80 in mijn scherm gezien, maar na verloop van tijd werd dat 82. Op zich niet slecht natuurlijk om in een jaar tijd maar twee kilogram aan te komen. Al helemaal niet omdat ik een rot jaar achter de rug heb en ik toch het een en ander aan rommelvoedsel naar binnen heb geschoven. Nou ja, eigenlijk heb ik al drie rot jaren achter de rug en mag ik mijn handen dichtknijpen dat het me überhaupt gelukt is om dertig kilogram af te vallen. Dan zijn die twee aangekomen kilo’s nog geen ramp.

Falen of slagen?

Ik ben van het type dat snel geneigd is om de dingen negatief te bekijken. Het liefst denk ik bij mezelf dat ik het afgelopen jaar gefaald heb om de resterende kilo’s af te vallen, terwijl ik eigenlijk trots moet zijn op het feit dat ik een jaar lang stabiel ben gebleven. Die twee kilogram vind ik persoonlijk redelijk stabiel. Maar toch blijft het gevoel knagen. Ik wilde namelijk in juni van dit jaar de laatste twintig kilogram kwijt zijn, drie jaar na de bevalling van mijn zoon, maar dat lukte niet. Toen wilde ik het bereiken op mijn 12,5 jarige trouwdag, afgelopen vrijdag, ook dat lukte niet. Op dit moment durf ik niet eens meer te hopen op Kerst, maar ik ga het toch proberen.

Verlicht

Inmiddels ben ik namelijk redelijk van mijn depressieve gevoelens af die ik de afgelopen drie jaar heb gehad. Laatst heb ik tijdens een gigantische regenbui en mega huilbui gehad (heerlijk is dat, niemand die het opvalt) en heb ik me in tijden niet zo “verlicht” gevoeld. Het klinkt heel zweverig, maar als je eindelijk na drie jaar met vastzittende tranen die onmogelijk loslaten eindelijk heel hard en heel lang kunt huilen dan is het écht een opluchting. Het voordeel van je beter voelen is dat er ook weer ruimte komt voor iets anders. Die ruimte heb ik nodig om mezelf weer volledig te kunnen storten op het afvallen. Het schuldgevoel (alsof ik er ook maar íets aan kon doen dat ik postnatale depressie met angst- en paniekaanvallen kreeg) is eindelijk weg en dus is er ruimte voor wat egoïsme. Dat heb je namelijk nodig voor zo’n klus.

Keuzes maken

Het afgelopen jaar was echt heel erg emotioneel en ik heb keuzes moeten maken die ik niet wilde maken. Het hoofd zei dat het de juiste keuze was, maar het hart bleef pijn doen. Het mag dan ook een wonder heten dat ik maar twee kilogram ben aangekomen het afgelopen jaar. Maar omdat het hart soms zwaarder telt dan het hoofd (en omdat angst soms een halt toegeroepen  moet worden) heb ik die keuzes ook weer terug gedraaid en sindsdien voel ik me weer gemotiveerd.

Snelle geschiedenis

Dit is niet de eerste keer dat ik dertig kilogram ben afgevallen en het is ook niet de eerste keer dat ik een jaar ben blijven stilstaan. Daarom een korte geschiedenis. Later zal ik meer vertellen over die geschiedenis, maar om een klein beeld te geven van mijn afvalverleden een korte versie.

Tussen 1997 en 2006 ben ik dertig kilogram aangekomen door ziekte.

In 2006 raakte ik zwanger van mijn dochter en kwam ik tijdens de zwangerschap vijftien kilogram aan. Die was ik na de bevalling grotendeels kwijt. Na haar geboorte ging het niet goed met haar, hadden we veel zorgen, en ben ik aangekomen tot 107 kg.

In 2009 ben ik in een half jaar tijd dertig kilogram kwijtgeraakt en ben ik een jaar lang stabiel gebleven.

In 2010 raakte ik (spontaan – en dat is niet vanzelfsprekend bij mij) zwanger van mijn zoon. Na zijn geboorte kreeg ik last van zeer intense/gemene angst- en paniekaanvallen. Tijdens die zwangerschap kwam ik in no-time vijfentwintig kilogram aan en  door die angsten na de bevalling kwam ik al vrij snel nog meer aan en woog ik op een gegeven moment 110 kilogram. Mijn vetcellen hebben zich tijdens en na de bevalling gretig volgezogen met alle vette rommel die ik mijn lichaam aanbood. Dat is overigens een prachtig fenomeen, maar daarover later meer.

Vooruit kijken

Zoals gezegd: door al die ellende moet ik mijn handen dichtknijpen dat het me gelukt is dertig kilogram af te vallen. Maar je weet wat ze zeggen: behaalde resultaten in het verleden geven geen garantie voor de toekomst en ik moet er nu wederom keihard aan trekken om die laatste twintig kilogram kwijt te raken. Gelukkig is het in mijn hoofd nu wat rustiger dus moet dat helemaal goed komen.

De komende maanden…

… wil ik jullie graag deelgenoot maken van mijn afvalstrijd en hoewel ik me er (een beetje teveel) van bewust ben dat ik ook gigantisch af kan gaan wil ik dat toch graag doen, omdat ik wil laten zien dat je met een goede inzet, de juiste motivatie en de echte wil heel ver kunt komen. Ik hoop jullie dan ook regelmatig terug te zien om mijn verhalen te lezen en om me af en toe te motiveren, want ik ben van plan om eerlijk te schrijven. Niet alleen wanneer het goed gaat, maar juist ook als dat niet het geval is.

Bron foto: Flickr_mahmoud99725

Related posts

Leave a Comment