Keep calm and start over again – emotie eten

Keep calm and start over again – emotie eten

Niets is zo moeilijk als opnieuw moeten starten met afvallen. Wanneer je voor de eerste keer gaat afvallen ben je nog totaal onwetend en heb je geen flauw idee welk proces je ingaat, je ziet wel wat er op je afkomt en je ziet wel hoe lang het duurt. Maar wanneer je al heel wat ervaring hebt, wordt het steeds moeilijker om jezelf keer op keer weer te motiveren. Vooral wanneer je weet dat het mogelijk is om serieus veel kilo’s af te vallen, maar dat het tempo dat je ooit kende niet meer mogelijk (b)lijkt te zijn.

Expert

Het is voor mij inmiddels de zoveelste keer dat ik aan het afvallen ga en dus zou ik mezelf bijna een expert kunnen noemen. Niet alleen een expert in het falen, maar ook een expert in het slagen. Het probleem is alleen dat het eerste relatief makkelijker is dan het tweede. In 2009 viel ik dertig kilogram af waarna het me niet lukte om het restant te verliezen. Na een jaar van een stabiel gewicht (dat was dan wel positief) raakte ik zwanger en een jaar later zaten die dertig er weer bij. Na twee jaar was ik die dertig weer kwijt, een paar maanden later zaten er weer zes bij. Toe viel ik wederom af, maar de afgelopen maanden kwamen er weer vier bij. Op dit moment ben ik er zesentwintig kwijt na de bevalling drie jaar geleden. Niet verkeert natuurlijk, maar ook niet echt het doel dat ik voor ogen had. Op dit moment weeg ik 84,7 kilogram en wil ik graag tussen de 62 en 65 kilogram wegen. Er moeten er dus nog minstens twintig vanaf. Dat is nog hard werken, zoveel weet ik inmiddels wel. Het zou allemaal een heel stuk makkelijker gaan wanneer ik niet zoveel last had van emotie eten.

Killing

Emotie-eten is namelijk killing voor een dieet en het brengt je feitelijk nergens. Het lost je problemen niet eens op, sterker nog het maakt het allemaal erger. Bij mij geeft emotie eten vaak niet eens een goed gevoel. Nou ja, misschien de eerste drie hapjes dan, maar voor de rest geeft het met elke extra hap een groter rotgevoel. Hoe kan dat toch? Waarom stop ik dan niet? Waarom eet ik dan nog meer, terwijl het eigenlijk niet helpt?! Dat is een onderwerp waar ik later dieper op in wil gaan.

Wat nu?

Op dit moment moet ik vooruit kijken en bedenken wat mijn plan de campagne is en dat valt niet mee, want ik kan wel ontzettend veel bedenken, maar in de praktijk moet het ook nog werken, want ik heb namelijk niet een gezond lichaam. Nou ja, laat ik het zo zeggen: ik heb niet de hoeveelheid energie van een gemiddeld mens en dat staat me behoorlijk in de weg. Zeker de afgelopen weken. Om die reden is het heel moeilijk om weer aan de slag te gaan met sporten en gezond eten. Het grootste gedeelte van de dag ben ik dood- en doodmoe. Pas tegen de avond begin ik wat levendiger te worden. Voor een groot deel tussen de oren zit, dat weet ik, maar met een lichaam dat niet mee werkt is het heel moeilijk om te herkennen welk deel me precies tegenhoudt: het lichaam of de geest. Later zal ik meer vertellen over mijn (chronische) ziektegeschiedenis, de blog wordt te lang over er nu over in te wijden.

Sportschool issues

Waar ik op dit moment vooral tegenaan loop is de grote afstand naar mijn sportschool. Op de kortste route is het 9,5 kilometer fietsen. Toen ik me inschreef bij deze sportschool wist ik dat het een probleem zou worden en toch wilde ik het een kans geven. Op dit moment vraag ik me af waarom ik niet op zeg, maar eigenlijk weet ik het antwoord heel goed: omdat mijn zoontje de kinderopvang zo geweldig vindt. En dat was uiteindelijk de reden dat ik voor deze sportschool koos, maar ook daarover later meer. Een oplossing, voor mijn probleem op dit moment, kan zijn dat ik twee keer per week met de bus ga en twee keer per week met de fiets. Misschien moet ik dat in eerste instantie gaan proberen en zien hoe dat werkt. Inmiddels ben ik ook wel zover dat ik weet dat niets doen ook niet de oplossing is.

Welke rol?

Maar goed, er speelt natuurlijk heel veel meer in mijn leven op dit moment en alles samen zorgt ervoor dat het heel erg moeilijk is om opnieuw te starten. Het punt is alleen dat ik nu kan kiezen: laat is het zitten en weeg ik straks weer negentig kilogram of misschien wel honderd, of neem ik kleine stapjes en weeg ik aan het einde van de winter minder dan vijfenzeventig kilogram? Het lijkt een simpele keuze, maar zoals ik al zei: met een niet gezond lichaam valt er niet altijd iets te kiezen. Dat klinkt alsof ik in de slachtofferrol zit en misschien is dat ook wel zo. We zullen komende week zien in welke rol ik zit, misschien is het wel de ik-heb-schijt-aan-mijn-lichaam-rol!

 

Related posts

Leave a Comment