Vakantie voorbij = vrijheid in sporten / Bridge to Bridge

Vakantie voorbij = vrijheid in sporten / Bridge to Bridge

Vandaag is de laatste vakantiedag, vanaf morgen is het weer schooltijd en roept de dagelijkse plicht weer. Dit jaar gaat het echter anders dan alle andere eerste schooldag dagen. Vanaf morgen gaat Elize naar het speciaal onderwijs en gaat Samuël naar een nieuwe juffrouw. Voor de vakantie heeft hij drie weken kunnen wennen, maar er is toch besloten dat hij en nog een klasgenootje naar een andere klas gaan. Beiden beginnen helemaal opnieuw en dat geldt ook voor mij.

Samuël gaat naar de school aan het einde van de straat, maar Elize gaat naar een school tweeënhalf kilometer verderop. ‘s Morgens dus tweeënhalf heen, tweeënhalf terug en ‘s middags weer. Dat maakt het dag totaal fietsen op tien kilometer per dag. Voor Arnhemse begrippen is het niets hoor, maar ik moet zeggen dat ik er toch een klein beetje tegenop zie. Met name het op tijd komen wordt elke ochtend weer een uitdaging. Samuël start om half negen en Elize om kwart voor negen. Samuël kan ik om tien voor half negen in de klas afleveren en als ik dan meteen vertrek heb ik ruim twintig minuten. Moet haalbaar zijn, maar dan moet er niets tegenzitten. Alleen het er over nadenken is al vermoeiend. Een voordeel daarentegen is wel dat ik geen excuses meer heb om niet te hoeven sporten, want ik kom vier keer per dag langs de sportschool. Dat houdt wel in dat ik van locatie wissel. Nu sport ik altijd in noord en dan wordt het zuid. Ach, ik zie altijd beren op de weg waar ze niet zijn dus heb ik besloten er maar blanco in te gaan en maar te zien hoe het uit gaat pakken.

Krachttraining in de achtertuin

Gisteren heb ik nog maar weer een krachttrainingssessie in de achtertuin gedaan. Het is wel duidelijk dat ik nog zit te hannesen met gewichten, ik kan nog niet het ideale gewicht vinden. Ik heb overigens ook niet veel keuzes, want ik heb één kilogram, vier kilogram of zes kilogram en meer. Vandaag besloot ik daarom maar even bij de Perry Sport te gaan kijken. Volgens mij denken ze daar dat vrouwen niet meer dan drie kilogram kunnen liften, want dat was het hoogste gewicht. Zucht! Ook waren er geen barbells te vinden, dus waarschijnlijk moet ik online gaan kijken. Daarnaast zit ik te denken om zo’n dumbbell torentje aan te schaffen.

Iemand goede tips voor me? Ik heb helaas geen aparte ruimte voor mijn fitnessspullen dus het moet in mijn woonkamer (naast het speelgoed) kunnen staan.

Maar goed, ik vertelde over het buiten trainen. Ik vind het echt heerlijk om in de achtertuin te trainen, ondanks het blijven zoeken naar een goed gewicht. Het zoeken naar het goede gewicht gaat gepaard met het uitvinden van een fijn een trainingsschema. Ik heb op dit moment twee krachttrainingsschema’s in een app op mijn iPhone en ik moet zeggen dat ik redelijk tevreden ben. Hopelijk hou ik dit ook gewoon zes weken vol! Ik ben wat wispelturig wat betreft het volhouden van een schema. Ik begin me toch meestal te snel te vervelen, of ik train mezelf een blessure en kan dan wekenlang niets. Dat is dan het voordeel van niet te veel dumbbells thuis hebben, een blessure kweken gaat wat minder snel. Zo zie je maar weer: elk nadeel heeft zo zijn voordeel :-). Zie onderaan een kort filmpje van de training. Helaas heb ik nog niet de perfecte app gevonden voor het delen van trainingsfilmpjes. Nou ja, die had ik wel gevonden, maar die loopt steeds vast en als ik zeker wist dat hij dat niet zou doen als ik hem koop zou ik het meteen doen, maar die zekerheid heb ik dus niet. Voorlopig moet ik dus nog blijven zoeken, dus als je een goede tip hebt voor mijn iPhone 5s… graag dan! Ook het touwtje springen zat me niet mee, ik blijf continu achter het touw hangen. De eerste tien keer is het nog wel grappig, maar dan wordt ik er retechagrijnig van. Daarom ben ik uiteindelijk maar wat gaan dribbelen op de plaats en heb ik mijn voetenwerk voor het boksen opgekrikt. Boksen? Ach, dat deed ik ooit. Tegen een boksbal! :-/

