Helemaal van slag kaakontsteking

Helemaal van slag kaakontsteking

Er is niets dat mij zo van mijn stuk kan brengen als een kaakontsteking. En geloof me, ik ben enorm van slag. Zelfs zo van slag dat ik keihard moet janken omdat ik jaloers ben op alle mensen die op dit moment ergens in Nederland een hardloopwedstrijd aan het doen zijn. In de regen! Wat er aan de hand is? Daarvoor moet ik even terug in de tijd.

Spoedtandarts – ontkenning

Bron foto: Freepik

Op woensdag 11 maart kreeg ik wat kiespijn rechtsboven in mijn mond, maar aangezien het winter is heb ik daar wel vaker last van dus deed ik er weinig op uit. De dag erna begonnen er wat “stemmetjes” in mijn hoofd te fluisteren dat ik de tandarts moest bellen in plaats van in bed gaan liggen mokken, uiteraard negeerde ik ze. Twee dagen daarna begonnen diezelfde “stemmetjes” te schrééuwen dat ik naar de tandarts moest en ik kon ze niet meer negeren, want ik lag al twee dagen grotendeels op bed en het werd er niet beter op. Dus toch maar naar de spoedtandarts gegaan. Die zag een ontsteking op een wortelpunt, ze wilde niet de kies open boren (haar woorden: daar heb ik geen behoefte aan tijdens de spoeddienst), maar wel trekken. Laten we die kies voor het gemak kies nummer één noemen aangezien het de eerste kies vanaf mijn snijtand is. Dat trekken vond ik nogal drastisch dus besloot ik de rest van het weekend in bed door te brengen. Overigens kreeg ik wel een recept voor antibiotica en Brufen® bruis mee dus de ontsteking moest af gaan nemen. In theorie!

Aangezichtspijn – boosheid

Maandag 16 maart zat ik bij mijn eigen tandarts. Die vond de foto van de spoedtandarts prachtig, maar aangezien hij mij al vijftien jaar als patiënt heeft kent hij mijn geschiedenis en het leek hem zeer onwaarschijnlijk dat een wortelpunt na vijf jaar vanuit het niets is gaan ontsteken. Hij raadde me aan om het toch nog even aan te kijken, misschien wat het een andere ontsteking ergens in mijn hoofd die zorgde voor pijn aan mijn kiezen, kaak en oren. De dag erna had ik het gevoel dat iemand me met een scherp mes aan het bewerken was en maakte een spoedafspraak bij de dokter. Ik moest en zou weten of ik een oorontsteking had. Na wat onderzoek bleek ik dat niet te hebben, ook geen voorhoofdholteontsteking en geen keelontsteking. Diagnose: aangezichtspijn, behandeling: heftige medicatie. Daar kon wel wat inzitten aangezien ik daar zelf ook al vaker aan gedacht heb. Echter waren de klachten dan veel minder heftig.

Wie van de vier – het gevecht aangaan

Bron plaatje: Freepik

Dussss… twee uur later zat ik weer met spoed in de tandartsstoel. Die “stemmetjes” werden steeds hardnekkiger en vervelender dus besloot ik terug te gaan. Om nu een lang verhaal korter te maken, uiteindelijk hebben we de uitsluitmethode gebruikt. Alle kiezen rechtsboven een voor een afgegaan met een grote naald (lees: verdovingsspuit) om te kijken wanneer de pijn zou verdwijnen. Die verdween dus niet! Toen alles ingewerkt was had ik nog steeds last van kies nummer één (die van eerder) als ik lucht naar binnen zoog (terwijl hij verdoofd was). Maar aangezien je dus niet lucht naar binnen kunt zuigen zonder alle kiezen koud te maken besloot de tandarts maar even min tien op mijn tanden te houden, maar ik voelde niets. Argghhh. Pas na lucht blazen kwamen we uit bij kies nummer drie(!), die bleef klachten geven. Op goed geluk besloten we die eruit te trekken. Het was de meest aannemelijk kies, aangezien het bij die kies het minst lang geleden is dat die een wortelkanaalbehandeling kreeg. . O ja, overigens was er op de foto’s van mijn eigen tandarts niets te zien wat kon wijzen op een ontsteking! Het was dus een ontsteking die geen ontsteking was.

