Het werd bijna bijna mijn dood – de angst zit er goed in …

Het werd bijna bijna mijn dood – de angst zit er goed in …

Het is inmiddels een maand geleden dat ik voor het laatst schreef over mijn gebitsproblemen. Destijds had ik het gevoel wel te kunnen blijven schrijven over die ellende, want heel diep van binnen wist ik dat er nog lang geen einde aan zou komen. Ik had niet meer gelijk kunnen krijgen. Inmiddels is het elf weken geleden dat ik voor het eerst kiespijn kreeg. Geloof me, ik had nooit verwacht dat ik nu nog steeds pijn zou hebben! 

Zo schreef ik in de afgelopen weken over meerdere bezoekjes aan spoedtandartsen, over het trekken van een kies waarbij het een iene-miene-mutte-verhaal werd, de angst voor het trekken van een tweede kies die ongegrond (b)leek, over verschrikkelijke paasdagen en een zware hardloopwedstrijd onder invloed. Het laatste waar ik over schreef was de knarsplaat die ik had laten maken. Al mijn hoop was erop gevestigd dat mijn problemen zouden verdwijnen zodra er minder druk op mijn kiezen zou komen te staan en de klem/knarsdruk werd verdeeld over het hele gebit. Daarnaast schreef ik ook dat dit hele gebeuren een behoorlijke wake-up call voor mij was. Dat is nog steeds zo, maar die wake-up call was toen al krachtig genoeg, het was fijner geweest als het daar ook bij was gebleven. Zoals de titel van dit blog al zegt: het werd bijna mijn dood.

Antidepressiva tegen zenuwpijn

Waarom? Na een paar weken was ik er helemaal klaar mee. Ik had 24 uur per dag, 7 dagen per week gigantische pijnen die niet op te lossen waren met pijnstillers. Intussen had ik meerdere kuurtjes gehad en daar voelde ik me ook niet veel beter door. Let wel: op dat moment was ik nog maar één kies kwijt. Ik wist zeker dat er onderin mijn gebit nog een ontsteking zat, maar mijn tandarts deelde die mening in eerste instantie niet helaas. Voor mijn gevoel kropen er mieren door die kies en geloof me, dat is niet een fijn gevoel. Ondertussen had ik van de huisarts de diagnose aangezichtspijn gekregen samen met een receptje voor een antidepressiva die toevallig ook helpt tegen zenuwpijn. Zijn mening was dat dit alles daardoor kwam. Mijn onderbuikgevoel zei dat het niet zo was. Oorzaak en gevolg lagen naar mijn mening heel anders. Ik was er van overtuigd dat de oorzaak in mijn gebit lag, maar goed je moet uiteindelijk toch iets als je de wanhoop nabij bent.

Bevrijdingsdag

Bron foto: Roel Wijnants - Flickr

Aangezien eigenlijk niemand iets voor mij kon doen besloot ik het nog even aan te kijken, maar op een dag was de pijn zo hevig dat ik besloot het anders aan te pakken. Na het innemen van een behoorlijke overdosis besloot ik helemaal geen pijnstillers meer te slikken en ook de medicatie tegenaangezichtspijn te laten liggen. Na vier weken had dat moeten werken en na een verhoging van de dosis werden de pijnklachten alleen maar erger. Op vijf mei besloot ik dat het ook voor mij Bevrijdingsdag was en ik heb een paar dagen lang geen pijnstiller aangeraakt. Dat leek te helpen.Nou ja, dat wil zeggen dat de pijn behapbaar was. Voor heel even! De “mieren” kwamen terug en niet veel later zat ik jankend bij mijn tandarts in de stoel en eiste ik min of meer om hem eruit te trekken. Niet veel later bleek mijn onderbuikgevoel te kloppen, vet ontstoken. Het trekken van die kies was hels, er was grof geschud voor nodig om die te verwijderen en ik wilde het liefst doodgaan in de stoel. Er zat verdoving in, maar het voelde alsof het niet werkte en zelf extra verdoven hielp niet. Letterlijk doorbijten ging niet, maar figuurlijk vrat ik mijn eigen tanden op. Wat was ik opgelucht dat hij eruit was, mijn man was echter niet zo blij met het heerlijke geurtje dat uit mijn mond kwam, maar dat vond ik zijn probleem!

