Cardiotraining na krachttraining

Cardiotraining na krachttraining

Heb je enig idee hoe moeilijk het is om een cardiotraining te doen waarbij je het gevoel hebt in slaap te vallen? Heel moeilijk kan ik je vertellen, voor het geval dat je het niet weet. Zeker wanneer je al een krachttraining achter de rug hebt. Gisteren las ik een artikel van Fitnessvrouwen waarin ze schreven wat je beter kunt doen: eerst cardiotraining en daarna krachttraining of andersom. Hun visie leek me vrij logisch dus ik besloot het vandaag uit te proberen.

Geef mijn maar dumbbells en barbells

krachtTerwijl ik het grootste gedeelte van dit blog aan het tikken ben zit ik op de fiets. In de sportschool! Ik heb inmiddels een krachttraining erop zitten en hoewel ik niet het gevoel heb teveel te hebben gedaan kom ik er morgen wel achter hoe het daadwerkelijk was. De app van Basic-Fit staat al een tijdje op mijn iPhone dus besloot ik voor een keer één van hun trainingsschema’s uit te proberen. Het krachthonk stond al behoorlijk vol en ik had vandaag even niet de “ballen” die ik normaal gesproken heb wanneer ik het krachthonk binnenloop, dus dit keer alles op de apparaten gedaan. Dat is toch niet echt mijn ding hoor, geef mij maar dumbbells en barbells. Daarnaast had ik er behoorlijk de pe in dat mijn app niet zo goed werkte, maar dat had ik kunnen weten, want er is hier binnen (in de kelder) geen bereik. Uiteraard had ik naar de sportschool kunnen gaan waar ik wel bereik heb, maar vandaag wilde ik een keer weer “thuis” trainen. Overstappen naar een andere sportschool is één ding, maar het als “thuis” gaan voelen is een tweede.

Laaaangzaaaaammmmmmm

cardioEn nu zit ik dus op de fiets. Met mijn iPhone in de hand. Ik ben zo blij dat ik even wat kan doen, want het valt niet mee om je hartslag beneden de 117 te houden. Misschien moet ik even uitleggen dat na een krachttraining de adrenaline door mijn lichaam raast en dat rustig aandoen dan best lastig is. Tijdens het typen kijk ik keer op keer naar mijn Garmin en mijn benen draaien inmiddels zo langzaam dat ik bijna letterlijk van de fiets val. Je moet weten dat ik enorm hou van knallen op cardioapparaten, maar aangezien het vetverlies de laatste tijd erg slecht gaat moet ik nieuwe trainingsvormen uitproberen. Of nee, op een andere manier gaan trainen. Als ik heel eerlijk ben is niet alleen de slechte vetverbanding een reden, maar ook het gebrek aan (extra) energie.

Wie zijn billen brand

Afgelopen maandag ging het trainen heerlijk, ik deed een intervaltraining waar ik echt letterlijk energie van kreeg en de rest van de dag voelde ik me kiplekker. Dinsdagochtend besloot ik voor krachttraining te gaan en omdat het erg lekker ging gooide ik er wat extra gewicht bij. Dat heb ik geweten! Dinsdagmiddag om vijf uur, toen husband thuiskwam, heb ik mezelf naar mijn slaapkamer gesleept. Door even op bed te gaan liggen hoopte ik van mijn barstende hoofdpijn af te komen, maar helaas! Na twintig minuten leek het zelfs erger te worden en besloot ik onder de douche te springen en de warme stralen hun werk te laten doen. Dat hielp enigszins, maar de rest van de avond kwam het toch niet helemaal goed. Woensdag voelde ik me nog slechter. Weliswaar was de hoofdpijn weer voor, maar een ernstige vermoeidheid was er voor in de plaats gekomen. De kinderen naar school brengen was al een opgave, maar was nog te doen. Toen ik thuiskwam was het drama. Ik heb mezelf wederom naar bed gesleept en heb daarna anderhalf uur in een “coma” gelegen. Ik was echt dood- en doodmoe! En dat op een korte schooldag L. Donderdag ging het eigenlijk wel redelijk, maar tot sporten kon ik mezelf niet zetten en gisteren kreeg ik een migraine aanval van heb ik jou daar. Dacht ik even gezellig te gaan shoppen met de kinderen, eindig ik met een fikse hoofdpijn. Mijn werk ‘s avonds heb ik (wederom) af moeten zeggen en de hoofdpijn is niet verdwenen. Ook vanochtend had ik al snel door dat vandaag qua hoofdpijn niet veel beter is en dat ik daarnaast weer zenuwpijn heb. Voorlopig gooi ik het op stress.

Wennen aan een nieuw ritme

Inmiddels zit mijn cardio erop, ik ben niet van de fiets gevallen, en ben ik weer thuis. Met barstende hoofdpijn zit ik op de bank. Het is wel duidelijk dat het toch te zwaar was en dat begrijp ik gewoon niet. Ik heb net een paar dagen sportrust gehad. Het enige dat ik me kan bedenken is dat het fietsen elke dag me zwaar valt. Vorige keer schreef ik nog dat het tien kilometer was, maar inmiddels ben ik erachter dat het dertien is. Op zich voor Arnhemse begrippen helemaal niet ver, maar mijn lichaam heeft er wel moeite mee. Dat uit zich overigens niet alleen in vermoeidheid, maar ook in vreetkicks. Dat is niet handig! Volgende week dus mijn schema wijzigen en kijken hoe ik er dan op reageer.

IMG_0915

 

Related posts

Leave a Comment