Hardlopen met Tramadol – Eindhoven Airport Run

Hardlopen met Tramadol – Eindhoven Airport Run

Bron: Eindhoven airportrun

Hoewel ik de dagen/weken voor tweede paasdag helemaal knettergek werd van de pijn (zoals je kunt lezen in mijn laatste twee blogs, over de kaakontsteking en mijn spoeddiensttandartsbezoekje), wilde ik koste wat kost een hardloopwedstrijd lopen. Nou ja, koste wat kost… ik maakte me wel zorgen om heel eerlijk te zijn.

Heikel punt

Op internet kon ik vrijwel niets vinden over hardlopen met pijnstillers op en hoewel ik dat al eens eerder had gedaan, toevallig ook op een tweede paasdag, was ik er niet helemaal gerust op. Wat zou het doen met mijn lichaam? Met mijn hart? Hoewel ik graag wilde lopen, was dat toch een heikel punt en was een beslissing nemen toch enigszins lastig. Ik kon wel vinden dat sommige (top) sporters standaard pijnstillers slikken om langer door te kunnen gaan of om een blessure te verdoezelen, maar eigenlijk had ik weinig aan dat artikel. Uiteindelijk besloot ik om toch mee te gaan, pijn had ik immers toch al en ik had expres mijn Tramadol al ingenomen om half zeven ’s morgens. Die zou tijdens de run redelijk werken, maar ik zou niet meer de nadelen hebben van het doezelige gevoel. Daarbij ben ik ook wel zo slim om te bedenken dat je ook niet zomaar doodgaat van een paar pijnstillers en ik wist dat mijn sportvrienden, die ik graag weer wilde zien, mij zouden opwachten.

Ik zag ze vliegen

Ryanair_Eindhoven

Onderweg naar de Eindhoven Airport Run voelde ik me lichtelijk stoned. Dat wil zeggen: ik denk dat dit hetzelfde voelt als stoned zijn, want ik ben nog nooit stoned geweest. Twee weken terug zei ik nog dat ik wel eens een jointje zou wil proberen voor het gevoel, maar één pilletje Tramadol is voor dit watje al genoeg.
Onderweg kreeg ik last van lichte hallucinaties en voelde ik gekke dingen. Daarbij gingen mijn ogen als een gek tekeer zonder dat ik er controle over had. Je kent die scenes misschien wel uit films waarin iemand aan het trippen is en zijn ogen continu heen en weer laat gaan en doodsbang kijkt?! Zo voelde ik mezelf ook een beetje. Maar goed, ik was in ieder geval onderweg en ik was de passagier, dus geen gevaar op de weg.
Nog een reden dat me overtuigde om toch te gaan waren de vliegtuigen, het was immers een Airport Run. Al sinds ik een klein meisje was ben ik helemaal gek van vliegtuigen. Als ik een vliegtuig heel laag zie overkomen, dan begin ik te stuiteren als een 4-jarige! Het voordeel van de hoeveelheid pijnstillers die ik op had, naast Tramadol ook nog Ibuprofen én paracetamol, was dat ik totaal niet nerveus was en eigenlijk vrij relaxed bij de start ging staan.

Hoe echte vriendschap dan ineens ontstaat

Daar bleek dat twee sportvrienden speciaal voor mij met mij mee zouden lopen. Na ze vier keer gewaarschuwd te hebben dat ik het tempo van een slak zou hebben, bleven ze bij hun standpunt. Zij zouden de Airport Run samen met mij uitlopen.
Een uur voor de start noemde ik ze nog kennissen, maar doordat zij zo achter mij bleven lopen en me zo gesteund hebben tijdens mijn kruistocht kreeg ik na de finish het gevoel van ware vriendschap. Het blijft typisch hoe sport kan verbroederen, of in dit geval vriendschappen kan sluiten. Op de terugweg in de auto zei ik dan ook tegen mijn echtgenoot dat ik er van sta te kijken hoe zoiets ineens kan veranderen. En het ontroert me om te weten dat mensen van wie ik het niet had verwacht mij het waard vinden om hun eigen belangen opzij te zetten en letterlijk achter me te lopen, me te steunen en me een trots gevoel geven.

