Wake-up call 

Wake-up call 

hamer slaat op wekker

Wat voor de één een hartinfarct is, is voor mij een reeks problemen in mijn mond. Nou wil ik een hartinfarct niet direct gelijkstellen aan gebitsproblemen, maar qua wake-up call werkt het ideaal!

Gebitsperikelen

De afgelopen weken schreef ik meermalen over de problemen in mijn mond. Niet alleen liet ik een kies trekken, ging ik langs bij twee spoedtandartsen en liep ik met verschrikkelijke pijnen een hardloopwedstrijd. Daarnaast liet ook nog eens een gaatje vullen en werden er twee wortelkanaalbehandelingen gedaan. Dat was op zich al heel wat, maar ondertussen heb ik nog meer pijnen overal en nergens in mijn gebit en sta ik voor mijn gevoel met mijn rug tegen de muur, hoewel mijn tandarts daar (gelukkig) anders over denkt. Al mijn hoop is dit moment gevestigd op een knarsplaat. Het zou toch wat zijn dat die het antwoord is op al mijn huidige gebitsproblemen. Hoe dan ook, ik heb even genoeg geschreven over mijn gebitsperikelen, maar ik wil nog wel graag vertellen over de impact dat het heeft.

Confrontatie

Gelukkig heb ik nooit een hartinfarct gehad en ik hoop er ook nooit een te krijgen. Het schijnt uitermate pijnlijk te zijn en als je al het geluk hebt het te overleven dan heb je nog heel wat tijd nodig om er echt van te herstellen. Wat wel vaak het geval is bij mensen die een hartinfarct overleefd hebben is dat ze zich realiseren hoe kostbaar het leven is en worden ze confronteert met hoe ze de periode ervoor geleefd hebben. En daar begint mijn punt.

Niet eerlijk

Het was al heel wat dat ik na een zwangerschap (waarin ik dertig kilogram aankwam) mezelf in de spiegel bekeek en geconfronteerd werd met de leefstijl die ik in de maanden ervoor had. Het was uitermate vervelend om te zien hoe vet en vadsig mijn lichaam was geworden en dan spreek ik nog niet over de doffe haren, de vermoeide blik en het afgrijzen in mijn ogen die ik dagelijks zag. Was ik dit? Wanneer is dit gebeurd? Vol verdriet bekeek ik me keer op keer in de spiegel, maar na verloop van tijd wende ik aan dat beeld en lukte het me zelfs om er iets positiefs in te zien. Ja, ik was prima in staan mezelf voor de gek houden en net te doen alsof het allemaal niet zo erg was. Sterker nog, ik verdedigde mezelf dat ik zoveel was aangekomen en vond er een geweldig excuus voor. Naarmate ik meer en meer kilo’s afviel vervaagde het beeld van slecht voor mezelf zorgen, maar de waarheid is dat ik dat nog altijd deed. Soms waren er dagen dat ik me realiseerde dat ik niet eens wist wanneer ik voor het laatst mijn tanden had gepoetst. Ieeewww, ja ik weet het! Tegelijkertijd propte ik mezelf wel boordevol suikerrijke tussendoortjes, chocolade en chips om mezelf op de been te houden. Er waren dagen dat ik van voren niet wist dat ik van achter leefde. ’s Avonds viel ik vermoeid mijn bed in om in diezelfde vermoeide staat er ’s morgens weer uit te rollen. Uiterlijke verzorging staat niet bepaald boven aan mijn lijstje wanneer ik oververmoeid ben en tandenpoetsen valt daar zeer beslist onder.

Eigen schuld dikke bult

Daarom geloof ik ook dat alle problemen die ik nu heb mijn eigen schuld zijn. Als ik de laatste jaren wat beter voor mezelf gezorgd had dan was dit wellicht nooit gebeurd, hoewel ik daar op dit moment weinig aan heb. (Niet) gedane zaken nemen geen keer en het verandert niets aan de situatie. Ik kan echter wel leren van mijn fouten en zorgen dat ik het in de toekomst anders doe. Uiteraard ben ik ook realistisch en weet ik heus wel dat hoe gezond ik leef, ik niet altijd gebitsproblemen kan voorkomen. Volgens mij is er geen kies meer in mijn mond ongevuld en heb ik meerdere wortelkanaalbehandelingen in het verleden gehad. De kans dat ik weer getroffen word door dit soort ongeluk is altijd aanwezig, maar de kans op problemen kan ik in ieder geval proberen te verkleinen. Om die reden poets ik al wekenlang trouw mijn tanden twee keer per dag en ben ik zelfs aan het flossen geslagen (wat een rotwerk!). Ook let ik op dat ik minder suiker binnenkrijg, meer water drink en dat ik na het eten goed mijn mond spoel.

Knettergek

tandarts

De afgrijselijke pijnen die ik in de afgelopen weken heb gehad kan ik met geen pen beschrijven. Er waren dagen bij dat ik het een prima idee vond om opnieuw te bevallen (die van mij waren hels) en dan van alles af te zijn. Geen pijnstiller hielp me nog en mijn eigen gedachten maakten me bijna letterlijk knettergek. Elk pijntje in mijn gebit viel me op en ik zag het leven door die helse pijnen niet meer zitten. Niet dat ik echt dood wilde, maar een letale dosis pijnstillers leek op dat moment wel héél erg aantrekkelijk. Ik hoop nooit meer zoveel pijn te krijgen, maar ik weet heus wel dat ik daar geen keuze in heb. Het enige dat ik kan doen is de kans op dit soort problemen verkleinen en om die reden was dit hele gebeuren een behoorlijk wake-up call voor mij. Op dit moment ben ik helaas nog niet van de pijnklachten af, maar ze zijn niet meer zo heftig. In de afgelopen weken heb ik een behoorlijk vertrouwen in mijn tandarts gehad, hij heeft dat niet vertrouwen niet beschaamd, maar ik kan zeggen dat het juist nu het allermoeilijkst is, nu het einde in zicht lijkt te komen. Dat ik door dit hele gebeuren zeven kilogram ben afgevallen en heel blij ben met mijn huidige gewicht en figuur is natuurlijk een mooi bijverschijnsel. Nu kijk ik wel met plezier in de spiegel en ben ik ook eerlijk tegen mezelf wanneer ik zeg dat ik goed voor mezelf zorg.

Dit blog schreef ik voor plein 9.

Related posts

Leave a Comment