Tegenvaller – “depressie”

Die middag raakte de verdoving uitgewerkt en ik was er van overtuigd dat ik de grootste fout van mijn leven had gemaakt. Was het niet de dokter die die ochtend nog zei dat een kies trekken wel heel drastisch is en dat als hij er eenmaal uit was hij nooit meer terug kwam? En gaf ik hem geen gelijk? Hoe kon het dan dat ik dan vijf uur later een kies minder bezat? Ik kon wel janken! Echter, nam de pijn die avond langzaam maar zeker af. De ontstekingspijn dan, want het gapende gat in mijn mond deed wel pijn. Heel veel pijn! Zoveel pijn dat de tandarts me donderdag 19 maart moest verzekeren dat het tijd nodig heeft om te herstellen. Ook het weekend erop leek er geen verbetering te zijn en toen maandag 23 maart iemand tegen me zei dat ik allang “beter” had moeten zijn en ze er van overtuigd was dat ik een ontsteking had werd ik bijna gek. Ik voelde een knobbel boven in mijn tandvlees, had weer enorme oor en kaakpijn in combinatie met bijna 39 graden koorts en wist 100% zeker dat de boel (ondanks de antibiotica) was gaan ontsteken. Ik bleef maar in mijn hoofd zitten malen, malen, malen en malen en ik werd steeds banger en banger dat er zoveel meer aan de hand zou zijn. Dat vind ik het allergrootste nadeel van een ontsteking ergens in je hoofd: je kun onmogelijk aan iets anders denken. Als ik buikpijn heb dan ga ik aan andere dingen denken en vergeet ik de pijn, maar hoe kun je niet aan pijn denken als de pijn in je hoofd zit!

Uiteraard heb ik op dinsdag 24 maart opnieuw mijn zeer geduldige, vriendelijke en enorm begripvolle tandarts bezocht. Dit keer nam ik mijn schoonmoeder mee, die ochtend had ik haar huilend gebeld met de vraag of ze alsjeblieft met me mee wilde, want ik wist absoluut zeker dat kies nummer twee er uit zou moeten, want die deed heel veel pijn. En met veel pech kies nummer één ook, want die deed óók pijn. Nog steeds, na twee weken tergende pijn lijden! Gelukkig hoefde er geen kies uit, was er geen ontsteking en was mijn pijn eigenlijk goed te verklaren, net als de knobbel. Die knobbel bleek de overgang van gezond bot naar geen bot te zijn (er was namelijk bot meegekomen tijdens het trekken en dat was blijkbaar aan het genezen) en hij waarschuwde dat mijn gezonde kies helemaal achterin ook nog pijn kon gaan doen daardoor, maar waar ik niet van hoefde te schrikken. De wond zag er goed en gezond uit en waarschijnlijk was het allemaal de kou van de dag ervoor die voor de vele pijnen zorgde.

Aanvaarding

Wonder boven wonder sloeg ik de woorden van de tandarts dit keer wel op in mijn hersenen en heb ik aanvaard dat ik nog wekenlang pijn zou kunnen hebben. Ik realiseerde me toen ook dat het weinig zin had om langer te vechten tegen de pijn en mezelf zielig te vinden. Hoe ik het ook wende of keerde, het lag niet in mijn macht om er ook maar iets mee te kunnen. Behalve dan elke dag over de maximale hoeveelheid pijnstillers heen gaan en hopen dat ik daar niet dood aan zou gaan ;-).

Vooruit durven kijken

Inmiddels is het zondag 29 maart en is dit het derde weekend dat ik lamlendig thuis zit. Dit keer is het lamlendig omdat ik er van baal dat ik alleen ben (en omdat ik nog een beetje pijn heb). De kinderen zijn een dagje weg en manlief rent op dit moment een tien kilometer in het Openluchtmuseum hier in Arnhem.Ik voel me een pietsie eenzaam en heb toch nog een klein beetje last van zelfmedelijden. De pijn is drastisch afgenomen (maar nog wel aanwezig) dus ik durf langzaam maar zeker te hopen op een betere tijd en durf zelfs met een frisse blik naar Tweede Paasdag te kijken. Die dag ga ik mijn eerste wedstrijd sinds anderhalf jaar weer hardlopen. Overigens zit daar ook nog een heel ontstekingsverhaal aan vast, maar dat is teveel voor nu.

Vertrouw op die innerlijke stem!

Het is een lang verhaal geworden en dat was niet helemaal de bedoeling. De reden dat ik dit plaats is omdat ik gek werd van alle horrorverhalen op internet over getrokken kiezen en ontstekingen, maar ook over alle positieve verhalen van mensen die helemaal níets voelden. Ik wilde mijn verhaal delen om te laten zien dat alles weer anders verloopt en ik wil tegen die mensen zeggen die nu hetzelfde meemaken en dit lezen: vertrouw op je eigen onderbuik gevoel, Google niet teveel en ga alsjeblieft naar je tandarts toe als je je zorgen maakt, blijf er niet mee lopen, ieder gebit en ieder mensen is anders. En ik hoop van harte dat jullie net zo’n geweldige tandarts hebben als ik!

 

Dit blog plaatste ik ook op Plein9.

Related posts

Leave a Comment