De (on)balans van 2015

Ondanks dat het winter is, de dagen kort zijn en het zonnetje niet zo warm is als in de zomer, zijn dit de lekkerste dagen van het jaar. Binnen! Sinds gisterochtend luister ik naar de Top 2000 van radio 2, de beste muziek ooit in de laatste dagen van het jaar. En terwijl ik naar de muziek luister maak ik de balans van het jaar op.

Bron: Flickr - Jinterwas

Bron: Flickr – Jinterwas

Verdriet

2015 begon met veel verdriet om het verlies van mijn laatste twee grootouders, mijn oma (van ma) overleed in oktober 2014 en twee maanden later mijn opa (van pa). Dat verdriet was echt niet meteen voorbij en confronteerde me keihard met de pijn en het verdriet dat ik in de bijna vijf jaar ervoor heb gehad. Ik had een depressie tijdens mijn zwangerschap van mijn tweede kindje en kon er door immense angsten niet van genieten. Dat laatste dacht ik zelf wel op te lossen, maar na de zwangerschap werden de angsten zo dusdanig groot dat ik zelfs niet naar een potlood kon kijken, in alle scherpe dingen zag ik moordwapens. Vier jaar lang dacht ik geen therapie nodig te hebben, ik had geen tijd om dat te doen omdat ik nou eenmaal geen werk heb en dus ook geen vrije uren op kan nemen. Ik besloot het dus zelf op te lossen. Nou, heb ik dat even onderschat zeg!

“Als de dag van toen, hou ik van jou. Misschien oprechter en bewustertrouw. […]
en wat,  wat er ook gebeuren mag. Ik hou nog meer van jou, als toen die dag.”

Obsessieve Compulsieve Stoornis (OCD)

Als de dag van toen, hou ik van jou […] zingt Reinhard Mey terwijl ik deze blogpost schrijf. Kinderen krijgen is bij ons niet vanzelfsprekend en ik ben daarom ook enorm blij met mijn zoon (én dochter!). Op dit moment heb ik hem bijna elke dag bij me, is hij grotendeels van mij, en toch heb ik het gevoel hem elke dag een stukje te verliezen. Klinkt dat logisch? Ik weet dat hij niet van mij is en dat er een dag komt dat hij uitvliegt. Hij is op dit moment uit logeren met zijn grote zus en hoewel ik geniet van de stilte, is diezelfde stilte tegelijkertijd te veel. Wat is hij de laatste tijd lief en grappig en ik kan me bijna niet meer voorstellen dat ik ooit dag en nacht in angst leefde en moeite had met genieten. Wij zijn nu 4,5 jaar verder en inmiddels ben ik in therapie. Dat is puur toeval want ik had me aangemeld bij een GGZ instelling om te onderzoeken of ik AD(H)D heb. Dat kwam er niet uit kan ik zeggen, maar voor de rest wil ik er (nog) niets over kwijt. Wat ook duidelijk werd is dat ik een Obsessieve Compulsieve Stoornis heb ontwikkeld tijden de zwangerschap en die is na de bevalling toegenomen. Ook daar wil ik momenteel niet op in gaan, maar de reden dat ik besloten heb dit aan te pakken heeft te maken met de zeer pijnlijke periode die ik dit jaar heb gekend.

Op het moment dat je dag in dag uit, elke minuut van de dag door de hel gaat is het heel, echt héél, erg moeilijk om nog lichtpuntjes te zien wat betreft genezing.