Slakkentempo Bron: eigen foto

Want geloof me, dat tempo van mij was bagger. De eerste kilometer liep ik weliswaar op 10 km/uur, maar dat hield ik niet de hele wedstrijd vol.
De start van een hardloopwedstrijd is altijd waardeloos, je kunt er niet op trainen en je doet het altijd fout. Je gaat altijd te snel van start en komt er na een paar honderd meter, of in dit geval een kilometer, achter dat je te hard van stapel bent gelopen. Ik dus ook! Na die kilometer bonkte mijn hart net iets te snel in mijn lichaam en mijn hartslagmeter bevestigde mijn gevoel. Daarbij voelde ik de Tramadol behoorlijk doorwerken. Ik moest gaan wandelen, er zat niets anders op. Angstvallig keek ik keer op keer achterom of ik niet de laatste was, maar dat was niet het geval. Na een paar meter ben ik weer gaan rennen, dit keer eraan denkend dat ik niet te hard mocht gaan, maar dat hielp al niet meer. Ik had mijn kruid al verschoten. Als je twee weken lang bijna niets eet, maximale doseringen medicatie slikt en weinig slaapt, dan weet je eigenlijk diep van binnen wel dat je geen PR gaat lopen. En toch is het een teleurstelling als dat daadwerkelijk gebeurt.

Hels en tegelijkertijd mooi

Het was een hels karwei, rennen moest ik afwisselen met wandelen en nog nooit heb ik een afstand van vijf kilometer als zo zwaar ervaren. Tegelijkertijd heb ik ook nog nooit zo’n geweldige wedstrijd gelopen, mede dankzij de mannen die mij naar de finish brachten. Had ik het opgegeven zonder hen? Nee, dat denk ik niet, daar ben ik te eigenwijs voor. Maar ik weet zeker dat ik het als heel anders had ervaren. Een kilometer voor de finish werd ik door iemand ingehaald. “Yes”, zei ze toen ze me inhaalde, “toch gelukt!” Dat gevoel herken ik, dat weet ik nog van mijn eerste wedstrijd. Toen moest en zou ik de een-na-laatste nog inhalen, dus geen probleem. Dat gevoel gunde ik haar wel, maar stiekem wist ik ook dat ik haar alsnog zou inhalen. Ergens heel diep van binnen moest ik nog wat energie zien te vinden voor een laatste eindsprint. Was dat slim? Nee, niet echt, want ik zag op dat moment al dubbel en had al last van hartkloppingen, maar ik ben nou eenmaal zéér competitief!

Verleg de grenzen

Bron: eigen foto/fitsnap

Dus op een halve kilometer voor de finish zette ik het nummer “Laat het los” van de film Frozen op en dacht aan mijn twee geweldige kinderen. Voor hen heb ik het ook gedaan, om ze te laten zien dat hoe slecht het ook met je gaat, je altijd wel ergens de energie kunt vinden die ervoor zorgt dat je wilt vechten. Dat begrijpen ze nu nog niet, maar misschien ooit wel. Die vrouw heb ik op zo’n honderd meter voor de finish alsnog ingehaald. Mijn borst leek te exploderen, mijn hoofd bonkte, mijn kaken deden pijn en mijn kiezen leken eruit gezaagd te worden, maar met een enorm trots gevoel kwam ik bijtend van de pijn over de finish. Het was volbracht! Ik kon trots zijn op mezelf. Nou ja, nadat de wereld stopte met draaien en ik redelijk bijgekomen was. Ik heb het op het randje gepusht, daar ben ik me enorm van bewust. De prijs kwam daarna en ik weet niet of het de goede beslissing is geweest, maar ik heb het wel gedaan en ik ben er verrekte trots op!!! Nog nooit heb ik een medaille zó verdiend.

Ik ga op zoek naar wie ik ben
Verleg de grenzen die ik ken
Geen goed of fout geldt hier voor mij
Ik ben vrij

Related posts

Leave a Comment