Wanneer emoties in de weg zitten

Sinds een aantal maanden gaat het in mijn hoofd weer wat slechter met me. Hoewel ik braaf roep dat ik mijn aangezichtspijn, zenuwpijn wel geaccepteerd heb is de werkelijkheid toch iets anders. We leren al vroeg in ons leven dat we ons altijd groot moeten houden, dat we niet moeten zeggen dat het slecht met ons gaat. Dat heb ik mezelf dan ook al jong aangeleerd. Maar als je heel goed naar me kijkt kun je altijd zien wanneer het niet zo is.

Hoe je dat kunt zien? Dan kom ik aan. En meestal veel ook helaas. Vanmorgen kwam ik erachter dat geen enkele broek meer goed past, ik ben teveel aangekomen. Dat komt uiteraard niet alleen maar door mijn medicijnen, ik heb er ook veel aan gegeten de afgelopen maanden.

Emotie-eten

img_1780Ik ben nog altijd van mening dat ik helemaal niet belast ben met vetgenen en dat als ik niet al zo jong mijn emoties weg at, ik helemaal niet zo dik zou zijn geworden. Ik ben van mening dat als ik toen wat minder braaf ‘goed’ had gezegd het me heel wat leed had kunnen besparen (lees: afvalproblemen) en voedsel niet mijn eerste troostmiddel zou zijn geweest. Dan zou ik het ook niet pakken bij verveling, boosheid, sipheid, onmacht, frustratie en alle lagen van onmin die er tussenin liggen.

Robin Williams 

Waarom kunnen (ik bedoel natuurlijk mogen) wij mensen toch niet gewoon eerlijk zijn tegen elkaar? Waarom wil men alles lezen en horen over iemand die ernstig ziek is, maar willen we niets weten van de persoon voor wie elke dag een strijd is zónder de kans direct dood te gaan aan een ziekte?

Is het niet zo dat we maar beter elke dag van een ander kunnen genieten omdat de dood hoe dan ook op de loer ligt?

Maar goed, dat is weer wat anders. Ik kwam gisteren een prachtig stuk tegen van iemand die zei dat Robin Williams niet is doodgegaan aan suïcide, maar aan depressie. Er zijn meer dan genoeg (lees: helaas teveel) ziektes en aandoeningen die je zo ‘gek’ kunnen maken (lees: tot waanzin kunnen drijven) dat je suïcide overweegt of zelfs uitvoert nHet overwegen alleen al is al behoorlijk beangstigend dus wanneer iemand in je (naaste) omgeving dan vraagt hoe het gaat, je niet eerlijk kan zijn en ‘goed’ prevelt en iedere ziende idioot zelfs kan zien dat het niet goed gaat, dán vraag ik me af: ‘Waar zijn we als mensheid toch mee bezig?’

Geen heilige 

Ik geef heel eerlijk toe dat ík het er ook moeilijk mee heb om iemand te vragen hoe het gaat terwijl ik het vermoeden heb dat het slecht gaat,, maar wanneer dan het welbekende ‘goed’ komt en ik kán zien op het gezicht aflezen dat het niet goed is vraag ik het altijd een tweede keer. Die tweede keer vraag ik of het écht goed gaat. Daarna durf ik ook niet mee, want soms willen mensen het niet vertellen.

Er zit een wezenlijk verschil tussen vragen uit beleefdheid of informeren uit oprechte interesse!

Ik ben geen heilige, ik kom veel te  vaak tekort naar mensen in mijn omgeving, zéker het afgelopen jaar , maar ik sluit er nooit helemaal mijn ogen voor en doe wat ik kan. Door ervaring weet ik hoe fijn het is wanneer je een luisterend oor kunt vinden en je troost niet hoeft te zoeken in voedsel of elk willekeurig ander genotmiddel.

Alcohol

Soms ben ik blij dat het maar voedsel is waar ik verslaafd aan ben. En met name een bepaald soort voedsel ;-). Ik ben me ook heel bewust van het gemak waarmee ik verslaafd raak (ooit was ik een soort van verslaafd aan sport – kan ik me niet heel goed herinneren :-P) en ik let dan ook goed op dat ik nooit alcohol neem wanneer ik me rot voel. Ik probeer alcohol nooit aan een emotie te hangen, uit angst voor een alcoholverslaving. Oké, kleine bekentenis: ik heb tweemaal heel specifiek whisky ingeschonken toen ik me rot voelde. En de alarmbellen kwamen luid en duidelijk door!

Maar goed, genoeg voor vandaag.
Ik ga mijn wonden likken en mezelf afvragen hoe ik uit deze neerwaartse spiraal kom.

Wat doe jij eigenlijk als je emoties je in de weg zitten?

Related posts

Leave a Comment