Flickr - Don Swanson

Flickr – Don Swanson

Wijze lessen

In maart kreeg ik pijn in één kies. De keuze was: eruit halen of afwachten. Het werd keuze twee, maar twee dagen later ging er toch een kies uit. Een andere echter! Niet veel later kreeg ik tergende pijnen in mijn mond en volgde kies twee, die enorm ontstoken was. Daarna volgde kies drie en niet lang erna ook kies vier. Met elke kies die eruit ging had ik het gevoel mijn verleden steeds meer kwijt te raken. Of dit logisch is? Geen idee, maar naarmate ik langer ziek bleef en meer pijn kreeg realiseerde ik me steeds meer en meer dat psychische problemen uiteindelijk toch hun uitweg vinden. Die uitweg was in dit geval eentje door zeer heftige ontstekingen in mijn mond. Die periode leerde ik een aantal wijze lessen:

  1. Als eerste kwam ik er achter dat wanneer je om hulp durft te vragen je die vaak ook krijgt. Dat was een heel wijze les en misschien wel de belangrijkste van allemaal op die bovenste na natuurlijk ;-). Wat heb ik die maanden aan veel mensen hulp moeten vragen! Als eerste natuurlijk mijn tandarts, die mij in die eerste paar maanden waarschijnlijk vaker heeft gezien dan hem lief was, hoewel het voor zijn portemonnee niet slecht kan zijn geweest. Toch, ondanks dat het zijn werk is, heeft hij veel overuren gedraaid door/voor mij. Dat is best iets om dankbaar voor te zijn! Ten tweede heb ik veel hulp moeten vragen aan mijn schoonouders, zij hebben heel vaak voor me klaargestaan en lieten dikwijls alles opzij vallen om mij emotionele steun te geven en op te passen op mijn jongste kind. Ten derde (maar vooral niet minder onbelangrijk – laat dat duidelijk zijn) mijn geweldige echtgenoot, zonder hem had nog heel veel meer pijn geleden en het doet me dan ook pijn in mijn hart dat ik hem zo heb moeten kwetsen met mijn uitspraken over het niet meer zien zitten en er mee te willen stoppen (het leven, mocht je het je afvragen). Ten vierde heb ik ook mijn dokter, de kaakchirurg en de ziekenhuis tandarts om hulp moeten vragen, de tijd die zij namen om mijn angsten af te laten nemen zijn bewonderingswaardig. Op het moment dat je dag in dag uit, elke minuut van de dag door de hel gaat is het heel, echt héél, erg moeilijk om nog lichtpuntjes te zien wat betreft genezing. Dan moet je behoorlijk je best doen wil je mij overtuigen. Zij hebben voorkomen dat ik nog meer kiezen verloor, want geloof me, ze hadden er echt állemaal uit gemogen maar ben nu dankbaar dat ik ze nog heb!
  2. Als tweede besefte ik me dat je liefde ontvangt wanneer je er voor open staat. Hierboven noemde ik al mijn schoonouders en echtgenoot, maar mijn kinderen waren mijn allergrootste mini-lichtpuntjes. Door hen vond ik steeds weer de kracht om door te gaan, hoewel ik vlak voor die laatste kies echt helemaal op was. Mijn kinderen maakten zich continu zorgen en praatten er continu over. Ik zag de angst op hun gezichtjes (vooral bij de oudste), maar toch ook een zekere gezonde spanning, want dat heeft toch ook wel wat hoor die tandartsbezoeken en bloederige gaten in de mond van je moeder ;-). Via Instagram heb ik talloze lieve berichten gehad, mensen leefden met me mee. Mensen die mij persoonlijk niet kennen, maar die wel de tijd namen om me meerdere malen een hart onder de riem te steken.
  3. Liefde voor jezelf is het allerbelangrijkste, hoe egoïstisch dat soms ook mag voelen. Door dit hele gebeuren moest ik helemaal op mezelf terugvallen, want hoewel ik door heel veel mensen werd bijgestaan en gesteund was ik degene met de helse pijnen en voelde ik me vaak eenzaam. Echt, ik heb twee helse bevallingen achter de rug waar ik met zeer grote schrik aan terugdenk, maar ze vallen volledig in het niet bij deze pijnen die maandenlang, 24 uur per dag, in mijn hoofd zaten. Afleiden kan bijna niet, want je bent er letterlijk continu met je hoofd bij. Wandelen heeft me veel afleiding gegeven.
  4. Er is nooit een perfect moment om ergens mee te beginnen of om iets af te ronden. Als iets me duidelijk is geworden dan is het wel dat er altijd wel íets is dat je kan tegenhouden, dat wanneer je ergens voor wilt gaan je dit vooral niet uit moet stellen! Daarom heb ik later in het jaar een aantal belangrijke beslissingen genomen. Als eerste heb ik besloten mijn studie af te maken. Inmiddels ben er achter gekomen dat het te laat is, ik kan het tijd technisch niet meer halen en dát heeft me ook weer een wijze les geleerd. Daarnaast heb ik het manuscript de MEdaille heeft drie kanten naar een aantal uitgeverijen opgestuurd. Waarschijnlijk gaat het nooit uitgegeven worden (er zijn al twee afwijzingen vanwege het financiële plaatje), maar ik ben er zelf ook nog niet zeker van óf ik het wel wil uitgeven. Mijn droom om een succesvol schrijver te worden is daardoor echter wel groter geworden, ik ben gedrevener dan ooit! Sinds ik me weer beter voel laat ik me niet zo snel meer tegenhouden (door angst) iets met de kinderen te gaan doen en daar geniet ik ook meer van. Het huis een rommel, maar zin om lekker met de twee kleintjes op de bank te zitten? Dan doe ik dat gewoon! Het meest ingrijpende dat ik besloten heb ik dat ik mijn allergrootste droom alsnog ga proberen te verwezenlijken, ondanks dat ik vorig jaar besloot dat niet langer te doen.

