Veel teveel keuzes die resulteren in emotie-eten

Voor mijn werk bij Trotse Moeders kreeg ik het boek ‘Op dieet? Doe normaal! Van Heleen Ligtelijn (dieetpsycholoog) toegestuurd om te recenseren. Ik heb hem wel in de winkel zien liggen, maar nooit opgepakt. In dit boek neem Heleen eetgedrag onder de loep en gaandeweg het lezen leer ik mezelf wat beter kennen. Of beter gezegd: leer ik mijn eetgedrag wat beter kennen. – Emotie-eten

Nu wil ik hier niet heel diep ingaan op wat er in het boek staat, want uiteindelijk heb ik dit boek gekregen om te recenseren op een andere site, maar ik wil wel graag ingaan op een bepaald stuk in het boek. Een stuk dat gaat over de redenen om te gaan eten. Ik herken er namelijk iets waarover ik een aantal blogs terug al schreef: eten op de momenten dat ik geen keuzes kan maken. Zo schrijft Heleen Ligtelijn dat emotie-eten een vorm van oversprong-gedrag is: iets dat je gaat doen als je tussen twee andere handelingen moet kiezen, maar daar niet uitkomt.* Zo kon ik afgelopen donderdag maar moeilijk kiezen wat ik zou gaan doen en dat was geen uitzondering. Ik heb ondertussen zoveel dingen te op de-planning-van-ooit werk angelastaan dat ik niet meer weet wat ik het eerst wil doen en/of wat ik het belangrijkst vind.

Veel te veel te doen

Zo werk ik voor Plein 9, Trotse Moeders (dubbel), Arnhemse Moeders en Fitnessvrouwen en blog ik op mijn eigen site gewoonangela.nl. Dat is echt ontzettend leuk en wil ik liever niet opgeven. Daarnaast heb ik nu een aantal betaalde opdrachten en een manuscript te controleren, allemaal ook erg leuk. Mijn studie wil ik graag afmaken en de dagboeken van mijn kinderen zou ik ook graag elke dag vullen met mooie teksten. Daarnaast moet ik voor mijn werk lezen, wil ik ook de boeken lezen die ik zelf heb uitgekozen EN… niet geheel onbelangrijk: ik wil mijn eigen boeken schrijven. Al met al is het veel. Heel veel! Té veel.

Prioriteiten en dromen

Dat het betaalde werk voorrang heeft spreekt voor zich, maar daar moet ik af en toe ook even vanaf om het overzicht daarin te houden. Dat laatste geldt ook het manuscript dat ik nakijk. Mijn eigen boeken schrijven heeft ook enige prioriteit, maar door de fiasco’s van de eerste drie uitgegeven boeken heb ik geen zelfvertrouwen meer. En dáár heb ik dan misschien ook wel het probleem gevonden?! Kiezen voor mezelf lukt niet. Dat geldt niet alleen voor mijn dromen uit laten komen, maar ook voor sporten en afvallen. Feitelijk is een gezond lichaam en een gezonde geest ook een droom van mij. Waarom lukt het toch niet om mijn dromen waar te maken? Waarom stel ik het uit tot later? Wat later ook mag zijn. En wat als later nooit meer komt?

Ik heb zoveel te doen dat ik maar moeilijk kan bepalen waarvan ik spijt zou hebben dat ik het niet heb gedaan als later niet zou komen.

Wat zou ik dan zeer beslist gedaan willen hebben? Een boek schrijven kan al heel lang van dat lijstje, maar een bestseller schrijven staat torenhoog. Alleen… dan moet ik natuurlijk wel gáán schrijven! En dan kan ik geen afleiding veroorloven. Maar er zit zo’n vervelende stem in mijn hoofd die zegt dat ik niet uniek genoeg ben, dat ik alleen maar saaie onderwerpen heb, dat het mij nooit gaat lukken een goede thriller te schrijven, dat ik die chicklit (die al ver gevorderd is) niet goed genoeg heb geschreven (uniek is hij beslist) en niet het doorzettingsvermogen heb hem af te ronden. En zo zijn er nog vele andere stemmen.

  • Ø  Waaronder de stemmen die zeggen dat ik beloofd heb me volledig te wijden aan Plein 9, dat ik weer moet bloggen, een nieuw verhaal moet indienen, een nieuwe recensie.
  • Ø  Een stem die zegt dat Arnhemse Moeders al te lang wacht en een ander die zegt: ‘Stop daarmee.’
  • Ø  Een stem die roept dat Trotse Moeders 1 wacht op een nieuwe blogpost en TM 2 op boekrecensies. Waar ik overigens mee bezig was toen ik mezelf verleidde met deze blogpost.
  • Ø  Nog een stem die zegt dat Fitnessvrouwen op mij wacht
  • Ø  En een stem die schreeuwt dat er nog twee dagboeken verwerkt moeten worden tot fysieke boeken.

Volg je het nog enigszins? Ik vind het ineens niet zo vreemd dat ik de chaos in mijn hoofd wil stoppen met eten.  Ik moet prioriteiten stellen en stiekem weet ik ze ook wel:

  1. Betaald werk corrigeren en redigeren,
  2. Recenseren voor TM (wordt ik ook voor betaald),
  3. Manuscript van een startende auteur (word ik als het goed is voor beloond, hoewel dat niet de insteek was),
  4. Mijn eigen boek(en). Maar welke?
    1. Mijn chicklit afschrijven? Ik heb geen enkel idee hoe ik verder moet, zit compleet vast en ken mijn personages niet meer.
    2. De roman die ik zo graag wil schrijven, waarvan een groot deel van het plot al klaar is, maar met een verhaallijn die niet bepaald uniek meer is (een bestsellerauteur was me voor).
    3. De dagboeken van Elize die pas zeven à acht jaar wachten :-0.
    4. De  thriller die wel uniek is, maar die me angst inboezemt omdat ik geen idee heb hoe ik een thriller moet schrijven. Het plot is overigens volledig klaar van a tot z. Ik moet alleen de hoofdstukken vullen :-P.
    5. Of één van de andere vier plots.
  5. Mijn studie die me op weg helpt in mijn werk op alle schrijffouten.
  6. Plein 9.
  7. De rest.
Bron: Flickr - Choose by Danny Wartnaby
Bron: Flickr – Choose by Danny Wartnaby

Deze blogpost wordt inmiddels al heel lang en ik zie wel in dat ik een tijdsprobleem heb. Het mag duidelijk zijn: ik heb geen verstand van structuur. Mijn kinderen hebben een prachtig structuurbord, misschien moet ik er ook eentje voor mezelf gaan maken.

Ik wil wat vragen: ‘Is er iemand die me op weg kan helpen? Op dinsdag heb ik meerdere afspraken en op woensdag heb ik in de ochtend tijd nodig om op te laden voor de drukke middag. Maandag, donderdag en vrijdag zijn de  dagen dat ik tijd heb om van 9.00 – 14.00 uur te werken. Daar moet ik bovenstaande dus inplannen tussen sporten en het huishouden. Dat laatste kan overigens wachten tot de kinderen thuis zijn, want dat wordt wel geaccepteerd omdat er geen laptop voor aan hoeft ;-). Ik ben de weg kwijt. Kun jij die vinden? Een weg (of wegen) die ruimte laten voor het werk maar die ook zorgen voor het opladen van de batterij (die soms sneller leegloopt dan vol raakt).

 

*Letterlijk geciteerd

 

Related posts

Leave a Comment