Zoot Ultra TT Woman triatlonschoenen

Vandaag ging ik voor het eerste hardlopen op mijn nieuwe schoenen. Nou ja, nieuwe schoenen… helemaal nieuw zijn ze niet, maar ik heb ze ook nog niet echt heel lang aangehad met hardlopen. Weken geleden kwam ik in de Women’s Health schoenen tegen die ik wel mooi vond. Niet veel later vond ik ze op internet en bleken ze meer dan de helft te zijn afgeprijsd. De nieuwprijs was (destijds nog op de site waar ik hem gekocht heb) 160 euro. Er stond specifiek bij dat het een triatlonschoen is, maar mijn redenatie was: “Tijdens een triatlon loop je hard, dus kun je het ook gebruiken als hardloopschoenen.”

Triatlon ambities

Het bleef een complete gok, maar ik had ook de wetenschap dat ik ze terug kon sturen als ze niet goed zaten. Vol verwachting keek ik uit naar de prachtige, knalgele Zoot Ultra TT Women triatlonschoenen. Zoot is het bekende triatlonmerk dat als sinds 1983 actief is in de triatlonmarkt. Een aantal jaren geleden zijn ze ook met de verkoop van specifieke triatlonloopschoenen gestart*. Vol goede moed deed ik ze aan en tot mijn verbazing bleken ze perfect te zitten. Weg zorg nummer één. De tweede vraag was natuurlijk of ze wel goed liepen. De afgelopen jaren heb ik namelijk alleen maar schoenen gehad met een behoorlijke demping en deze schoenen hebben dat minder. Naar het schijnt wel meer dan de gemiddelde triatlonschoen. Ideaal voor de recreatieve triatleet. Dat laatste ben ik op dit moment zeer beslist nog niet, ik heb namelijk een pesthekel aan zwemmen, maar ik ben het wel van plan te gaan worden. Dat zwemmen moet ik dus nog aan gaan werken en het hardlopen en fietsen moet ik nog finetunen (lees, heel veel sneller worden), maar ooit komt er een dag dat ik een gedeelte van een triatlon ga doen. Waarschijnlijk ergens in 2016 dus op deze schoenen zal dat vast niet gaan gebeuren. Dat neemt niet weg dat ik er wel op kan hardlopen.

Blaren?

De schoenen heb ik al een paar keer aangehad op de loopband in de sportschool, maar vandaag heb ik ze voor het eerste buiten aangehad. Aangezien ze bedoelt zijn om snel aan te trekken en dus zonder sokken te dragen besloot ik dat dan maar te doen. Na lang dubben moet ik zetten, want ik was er namelijk al achter dat ze met sokken aan te strak zitten en ik was bang dat ik grote blaren zou lopen. Dat laatste bleek niet een ongegronde angst, want aan het einde van de rit had ik toch twee grote rode plekken achterop beide achillespezen. Daar moet dus nog aan gewerkt worden.

Een paar honderd gram, een wereld van verschil!

En daar ga ik ook aan werken, want wat beviel het me goed vandaag zeg! Het is goed te merken dat deze schoenen veel lichter zijn dan die waar ik nu op loop. Het zal vast maar een paar honderd gram zijn, maar wat een wereld van verschil is dat! Het lopen voelde veel soepeler aan en voor zes kilometer lang voelde ik me zweven boven de grond. Waar ik me normaal gesproken een stampende nijlpaard voel, had ik nu het gevoel een lichte hinde te zijn. Het is heel moeilijk te omschrijven wat het verschil precies is en waar het hem in zit, maar het voelt gewoon veel beter aan. Alsof er geen blokken beton aan mijn benen hangen. Het is natuurlijk wel de vraag hoeveel kilometer ik er op kan lopen, want na zes kilometer voelde ik me wel alsof ik er nog zes kon, maar heb ik dat uiteindelijk niet gedaan. Wordt vervolgd dus, maar voor nu is mijn eerste indruk zéér positief!

*Bron: tri-run.com

Related posts

Leave a Comment