Toekomstdromen

Toekomstdromen

“Een mens zonder dromen staat met lege handen.”

Dit is de laatste zin in een interview met Armand dat ik las in het tijdschrift Zin!. Zijn laatste opmerking spookt al heel lang door mijn hoofd. Nou ja, niet specifiek in die context, maar ik denk regelmatig na over wat mijn dromen zijn. En als ik ergens goed in ben dan is het wel dromen. Grootse dromen. Véél te groots af en toe.

Wat als je een droom waarmaakt?

Laat ik het daarom, voor nu, even beperken tot mijn droom om een gezond gewicht te bereiken. Hoe dichter ik bij mijn einddoel kom, hoe meer het me tegenstaat. Waarom? Omdat een doel bereiken dan wel heel fijn kan zijn, maar uiteindelijk komt daarmee ook een einde aan die droom, hij is immers bereikt. Wat valt er dan nog te dromen? Wat komt er na die droom?

Alles voor een kind

In 2009 besloot ik om te gaan afvallen, ik was moeder van één kindje en ik wilde dolgraag nog een broertje of zusje voor haar. Nu moet je weten dat zwanger worden bij mij niet zo heel vanzelfsprekend is en in het ziekenhuis wilden ze me op dat moment niet behandelen met hormonen voordat ik minder dan negentig kilogram zou wegen. Toen de gynaecoloog die woorden sprak woog ik honderdzeven kilogram en moest ik dus eerst zeventien kilogram afvallen, iets dat een onmogelijke opgave leek! Het zette me aan het denken en een paar dagen na die harde woorden zei ik tegen mezelf dat ik mijn uiterste best zou gaan doen om zoveel mogelijk kilo’s kwijt te raken. In negen maanden tijd verloor ik dertig kilogram! Qua gewicht was ik nog lang niet waar ik wilde zijn, maar het werd ook steeds moeilijk om verder af te vallen. Daarom besloot ik het een tijdje zo te laten, te kijken wat mijn lichaam zou gaan doen, en na iets minder dan een jaar werd ik spontaan zwanger van mijn zoon. Heel toevallig in het begin van de maand waarin we zouden starten met hormoonbehandelingen! Wat was ik dolgelukkig, mijn kleine meisje werd grote zus.

Afscheid van een droom

Samuël_201106_305Helaas ging in die zwangerschap niet alles naar wens en kreeg ik het na de bevalling nog moeilijker. Waar ik zo naar verlangde bleek een moeilijke strijd met mijn psyche te worden. Resultaat: honderdtien kilogram schoon aan de haak, twee maanden na de bevalling. En hoewel ik het heel erg moeilijk had lukte het me toch tijdens die lastige jaren wederom dertig kilogram af te vallen. Alles voor een derde kindje! Totdat ik me besefte dat ik afscheid moest gaan nemen van die droom. Dat was ontzettend moeilijk en ik kwam tien kilogram aan, enkel en alleen door emotie eten. Ineens werd het lastig, want als je niet afvalt voor een derde kindje waar doe je het dan nog voor? Bij mijn zoon wist ik waar ik het voor deed en tot een paar maanden geleden wist ik dat ook, maar vanaf het moment dat ik me realiseerde dat er geen baby meer in dit gezin zou gaan komen wist ik niet waar ik de kracht nog vandaan moest halen.

Nieuwe doelen

Die kracht heb ik wel teruggevonden, maar daar heb ik veel tijd voor nodig gehad. Eerst moest ik dat hoofdstuk afsluiten en toen moest ik bedenken wat ik graag zou willen. Inmiddels ben ik er uit: als eerste wil ik mijn streefgewicht van achtenzestig kilogram bereiken, daarna wil ik me gaan focussen op krachttraining (meer spieren kweken), want ik wil een afgetraind lichaam. En hoewel ik er zeer trots op ben dat er twee geweldige kinderen in mijn buik heb rondgedobberd wil ik uiteindelijk van die buik niets meer terugzien, omdat het tegen wil en dank ook nare herinneringen met zich meebrengt. Ik wil een lichaam waar ik trots op kan zijn, een lichaam dat laat zien hoe sterk ik ben. Een lichaam dat laat zien dat ik doorzettingsvermogen heb, wilskracht. Een lichaam dat laat zien hoe gemotiveerd en toegewijd ik ben en dat gezond en energiek is. Maar vooral een lichaam dat er precies zó uitziet zoals ik mezelf voel in mijn hoofd.

Lange weg

IMG_3245Wanneer dat moment zal zijn weet ik niet en om heel eerlijk te zijn maakt het me niet uit. Wat telt is dat ik er nu al keihard aan werk, dat ik nu al gemotiveerd en toegewijd ben. Dat neemt overigens niet weg dat ik hoe dan ook gefocust blijf en voor nu nog even mijn ogen op de droom van mijn streefgewicht blijf houden. Wat de toekomst me ook brengt, het is hoe dan ook fijn om te weten dat er daarna nog genoeg te dromen overblijft. Met lege handen staan zal me dus niet snel gebeuren

Related posts

Leave a Comment