Spoeddienst tandarts

Spoeddienst tandarts

Tandarts

Schreef ik vorige week nog dat mijn pijn langzaam aan minder werd, kan ik je nu melden dat ik ook zaterdag (de 4e) weer bij de spoeddienst tandarts heb gezeten. Zo onderhand begin ik mezelf een zielig geval te vinden en weet ik van gekkigheid niet waar ik het moet zoeken. Het is namelijk zo dat ik sinds mijn vorige bericht aan de andere kant van mijn mond een kies heb laten boren (iets dat maar deels heeft geholpen) en inmiddels nog meer problemen aan de rechterkant heb.

Ergste pijn

Zoals ik al eerder zei kan ik enorm gek worden van kiespijn. Waar ik drie weken geleden nog zei dat baringspijn erger is dan kiespijn, kom ik daar nu op terug (voor de duidelijkheid, ik had twee helse bevallingen). Ik zou vandaag maar wat graag een bevalling doen als ik daarmee voorgoed van deze ellendige pijn af ben, maar helaas werkt dat niet zo. Vanmorgen was ik ervan overtuigd dat mijn wond alsnog was gaan ontsteken. Gisteravond had ik zeer heftige pijn en dat was eerder vandaag niet veel beter. Het is op zich niet logisch, maar na al die weken pijn probeer ik zelf ook naarstig redenen/oplossingen te vinden en ondanks dat mijn eigen tandarts me al een paar keer goed heeft geholpen is het nog steeds niet over. Er is teveel aan de hand lijkt het wel en dat is ook wat de spoedtandarts vandaag zei.

Wel of niet

(Eigen foto)

Na een hele poos (lees: uren) dubben besloot ik vanmorgen alsnog de spoeddienst te bellen voor een afspraak. Een stemmetje in mijn hoofd zei: “dat heeft geen zin”, maar het andere stemmetje, dat bang is voor een ontsteking, sprak net iets harder dat ik wél moest bellen. Toen ik bij de spoedtandarts aan kwam (eentje waar ik nog niet ben geweest en ik heb er al veel in Arnhem gezien de afgelopen jaren) bleek dat het een uur uitliep. Er waren dubbele afspraken gepland. Ik heb zo’n beetje dat hele uur zitten janken. Na drie weken vol pijn en weinig eten zit ik er compleet doorheen. Zes kilo afvallen in drie weken is toch wel heel veel en dat gaat je niet in de koude kleren zitten op het moment dat je te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt, zelfs met de vele vetreserves die ik heb. Maar goed, na een uur eindelijk aan de beurt en dan… dan blijkt uiteindelijk weer dat er ogenschijnlijk niets aan de hand is. Geen ontsteking te zien, geen gaatjes te zien, helemaal niets! Wel een paar heftige pijnreacties op het watje van min tien graden Celsius, maar niet genoeg duidelijke aanwijzingen om er ook maar iets aan te doen. Althans niet door de spoedtandarts. Helaas! Of toch niet? Zo onderhand weet ik niet meer wat ik ervan moet vinden.

High

Voorlopig zit ik midden in het paasweekend en kan ik niets anders dan me erbij neerleggen. Ik kan mijn eigen tandarts niet bellen (hoewel ik er serieus over heb zitten denken hem om te kopen en/of te smeken) en de spoedtandarts wil niets doen. Voor de derde keer in een maand tijd weer antibiotica gekregen (voor het geval dat er toch iets zit dat niet opvalt) en dit keer op eigen verzoek ook Tramadol. Goed nieuws is natuurlijk wél dat er niet een echte ontsteking is. Hoewel… soms is het makkelijker als er een echt aanduidbare reden is. De Tramadol lijkt zijn werk iets beter te doen dan de Ibuprofen en ik voel de pijn iets zakken hoewel het met vlagen ook zeer sterk aanwezig is en waar ik de afgelopen dagen met zeer veel plezier naar bed ging moet ik toegeven dat ik nu liever wakker blijf.

Wedstrijd

Zoals ik al zei heb ik de afgelopen weken weinig gegeten. Dit heeft als voordeel (nou ja, met een beetje fantasie kun je het een voordeel noemen) dat ik bijna zes kilo ben afgevallen, maar ik was die kilo’s liever anders afgevallen. Mijn vetpercentage mag dan volgens mijn weegschaal afgenomen zijn, maar ik ben er vrij zeker van dat ook mijn spiermassa is afgenomen en daar ben ik uiteraard niet blij mee. Het probleem is dat hoe meer pijn ik heb, hoe meer pijnstillers ik slik, hoe misselijker ik word en hoe minder ik eet. Daardoor voel ik me nog lamlendiger dan ik al ben. Ik heb zojuist dan ook maar een groot stuk brie gegeten om dan in vredesnaam maar wat calorieën binnen te krijgen. Zo onderhand begint het een grote klaagzang te worden en dan zit ik ook nog met het probleem dat ik maandag een wedstrijd heb gepland. Wat doe ik daar mee? Misschien moet ik dat op de dag zelf bekijken. Zien hoe ik me dan voel. Ik heb begrepen dat de wind de komende dagen gaat liggen dus misschien is dat een voordeel. Tegelijkertijd besef ik me ook wel dat het nou niet bepaalt slim is om met Tramadol op een wedstrijd te rennen op een bijna maximale hartslag, de laatste keer dat ik zoiets geks deed (weliswaar op Ibuprofen) was vijf jaar terug en heb ik vier jaar lang een hardnekkige blessure gehad. Wat is wijsheid? Dat is de grote vraag! Voorlopig heb ik het antwoord niet en kan ik niets anders doen dan zo naar bed gaan en hopen op een wonder.

Related posts

Leave a Comment