Hardlopen met dochterlief

Vanmorgen realiseerde ik me dat ik niet meer met Elize heb gelopen sinds de Marikenloop. Of laat ik het zo zeggen: ik kan het me niet herinneren, maar dat geheugen van mij is de laatste maanden ook een enorme puinhoop sinds ik medicatie slik tegen aangezichtspijn/zenuwpijn. Het is een vervelend goedje en ik mag blij zijn dat ik op dit tijdstip (21:13) er nog een blog uit krijg. Hoewel ik spelfouten en grammaticale fouten niet uit kan sluiten. Maar goed, vanmorgen dus hardlopen met haar. Dat ging vanaf het begin al helemaal niet. Ze kwam niet op gang en ze liep anders dan de laatste keer dat ik met haar liep. Ineens ging er een lampje branden (dat gebeurt zo heel af en toe nog wel eens) en vroeg ik haar of haar schoenen te klein waren. Ze bevestigde dit. Helaas was ik dus niet zo helder om te besluiten terug te lopen en haar een pijnlijke loop te besparen. Ja, shame on me, ik ben een slechte moeder. Maar, deze moeder is meteen na het hardlopen met haar dochter naar de stad te gaan om nieuwe hardloopschoenen aan te schaffen en haar een nieuw t-shirtje te kopen voor de komende Bridge to Bridge. Het is een lekker fel shirtje dus hopelijk valt ze dan lekker op. Uiteindelijk heeft ze het toch nog vijf kilometer volgehouden, hoewel het wel de langzaamste vijf kilometer ooit was. We hebben een paar keer stilgestaan en dan tikt het behoorlijk aan.

Hardlopen met kinderwagen

Elize was overigens danig onder de indruk van een stel dat aan het hardlopen was. De man duwde een kinderwagen voor zich uit en dat vond ze toch wel interessant. Ze vertelde me dat ze zag dat de baby het helemaal niet leuk vond. Toen ik haar zei dat zowel zij als haar broertje ooit ook zo mee zijn geweest met hardlopen was dat toch vreemd. “Vond ik het toen wel leuk mama?” vroeg ze me. “Ja, jij vond het heel erg leuk en je broertje ook!” Nou dan was het goed, volgens haar. Ze wil echt alles weten van de tijd dat ze nog klein was. En ik vertel het haar graag!

Uitkijken naar B2B

Vandaag was dus al met al niet echt representatief voor de Bridge to Bridge, maar ik maak me er niet echt druk om. Waar ik me wel druk om maak is mijn neefje R, die gaat ook mee rennen, maar die heeft thuis een hardloopband en zijn tempo ligt hoger dan die van Elize, maar hij is ook een half jaar ouder. Ook kan hij de 3EM achter elkaar doorlopen en dat kunnen wij dus niet. Dat kan lastig worden. Manlief zou eerste de 10EM lopen en daarna samen met R de 3EM, maar zijn afstand is gewijzigd in 6EM. Die start drie kwartier voor die van ons en hij loopt hem ook rond de drie kwartier. Hij verwacht dus dat hij op tijd is om R op te pikken bij het opgaan van de Nelson Mandelabrug en ik zie aankomen dat het niet gaat lukken, want hij start niet vooraan. Wellicht allemaal beren op de weg, maar het houdt me wel bezig en niet op een goede manier! Misschien wil R hem wel alleen lopen, misschien vind het geen probleem om langzamer te lopen, misschien is manlief inderdaad op tijd. Misschien moet ik maar gewoon afwachten. Wedstrijden zijn niet echt mijn ding, dat is zeker, maar een wedstrijd in mijn “achtertuin” kan ik niet laten liggen. Nog twee weken te gaan.

 

Related posts

Leave a Comment