Hormonen en afvallen

“Always remember what makes you happy.” Soms moet je jezelf eens iets gunnen. Soms moet je iets lekkers voor jezelf kopen. Helaas heb ik nogal de neiging om mezelf te vaak iets te gunnen. Dat heeft meerdere nadelen. Ten eerste is het niet goed voor mijn bankrekening want die slinkt er behoorlijk van, maar daarnaast is het ook niet goed voor mijn taille, want die vult zich er behoorlijk mee.- afvallen

Als ik na mijn bovenstaande woorden nog even beter nadenk kom ik eigenlijk tot de concluse dat ik dat gunnen meestal niets te maken met liefde voor mezelf, maar eigenlijk altijd te maken heeft met een overvloed aan hormonen in mijn lichaam. Het mag dan ook bijna een wonder heten dat mijn weegschaal bijna dertig kilogram minder aangeeft dan een paar jaar geleden. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat er meer “hormoonloze” dagen in een maand zitten dan dagen waarin ik loop te stuiteren (nou eigenlijk moet er staan: depressief ben) van die rotdingen. Er zijn namelijk dagen in de maand dat ik het liefst alles eet wat los en vast zit. Voor de netheid laat ik de v en de r voor eten weg, maar het zou zeker niet misstaan.

De stomste fout van het jaar

Het probleem van de maandelijkse hormonen dacht ik wel even op te lossen door de Depo-Provera* te nemen en dat op die manier uit te sluiten. Er was nog een reden hoor, maar op dit moment wil ik dat nog niet delen, het verhaal is té lang. Maar goed, ik ging dus de prikpil halen bij de dokter, maar helaas heb ik me nooit gerealiseerd dat ik daarmee zo ineens een grote shot hormonen toedient zou krijgen. Daar kwam ik pas achter toen ik enorm veel last kreeg van bijwerkingen. Ik kan dus ook meedelen dat dit met stip de stomste fout is van dit jaar. Om nog meer redenen hoor, maar dat heeft dan weer met die andere reden te maken.

Ik ben in ieder geval geen ezel

Nu moet je weten dat dit niet de eerste keer is dat ik hier in trapte. Sterker nog, ik ben hier twee keer eerder ingestonken. Het klinkt zo geweldig: niet meer ongesteld en niet meer last van de maandelijkse hormoonwisselingen. Nee, die wisselingen zijn weg, het is dan elke dag hetzelfde! Elke dag last van depressies (ik had al depressieve gevoelens voor ik begon, dus had hem eigenlijk niet moeten krijgen), chagrijnigheid, geïrriteerdheid, onzekerheid, pijnlijke borsten, misselijkheid, duizeligheid, opgeblazenheid, dodelijke vermoeidheid en nog heel veel meer. En als iets niet handig is wanneer je af wilt vallen, dan zijn het wel depressies**. Daar krijg ik namelijk eetbuien van. Weer met die v en die r.

Deze bijwerking moet genoemd worden

Het lijkt zo mooi en zo handig. Een maal per drie maanden een shot hormonen en verder nergens last van. Een van de bijwerkingen is dat het kan zijn dat je niet ongesteld wordt. Dat was dan ook één van de bijwerkingen waar je mij absoluut niet over hoort klagen. Voor de rest zitten er nog tal van bijwerkingen aan zoals je hierboven hebt kunnen lezen. Maar er is nog één heel belangrijke “bijwerking” en ik vind dat die door artsen genoemd MOET worden wanneer je een prikpil aanvraagt. Of in ieder geval wanneer je in de leeftijd zit waarin je nog kinderen zou willen. Misschien niet zozeer morgen, maar in ieder geval binnen een tijdsbestek van drie jaar. Je moet er namelijk rekening mee houden dat het tot aan drie jaar kan duren voor er weer een eisprong is en dus wordt het wel heel erg moeilijk om zwanger te worden. Overigens staat in de bijsluiter dat je binnen zes maanden zwanger zou kunnen worden, maar er blijken (volgens mijn huisarts) ook onderzoeken waaruit kwam dat het tot 360 maanden kan duren voor de ovulatie weer op gang komt. Dat is tenminste wat mijn huisarts mijn (te laat) verteld heeft. Laat ik voorop stellen dat ik geen huisarts ben en dat ik niet bevoegd ben om een echt advies geven hierover. Ik wil ook zeker niet de prikpil ontraden. Dat is voor iedereen haar eigen beslissing, net zoals ik dat zelf heb besloten, maar ik wil je wel aanraden om hier heel goed met een huisarts over te praten, want de bijwerkingen zijn niet misselijk. Zoals ik al zei: ik ben in ieder geval geen ezel. Helaas niet, want dan was ik er nooit keer op keer ingestonken. Ik durf in ieder geval met vrij grote zekerheid te zeggen dat ik díe fout nooit meer maak.

Hormonen weer op orde

0008911964Z-849x565 Het ziet er naar uit dat de hormonen van de prikpil inmiddels uit mijn lichaam zijn, ik voel me energieker, vrolijker, positiever. De mist is inmiddels uit mijn hoofd en ik barst niet meer elk moment uit in een tirade waar menig legerofficier jaloers op zou zijn (soldaten zouden zelfs bang van me zijn geworden). Dat is niet alleen fijn voor mijn man en kinderen, maar vooral heel erg fijn voor mezelf, want het is ten eerste niet prettig om jezelf zo te horen schreeuwen (zeg maar gewoon onbehoorlijk krijsen) en ten tweede was het ook niet echt goed voor mijn aderen. Er is behoorlijk wat rommel naar binnen gegaan de afgelopen maanden, hoewel ik mezelf in ieder geval zo goed in hand heb kunnen houden dat het me geen kilo’s hebben opgeleverd. Het nadeel is dat ik het wel weer gewend ben om al dat vet en suiker binnen te krijgen en ik er weer een soort van verslaafd aan ben. Old habits die hard, maar daarover later meer.

Bron foto chocolade: Freepick 

Bron uitgelichte foto (uitsnede uit origineel): Howard

Related posts

Leave a Comment