Foute keuze dag (die ontstaan is in de voorafgaande dagen)

Gisteren ergens op de dag (ik weet niet meer wanneer en het zou net zo goed vanmorgen kunnen zijn geweest) bedacht ik me:

“Ik heb gewoon geen last meer van dwangmatige voedselgedachten. Ik heb geen behoefte meer aan verkeerd voedsel en dat voelt heerlijk!”

Nou, dat was even een misrekening zeg! Voor ik wist voelde ik de vermoeidheid als een zware lappendeken over me heen vallen en had ik het gevoel dertig kilogram meer te wegen dan gisteren. Vanmorgen vroeg stond ik op in de volle overtuiging dat vandaag een sportdag ging worden, maar dat zat er helaas niet in. Waarom? Daar moet ik voor terug naar gisteren en eergisteren.

Z2016 006 019 - Arnhem-Eerbeek-Dierenondagochtend iets na elf uur besloot ik om naar de Decathlon te staan voor een iPhone houder op mijn racefiets zodat ik eens met Polar Beat kon trainen terwijl ik ook daadwerkelijk mijn scherm kon zien. Ik kon mijn oude hartslagmeter thuislaten en tijdens het wielrennen mijn hartslag nauwkeurig in de gaten houden. Achteraf gezien heb ik er weinig op uit gedaan, maar het gloednieuwe houdertje op mijn fiets zorgde er wel voor dat ik daadwerkelijk op pad ging. Immers: het zou zonde zijn om alsnog niet te gaan na een investering die ik eigenlijk nog had moeten uitstellen.

Belofte ingelost

Anyway, ik ging op pad. Met flinke tegenzin, het gevoel een loden vest van dertig kilogram aan te hebben en een mentaal slechte geest. Of hoe ik het ook moet noemen ;-). Laat ik het er maar op houden dat onderweg zo’n beetje alles tegenzat en ik heb moeten vechten tegen mijn lichaam en tegen het valse stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik het niet waard ben, dat ik het niet kan en dat ik moet opgeven. Dat gevoed door een zwaar gevoel in mijn lichaam en de onwil om door te gaan. De planning: rondje Posbank, maar halverwege de Veluwe bedacht ik me dat ik wel op visite kon gaan bij mijn vriendinnetje die al jaren in Eerbeek woon en die ik al even lang beloof ooit eens langs te fietsen. Belofte ingelost! Daar aangekomen kreeg ik me toch een enorme aanval van darmkramp dat ik er zelfs bijna van moest overgeven (ja, zo erg dus). Waarschijnlijk viel het onderweg gebruikte gelletje verkeerd. Niet veel later besloot ik niet terug te gaan via de Veluwe (want op de heenweg werd ik door een andere wielrenner bijna van het fietspad geramd en ging mijn hartslag naar 200+ waardoor ik fietsen over de Veluwe nu officieel haat), maar via Dieren.

Opnieuw verdwaald

Iets uit Eerbeek moest ik oversteken en meteen erna opnieuw om langs het kanaal naar Dieren te fietsen. Dat was ik natuurlijk vergeten en kwam er halverwege Brummen pas achter dat ik de verkeerde kant op ging. Overigens is dat een terugkomend ritueel, dat “verdwalen”. Het ging wel heel erg lekker met 38 km/uur knallen. 🙂 Terug ging het niet harder dan 31 km/uur en langs het kanaal moest ik veel mensen inhalen waardoor ik moest vertragen en versnellen, dat kostte onnodige energie. In Dieren aangekomen was ik zo moe dat ik op mijn telefoon moest kijken welke kant ik op moest. Niets vreemd wellicht, maar ik vond het niet en toen ik opzij keek lag het antwoord gewoon naast me op de weg: ik moest simpelweg oversteken. Niet veel later moest ik opnieuw oversteken en kreeg ik mijn voeten niet in de pedalen (was pas de tiende keer die dag) waardoor ik zo goed als stil kwam te staan voor auto’s die bijna groen kregen. Vloeken doe ik niet, maar de woorden die ik naar mezelf schreeuwde waren niet echt netjes.