En nog eentje eruit

Toch zat ik nog steeds met twee kiezen die een wortelkanaalbehandeling hadden ondergaan en mijn onderbuikgevoel zei me dat daar ook iets niet goed zat. Een van de twee werd opengemaakt en opnieuw gevuld, maar die avond wist ik al dat het mis was. Niet veel later werd ook die kies eruit getrokken en wederom zat ik jankend in de stoel. Dit keer had ik het “geluk” dat die er soepeltjes uit ging. Je zou zeggen dat het wel went na drie keer, maar geloof me het trauma werd alleen maar groter. Ondertussen had ik nog altijd pijn aan de andere kant van mijn gebit, maar wilde natuurlijk niet zomaar weer iets laten trekken. Dat zou dan nummer vier zijn in een paar weken tijd! Ik heb echt alles geprobeerd: ik heb hardgelopen, gewandeld, krachttraining gedaan, gemediteerd en gerust. Nog een antibioticakuurtje gebruikt en heel veel gebeden en gesmeekt, maar niets hielp en toen ik een paar avonden achter elkaar mijn eigen dood aan het plannen was besloot ik dat het genoeg was. Ik zweer je, als de tandarts hem die dag niet had getrokken was mijn uitvaart inmiddels voorbij. Ik kon het geen dag langer meer aan. Paracetamol met ibuprofen, een restje antidepressiva, oxazepam, temazepam en een fles whisky hadden het moeten doen, er zou geen kreet om wanhoop komen, het zou het serieuze werk zijn, maar gelukkig was het niet nodig. Overigens schrijf ik dit nu wel heel makkelijk, maar je moet je wel beseffen dat continue kiespijn en zenuwpijnen die lijken alsof iemand je meteen mes bewerkt je tot krankzinnigheid kan drijven. En die overgang naar krankzinnigheid was nog maar een heel dun vliesje.

Masker

16426124368_7c196af88b_m

Terwijl ik voor de laatste keer de tandartspraktijk inliep zette ik nog eenmaal mijn masker op en grapte dat het cirkeltje rond was. In elk “kwartier” van mijn mond een kies eruit, dit was de laatste daar was ik van overtuigd. Waar ik de andere keren ook grapjes maakte over vanalles en nog wat kon ik er die keer amper mee stoppen. Alles om mezelf in de hand te houden, maar eigenlijk viel er helemaal niets meer te lachen. Van binnen ging ik bijna dood van ellende en die ruimte was echt de allerlaatste plek waar ik wilde zijn. Toch ging ik liggen en liet het laatste gedrocht eruit halen, met meer pijn in mijn hart dan alle andere kiezen samen. Ook die bleek ontstoken! Mijn schoonmoeder was die middag mijn grote steun, zoals ze dat de afgelopen weken heel veel is geweest. Zonder haar en zonder mijn geweldige man had ik het opgegeven. Natuurlijk ben ik mijn tandarts ook dankbaar dat ik toch keer op keer binnen een paar uur bij hem terecht kon, maar het was juist de mentale steun van mijn familie en vrienden die me er doorheen sleepten. Ik dacht altijd dat mentale pijn de ergste pijn is die er is. Na tig depressies door het chronische vermoeidheidssyndroom, een prenatale depressie, een postnatale depressie met angst-en paniekaanvallen en aan het einde van 2014 twee overlijdens van mensen die dichtbij me stonden weet ik heel goed hoe het is om mentaal pijn te hebben en ik dacht altijd dat alle fysieke pijn met pijnstillers op te lossen is. Dat is niet zo blijkt wel.

Vooruit kijken

Hoe lief bedoeld ook, maar met adviezen als: “En nu vooruit kijken en dit achter je laten” kan ik helemaal niets. Dacht ik dat mijn twee bevallingen traumatisch waren (volledig ingeleid met 7 weeën binnen 10 minuten en persweeën vanaf 6 cm) lijken bijna peanuts. Dus twee dagen na het trekken van die laatste kies zat ik bij de dokter en ik legde hem heel kort uit wat er nog gebeurd is na zijn diagnose. Zijn woorden: “Het klinkt alsof je door de hel bent gegaan.” Hij had het niet beter kunnen verwoorden. Op dit moment slik ik oxazepam omdat ik volledig op ben van de zenuwen. Ik heb absoluut geen vertrouwen meer in mijn gebit en in mijn lichaam en ben bang dat het ongeluk al weer heel snel om de hoek komt kijken. Elk pijntje dat ik voel wordt in mijn hoofd tien keer zo groot en rationeel denken is op dit moment onmogelijk. Op dit moment zitten er drie wonden in mijn mond, die nog erg veel pijn doen en ik heb dan ook geen idee hoe ik hier uiteindelijk overheen moet komen, maar waarschijnlijk geldt voor dit als voor heel veel dingen: “De tijd heelt de wonden wel”, zo niet figuurlijk dan wel letterlijk!

Related posts

Leave a Comment