Niet zielig, maar wel uitermate vervelend

Niet zielig, maar wel uitermate vervelend

Flickr - Andress Kools

Eind vorige jaar had ik mezelf stellig voorgenomen dat 2015 míjn jaar zou worden. Niet alleen zou ik de resterende kilo’s kwijt zijn voor het einde van het jaar, maar ik zou ook begonnen zijn met een studie. Welke studie twijfelde ik nog over, de keuze ging tussen twee, maar die keuze hoef (lees: kan) ik inmiddels niet meer maken. Helaas kwam er een behoorlijke kink in de kabel door hoge tandartskosten, fysiotherapiekosten en binnenkort ook ziekenhuiskosten. Dat geldt niet alleen voor dit jaar, maar ik heb de wetenschap dat ik de komende jaren nog heel wat in mijn gebit zal moeten investeren om alle gaten die er inmiddels inzitten te dichten. Kostenraming: 4000-5000 euro en met een beetje pech 6000 euro. Om en nabij het bedrag dat ik nodig zou hebben voor een studie. Dat is niet zielig, maar wel uitermate vervelend.

De afgelopen maanden heb ik verschrikkelijk veel pijn gehad en stond mijn leven volledig op zijn kop. Zo dusdanig dat het me doet realiseren dat je nog zulke duidelijke plannen kunt hebben, je deze niet altijd kunt realiseren omdat je soms te maken krijgt met pech. Dat is niet zielig, maar wel uitermate vervelend! Hoe graag ik ook een studie wil gaan doen, op dit moment heb ik er niet de energie noch het geld voor. Toch ben ik er van overtuigd dat wanneer de tijd ernaar is, er iets op mijn pad zal komen dat ervoor zorgt dat ik toch weer een uitdaging vind dat me nieuwe energie gaat geven.

Innerlijke dialogen

De laatste zes maanden probeer ik wijze lessen te trekken uit hetgeen dat me is overkomen. Na jaren van ziekte ben ik de slachtofferrol enigszins beu, maar ik ben ook wel weer zo slim om het niet volledig te bagatelliseren. Meerdere ontstekingen in je mond is nou ook niet bij voorbaat iets dat je op jezelf af kunt roepen en/of dat je door positief denken om kunt buigen. De manier hoe ik met deze pijnen en diepe wanhoop ben omgegaan geven me de laatste tijd wel veel stof tot nadenken. Enerzijds is er een stemmetje dat zegt: “Ondanks dat je het heel zwaar hebt (gehad) ben je er nog steeds, terwijl je toch een paar keer het bijltje erbij neer wilde gooien.” Anderzijds is er ook dat stemmetje dat heel gemeen is en zegt: “Dat je voor zoiets belachelijks alles wilde opgeven. Zoveel stelde die pijn nou ook weer niet voor, pijn is maar tijdelijk en er zijn mensen genoeg die dit al jarenlang dag in dag uit meemaken.” Mijn innerlijke stemmen kunnen af en toe zeer vermoeiend zijn, maar ik moet zeggen dat het in mijn hoofd alles behalve saai is. Het probleem is alleen dat ik nooit de juiste antwoorden krijg, want als ik het rechtsom helemaal heb uitgevonden, dan is er linksom wel weer iets dat het tegenspreekt. Dat is niet zielig, maar wel uitermate vervelend. Zo is er op dit moment een gesprek gaande in mijn hoofd over wat ik met dit blog nu eigenlijk wil zeggen. Om heel eerlijk te zijn, ik heb geen flauw idee, maar dat komt vaker voor en uiteindelijk kom ik dan toch tot een conclusie. Wat zou het toch heerlijk zijn als je jezelf niet alleen belangrijke vragen kon stellen, maar dat je ook jezelf de juiste antwoorden kon geven. Het leven zou voor mij dan in ieder geval een heel stuk relaxter zijn. Mijn man lacht mij regelmatig uit om de vragen die ik mezelf stel, maar vooral de (af en toe zeer stomme) antwoorden die ik mezelf geef. En ik geef toe, heel soms lach ik mezelf ook uit. Vooral wanneer ik het antwoord heel zeker weet en een uur later precies het tegenovergestelde denk. Dat is niet zielig, maar wel uitermate vervelend.

Een echte weegschaal

Ik ben een weegschaal en dat is in mijn leven goed te merken. Van sterrenbeelden weet ik zeer weinig, maar ik heb het altijd heel vreemd gevonden dat het me zo goed typeert terwijl ik meer dan een maand te vroeg geboren ben. Heeft je karakter echt te maken met het moment dat je het geboortekanaal wordt uitgeperst (of de baarmoeder wordt uitgetrokken)? Wikipedia leerde mij het volgende: “Een speciale toepassing is volgens de astrologie de horoscoop van iemands geboortemoment. Hierin zouden persoonlijk karakter, talenten enzovoorts zijn weerspiegeld. Zo wordt de plaats van de zon in de horoscoop samen met andere factoren geanalyseerd, in een poging een samenhangend beeld te kunnen schetsen van iemands potentieel.” Dus als ik het goed begrijp had ik, als ik een paar dagen later was geboren, een compleet ander karakter gehad? Vreemd! Jammer dat ik niet iets langer ben blijven dobberen! Hoe dan ook, dat dubben van mij en niet duidelijk weten wat ik wil is wel een probleem en het is dan ook maar goed dat ik de enige weegschaal in dit gezin ben!

Waarom

stronger Wat de toekomst me gaat brengen weet ik niet, ook weet ik de antwoorden op mijn vragen niet. De belangrijkste vraag is op dit moment wel opvallend vaak: “Waarom overkomt juist mij dit allemaal?” Was een hele reeks depressies, het chronische vermoeidheidssyndroom, een prenatale depressie, een postnatale depressie, bekkeninstabiliteit, postnatale angst- en paniekaanvallen, twee overlijdens van naaste familieleden binnen twee maanden tijd en een moeizaam 2014 met veel zorgen om onze oudste niet genoeg? Aan de andere kant: waarom zou het mij niet overkomen? Waarom zou ik het ook wel verdienen om even geen tegenslag te hebben? Toch is er ergens in mij een stemmetje dat zegt: “Uiteindelijk kom je ook hier weer sterker uit!” Op dit moment zie ik dat alleen niet zo, want nog steeds heb ik heel veel pijn en wordt het elke dag moeilijker om nog een lichtpuntje te zien.

Wat ik precies met dit blog wil zeggen weet ik nog steeds niet. Welkom in de wereld van mijn brein!!!

Related posts

Leave a Comment