Zo dichtbij en toch ver weg

Vanuit Dieren naar huis is het één lange weg. Bij Rheden twijfelde ik of ik over de Posbank terug zou gaan, maar besloot dat ik misschien wel die verrekte berg óp zou komen, maar dat ik hem ook graag weer heel af kwam en mijn reactie/concentratievermogen was inmiddels bijna nul. Ik werd ingehaald door een jongen die ik misschien had kunnen bijhouden als ik eerder door had dat hij achter me zat. Toen hij me daadwerkelijk inhaalde deed ik net mijn mouwen omhoog. Van Rheden tot vijf kilometer voor Velp zat ik dicht genoeg achter hem om de tekst op zijn broek te lezen, maar net te veraf om bij hem te komen. Onze beider snelheid was toen al rond de 31 km per uur. Onvoorstelbaar gezien het feit dat ik doodmoe was maar afijn. Dat heeft waarschijnlijk ook de intense vermoeidheid later die dag veroorzaakt en die er vandaag voor zorgde dat ik een vreetkick van heb ik jou daar heeft veroorzaakt dat ik de anderhalve kilo die ik kwijt was weer terug heb.

Kiezen uit twee kwaden

2016 006 020 -MedcijnenMaar goed, eerst terug naar zondag. Na de training zat er genoeg energie in me om een paar wassen weg te vouwen, de kinderen op bed te doen en me op de bank te laten vallen. Toen was het wel op! Al met al was ik trots op mezelf dat ik toch maar gegaan ben (met zeer grote tegenzin) en alle ongemakken onderweg heb getrotseerd en uiteindelijk 58,7 kilometer heb gefietst in twee uur en twintig minuten. Ik kan me niet herinneren of ik snel sliep die nacht, maar ik kan me wel herinneren hoe brak ik die ochtend erna wakker werd. Ik was zo brak dat ik Elize naar school heb gebracht en meteen mijn bed weer ben ingedoken. Meerdere nachtmerries (of beter gezegd dagmerries) maakten het een onrustig geheel en ik werd om half twee net zo brak weer wakker. Daarnaast had ik enorme kiespijn en kon ik niet er niet onderuit om wat pijnstillers in te nemen. Die kiespijn had ik zondag tijdens het trainen overigens ook, maar niet continu waardoor ik toch door kon gaan. Gelukkig kreeg ik gisteren in de loop van de middag toch nog wat energie en was ik in staat om de keuken op te ruimen en schoon te maken en de woonkamer ook deels mee te pakken. Zelfs de was kon er nog bij. Niet verkeerd, maar misschien ook niet slim achteraf gezien. Helaas was de nacht zeer onrustig. Tegen twee uur bedacht ik me dat ik nog ergens een paar Temazepammetjes voor back-up had liggen en heb die ingenomen. Veel te laat natuurlijk en ik wist dat ik daarmee een risico nam. Ik wist ook dat ik nog niet zomaar zou slapen zonder Temazepam dus het waren twee kwaden die ik tegen elkaar af moest wegen. Uiteindelijk was het vier uur (!) voor ik sliep en ik stond er dan ook van te kijken dat ik redelijk fris wakker werd. In mijn hoofd plande ik al yoga en spinning, maar toen ik een voet buiten mijn bed zette voelde ik dat het foute boel was.

Ineens was het alsof er een wattenbol in mijn hoofd werd geplaatst en er een loden schort werd omgehangen.

Weg vertrouwen in een energieke dag, maar opnieuw naar bed gaan was ook geen optie.

En toen ging het mis – ik voelde me een echte junk

Ik was van plan om met mijn gewone fiets naar school te gaan om dan toch wat extra beweging te hebben, maar in de garage besloot ik dat er niet veel meer energie in zat dan voortbewegen met de elektrische fiets. Mijn humeur was wederom waardeloos. Arme kinderen met zo’n helse moeder! Maar halverwege school klaarde het iets op in mijn hoofd en besloot ik een klein stukje om te fietsen naar huis. Natuurlijk had ik weer last van overmoed en wilde ik vrij snel extra kilometers gaan maken. Gelukkig kon ik mezelf op tijd stoppen. Hoewel… op tijd? Toen ik thuis kwam heb ik even ontbeten en daarna ben ik naar de stad gefietst. Op de elektriek, maar minstens zo zwaar als met de gewone fiets ;-). En daar ging het mis! Nadat ik klaar was bij de bibliotheek besloot ik dat ik maar ging lunchen met chocolade en chips. YES I KNOW!!!!!!!! Fout, fout, fout en ik weet ook niet hoe ik erbij kwam. Ik weet ook niet of ik nu wel of niet met de billen bloot moet want geloof me de blaren zitten er meters dik op. Ze doen zo’n pijn dat ik hoop dat ze er nog wekenlang opzitten en me behoeden voor meer slechte dagen, maar diep van binnen weet ik wel beter.