Zwangerschapslengte

Zoals ik al zei was de pijn een zwangerschapslengte aanwezig. Negen maanden lang heb ik er last van gehad. De pijn is inmiddels al wel een aantal maanden aan het afnemen, maar de medicatie die ik ben gaan slikken tegen deze pijnen (Amitryptiline is volgens de artsen hét belangrijkste middel bij aangezichtspijn). Kerstavond, heb ik na wekenlang afbouwen, de allerlaatste tablet ingenomen, ik wil 2016 in zonder dit middel. Dit afbouwen heb ik aangedurfd dankzij een verloskundige. Door een gesprek met haar kreeg ik de moed om te beginnen met afbouwen en toen ik niet veel later een verpleegkundige van de pijnpoli sprak hield niets me meer tegen. Hoe wonderlijk is het dat ik sinds het afbouwen steeds minder pijn heb! Sinds ik om de dag 25 mg slik heb ik nog maar één dag pijn gehad. Inmiddels ben ik erachter dat ik vooral heel veel pijn heb als ik teveel stress ervaar. Goed om te weten dus! Negen maanden lang heb ik pijn gehad, maar bij elke maand die erbij kwam kon ik het verleden steeds meer achter me laten. Ondanks dat ik nog steeds last van angsten heb. Het allesoverheersende zware, schuldige, verdrietige gevoel is weg en in zekere zin voel ik me lichter dan ooit.

Vooruitkijken

Bron: Flickr - Nicole Pierce
Bron: Flickr – Nicole Pierce

2016 staat voor de deur. Eindelijk! Ik durf echter niet meer te zeggen dat het mijn jaar wordt, want dat deed ik een jaar terug ook. Aan een hele lijst met goede voornemens doe ik dit jaar dan ook niet. Eentje heb ik er wel: Dit jaar wil ik meer genieten van mijn gezin, mijn familie en mijn (online en offline) vrienden. Genieten! Dat is het belangrijkste. Wat betreft mijn hoop voor 2016 is dat ons gezin uitgebreid gaat worden met een kindje, of in er in ieder geval een zwangerschap start, want die droom is alleen maar meer aangewakkerd en belangrijker geworden de afgelopen drie maanden. Heel voorzichtig zou ik dus kunnen stellen (en hopelijk zonder het te bagatelliseren) dat die ontstekingen me ook enigszins goed hebben gedaan. Ik toost alvast op een prachtig nieuw jaar waarin dromen uitkomen!

“The dreams of the night time will vanish by dawn.
And time waits for no one, and it won’t wait for me*.”

*The time waits for no one – Rolling Stones – nummer 1575 top 2000

Related posts

Leave a Comment