Mijn afvalchallenge: opnieuw begonnen en het meteen weer verprutst

Ken je het dat je ergens vol goede moed aan begint, maar al vrij snel doorkrijgt dat je het helemaal verkeerd hebt aangepakt? Ik wel, want dat is precies wat er vorige week maandag gebeurde.

Hoge drempel

Flickr - Hanteln by Tobias Häring
Flickr – Hanteln by Tobias Häring

Vol goede moed – en misschien ook wel een beetje moet – ging ik vorige week op maandagochtend weer richting sportschool. Niet dat het al lang geleden is dat ik er was, maar het is toch elke keer weer een drempel. Dat dit tijdelijk is weet ik inmiddels wel, maar wanneer je keer op keer stopt je goede voornemen vol te houden blijft die drempel nog altijd even hoog als de eerste keer. Maar goed, na die hoge drempel te zijn overgestoken ging ik aan het werk.

Krachttraining!

Dat moest en zou er gaan gebeuren vond ik, het was alweer veel te lang geleden en daar ligt te kracht om snel af te vallen. Op het programma stond: bankdrukken (borst), schuin vlinderen (borst), staand armstrekken (triceps), cable jungle rope (triceps), dumbbell opstappen (benen), squats (benen), dumbbell eenzijdig kuitheffen (benen), rotary torso (buik) en total abdominal (buik). Prima schema al zeg ik het zelf en het schema was ook niet zozeer een probleem, het was het aantal kilo’s dat me uiteindelijk de das om deed. Eerst een verslagje van de dag zelf zoals ik het in mijn trainingsdagboek schreef.

Trainingsdagboekfragment

Vandaag voor het eerst sinds veel-te-lang-geleden weer aan krachttraining gedaan. Dat viel best wel tegen om meerdere redenen:

  • Ten eerste voel ik me niet meer zo thuis in een hok met allemaal dumbbells en barbells.
  • Ten tweede is dát hok onbekend terrein voor mij.
  • Ten derde ben ik het niet meer gewend dat er alleen maar mannen om me heen trainen. Mannen die ook nog eens maatje XL dragen vanwege hun vele, grote, sterke spieren in plaats van hun overgewicht.
  • Ten vierde ben ik gewoon helemaal uit dat “bodybuilden” en dat is ook te voelen aan mijn armen. Dit stukje schrijf ik namelijk met een bibberende arm.
Bron: Flickr - Barbell Pushup Smoke by Louish Pixel
Bron: Flickr – Barbell Pushup Smoke by Louish Pixel

Het is erg moeilijk om na lange tijd weer te bepalen welke gewichten ik nodig heb en dat is bij de dumbbells nog wel redelijk makkelijk. Er liggen echter maar weinig barbells in de trainingsruimte en ik weet niet eens hoe ik de gewichten moet wisselen, als ze te wisselen zijn. Feit is dat ze te zwaar voor mij zijn, op dit moment. Die vijfendertig kilo die ik twee jaar terug bankdrukte (3 setjes van 20x) lijkt erg ver weg. Voorlopig kom ik dus niet echt verder, maar daar kom ik vast wel uit áls ik me daardoor niet uit het veld laat slaan, want de moed zonk me wel in de schoenen. Op dat moment ben ik in ieder geval wél gaan trainen en ondanks een nachtje van maar 3,5 uur slaap voel ik me na de training niet meer zo brak als vanmorgen vroeg. Het blijft vervelend: van die nachten die ik niet kan slapen, maar ik val nou eenmaal niet zo makkelijk in slaap met een “knaagje in mijn maagje”. Vannacht beter! Hoop ik.

Samenloop van omstandigheden

Dat was het dagboekfragment, inmiddels zijn we een week verder en ik kan zeggen dat ik nog steeds wat pijn heb. Pijn in mijn armen (triceps). Gelukkig niet meer zo erg als afgelopen week, maar toch. Laat ik er over vertellen, de herstelperiode zal namelijk een samenloop van omstandigheden zijn.

Maandags voelde ik me door het slechte slapen niet zo fit, maar fit genoeg om er iets van te maken. Helaas vergat ik na het trainen een eiwitshake te nemen (waarvan ik weet dat ik die nodig heb om te herstellen) en pakte ik niet wat extra rust. ’s Avonds had ik wat last van mijn blaas, maar dat heb ik wel vaker dus daar sloeg ik niet echt acht op. De volgende dag echter wel, bij het ontwaken wist ik dat het mis was, ik had nog steeds last van mijn blaas en hoewel het nog niet heel erg was wist ik instinctief dat ik een blaasontsteking had. Grappig hoe je zoiets meteen herkent, zelfs als het vijfentwintig jaar geleden is. Afijn, dokter bellen, naar de dokter spoeden om te plassen, toen weer snel naar huis en proberen wat te slapen. Het viel niet mee met een brandbom onder in je buik. Die dag verging ik van de pijn en voelde me een behoorlijk hopje ellende. Toen vlamde er ook nog eens een verschrikkelijke pijn op in mijn boven armen die me de volgende dag in vuur en vlam zette. Ik wilde ze er het liefst afhakken op dat moment. Gewoon zitten deed pijn, staan deed pijn, liggen deed pijn. Strekken deed pijn, buigen deed pijn. Gewoon even wrijven deed pijn. Pijnstillers hielpen niet en het was ondraaglijk. Ik was kwaad op mezelf! Waarom kon ik nou nooit eens normaal trainen! Nu begrijp ik dat alles bij elkaar gewoon niet zo handig was. Tegelijkertijd heb ik ook geleerd dat ik echt moet sporten met een laag gewicht. Mijn lichaam kan zoveel “spierscheuren” ineens niet verwerken. Gooi er een ontsteking bij en het is helemaal gebeurd.

Opnieuw moed verzamelen

Neemt niet weg dat ik het heel moeilijk vind om mezelf weer op te peppen en weer door te gaan. Door de bijwerkingen van het kuurtje voel ik me niet zo lekker en slaap ik het liefst de hele dag. Gelukkig is die bijna voorbij en zou ik me morgen beter moeten voelen. In theorie dus. Hoe dan ook geen krachttrainingsdag voor mij en misschien zelfs wel nóg een hersteldag. Ik zie wel hoe het verder gaat, maar dat ik opnieuw even moed moet verzamelen is een feit. Het is overduidelijk dat mijn afvalstrijd een stuk lastiger is dan de vorige keer dat ik dertig kilogram afviel. Wish me luck! zou ik zeggen, want dat heb ik wel nodig.

Bron foto’s: Vecteezy

Related posts

Leave a Comment