Laat ik anders nog wel even vermelden dat ik me bij de kassa van de Jan Linders gedroeg als een regelrechte junk die af moest rekenen bij haar dealer. Terwijl ik wachtte om te betalen wist ik dat ik fout bezig was en dat ik een stommiteit begin. En dan toch kopen hè! Ik heb een enorme plaat voor mijn kop en dat zeg met grote zelfspot en zonder mezelf de grond in te trappen. Ik ben meester in zelfdestructie. Dat u het weet ;-).

Ik heb in ieder geval meerdere repen Twix white naar binnen gewerkt. Allemaal even smerig, maar wel verdeeld over de dag (ik heb zelfs stiekem gegeten en dat wijst toch wel op verslaving). Daarnaast bijna een volledige zak chips. Tot overmaat van ramp heb ik alsnog twee boterhammen naar binnen gewerkt en later op de dag een cupcake. Tijdens het avondeten een groot stuk rozijnenbrood en twee borden tomatensoep uit blik. Ik voel me zo vol op dit moment en moet braakneigingen onderdrukken. Tussendoor heb ik overigens een meditatie gedaan, maar ik heb alleen de eerste tien minuten meegekregen, de rest van de tijd heb ik geslapen. Zo’n nachtje van een paar uur slaap is echt waardeloos.

WAAR IS HET FOUT GEGAAN???

  • Had ik niet moeten gaan trainen, ik was immers al vermoeid? Mijn lichaam schreeuwde nee, maar mijn hoofd zei dat ik me aanstelde.
  • Had ik minder ver moeten gaan?
  • Had ik korter moeten trainen?
  • Had ik minder intensief moeten trainen en meer op mijn hartslag moeten letten?
  • Had ik beter moeten eten tijdens de training?
  • Had ik anders moeten eten na de training?
  • Had ik…
  • Had ik…
  • Had ik…

Wat het goede antwoord ook is, ik heb er geen zak aan. Zoals ik al zei, de blaren zijn groot en hoewel ik zo trots was op mezelf dat ik al een paar dagen minder last had van vreetkicks heb ik dat dubbel en dwars weer ingehaald en dat zet me te denken. Waar is die Angela die jaren geleden 30 kg afviel in negen maanden tijd? Waar is die gedreven Angela? Waarom geeft sporten me geen energie meer? Waarom lukt het me toch niet om gedisciplineerd te zijn? Waarom valt alles me toch zo zwaar? Waarom lees ik overal dat sporten energie geeft en geloof ik dat dat de waarheid is? Wanneer ga ik nou toch eens luisteren naar mijn lichaam?

Dat laatste is dan wel weer makkelijk en moet ik mezelf even corrigeren. Ik luister wel naar mijn lichaam, maar soms geeft mijn lichaam me verkeerde informatie. Of is het dat stemmetje in mijn hoofd? Vandaag las ik in een boek dat wanneer je meer sport je vanzelf het verschil leert tussen het ene en het andere stemmetje. Dan leer je vanzelf of je echt moe bent of dat je denkt dat je moe bent. Waarschijnlijk heb ik zondag de verkeerde keuze gemaakt en had ik met Christiaan op de bank moeten gaan zitten om naar de F1 te kijken. Maar goed, daar heb ik nu dan weer geen zak aan.

Groetjes Angela

ps.: ik weet dat ik geen antwoorden zal vinden en ik weet dat ik misschien wat milder naar mezelf kan zijn, maar ik wil het zo graag. Aan mijn geest ligt het allemaal niet, maar die geest wil na twintig jaar nog steeds níét accepteren dat het geen winnaarslichaam heeft meegekregen!

 

 

Related posts

Leave a Comment