Ik geef het hardlopen op

De afgelopen weken ben ik erachter gekomen dat hardlopen niet meer gaat. Het zoveelste op het lijstje dat de aangezichtspijn kapot maakt. Steeds weer moet ik een beetje inboeten wat betreft mijn leven en ik heb het gevoel dat ik langzaam maar zeker op weg ben naar niets.

Toen ik in 1996 wat kilo’s kwijt wilde besloot ik te gaan hardlopen. Ik vond het niet heel bijzonder om te doen, maar ik viel er wel als een tierelier van af. Achteraf denk ik: Waarom? Je had een gewicht en het figuur om jaloers op te zijn en afgezien van een beetje baby vet op je buik (dat je met een loep moest zoeken) was het verder perfect. Maar goed, ik was zestien en dan is dat beetje (on)vindbare baby vet vreselijk. Het hardlopen hield ik niet lang vol, want ook de wereld van de blessures leerde ik al snel kennen.

Depressie – ME/CVS

Zo ergens tussen 2001 tot 2003 ging ik hardlopen om van mijn depressie af te komen. Althans, dat vond de psycholoog een geweldig idee. Ik minder, want ik was er van overtuigd dat mijn depressie voortvloeide uit vermoeidheid en hardlopen maakte het alleen maar erger. Pas vele jaren later kreeg ik dan toch gelijk, hoewel ik altijd ben blijven lopen. Dat wil zeggen: op de momenten dat ik geen last had van blessures, want die kreeg ik mede door mijn overgewicht, met de regelmaat van de klok. Daarbij herstelde ik zeer slecht omdat ik de ziekte ME/CVS had.

Intensief sporten – Bekkeninstabiliteit

afvalfoto-300x158Nu maak ik even een heel grote sprong naar 2009. In de jaren ertussen is er teveel gebeurd om hier te beschrijven, maar in dat jaar viel ik in negen maanden tijd dertig kilogram af door heel veel en intensief te sporten. Ondanks een altijd aanwezige vermoeidheid was dit te doen, het ging niet altijd even makkelijk maar het lukte. Dat sporten (vijf keer per week, tijdens goede weken) hield ik vol tot oktober 2010. Toen was ik zes weken zwanger was van mijn zoon en kreeg ik zeer ernstige bekkeninstabiliteit waardoor ik helemaal niets meer kon, 150 meter wandelen was al een opgave. Na de bevallig dacht ik meteen weer aan de slag te kunnen, het kind eruit ‘gepoept’ en meteen weer aan de bak. Niet dus! Het heeft me vier jaar gekost om veertig kilogram af te vallen, sporten viel niet altijd mee en vier keer per week was de max, maar het ging. Hardlopen was een terugkerend fenomeen en hielp me wederom af te vallen. Ook in deze periode gold dat ik heel erg vaak blessures had. Helaas!

Kaakontsteking

Sinds ik vorig jaar (dus 2015) een paar ontstekingen in mijn mond kreeg gaat het heel slecht. Daarvoor kon ik een tien kilometer hardlopen. Het ging niet in een rap tempo, maar ik kon inmiddels toch maar mooi weer 80 minuten sporten. Als ik dan toch eerlijk ben moet ik ook nu weer vermelden dat het gepaard ging met blessures. Maar toch, sinds dat gerommel in mijn mond en het ontstaan van aangezichtspijn gaat het van kwaad naar erger. Nu kan ik al niet eens meer een halfuurtje rennen met veel wandelen tussendoor.

Het verlies van een droom

hardlopen-168x300Vandaag kwam ik tot de conclusie: Het wordt tijd om het op te geven. Na twintig jaar moet ik nu écht toegeven dat hardlopen niet gaat. Mijn lichaam kan het nu écht niet meer en dat doet best wel pijn, omdat ik in die twintig jaar nooit heb opgegeven, hoe moeilijk en zwaar ook! Er was geen blessure te erg was om me niet te terug te vechten, mijn gewicht was nooit te hoog om mezelf vooruit te slepen en zelfs mijn (extreem) vermoeide lichaam kon ik vaak genoeg overhalen om door te gaan, maar nu lukt het niet meer. Op Bevrijdingsdag staat er een 5K rennen op de planning, maar misschien maak ik er een snelwandelwedstrijd van. Het is een virtuele run dus dat scheelt dan weer. Niemand die het check ;-). In juli staat er een echte 10K wedstrijd op de planning in Amsterdam en die is niet te cancelen. Ik beslis die dag zelf wat ik ga doen, mijn geld krijg ik niet terug dus ik heb niet veel te verliezen. Behalve een droom!

Herman

Het doet pijn, na al die jaren, en het is het zoveelste op mijn lijstje dat ik in het afgelopen jaar moest afschrijven. Ik voel me zoals Herman. Hij van Acda en de Munnik. Maar dan de Herman van voor het ongeluk. Ik ben teleurgesteld dat er weinig terecht is gekomen van mijn kinderdromen en dat ik weinig meer heb bereikt dan het ouder worden en een gezin stichten. Begrijp me niet verkeerd: dit gezin is het beste dat me ooit is overkomen, maar ik heb af en toe het gevoel ook niet meer waard te zijn.

Identiteit

Nu vraag je je misschien af wat hardlopen daar dan weer mee te maken heeft. Op zich niet veel als je je bedenkt dat hardlopen niet iets is dat je kunt bereiken, maar hardlopen is wel een deel van mijn identiteit. Eén van de velen moet ik dan wel eerlijk zeggen, maar van die velen heb ik dit jaar genoeg moeten inleveren. Steeds weer een klein beetje. Ik heb het, bij tijd en wijle, gewoon moeilijk het laatste jaar. Dat gaat wel over. Of niet! De tijd zal het me leren, maar vandaag had ik voor het eerst in mijn leven dat ik naar een ouder echtpaar keek en dacht: “Ik vraag me af of ik zo oud word met mijn man.” Wie is er sterker? Ik of de aangezichtspijn?

Elke dag pijn, soms iets meer, soms iets minder, maar altijd aanwezig. Veel pijnstillers en andere medicatie die me onrustig maakt, me een rotgevoel geeft en me beetje bij beetje mijn identiteit afpakken. Samen met of juist door de aangezichtspijn, het maakt niet uit, nettoresultaat is hetzelfde. Ik wou dat ik net als Herman kon vluchten, maar helaas neem ik dan de pijn met me mee en laat ik het mooiste dat ik bezit achter. Dat is geen alternatief, maar mooi kut is het wel.

Bron uitgelichte foto: Sebastiaan ter Burg

Related posts

Leave a Comment