Zien sporten, doet sporten #1 – De dag dat Tom Dumoulin de Tour de France moet verlaten

Terwijl ik de prachtige de St.  Petruskerk vanuit mijn ooghoek zie schrijf ik deze blogpost. Op dit moment waan ik me (mede door de kerk en de omgeving) in Frankrijk, op vakantie en heb ik het gevoel dat ik deel uitmaak van de Tour de France gekte, maar in werkelijkheid zit in het kleine plaatsje Roggel. 

Roggel in Limburg geeft me het tintelende verlangen om met mijn racefiets op pad te gaan. Helaas staat die niet hier, maar thuis. Ik moet het twee weken lang zonder mijn energieleverancier doen. Wist je trouwens dat wielrenner Roy Curvers van team Giant Alpecin hier woont? Ik ook niet, maar dat vertelde Wikipedia mij. 

Wielrennen als energieleverancier

Maar goed, geheel onverwachts geeft wielrennen mij tonnen energie. Zélfs wanneer ik twee uur lang op maximaal knal. Nou ja, maximaal. De heuvel op met een HF van 80-90% en heuvel af afhankelijk van de hoeveel inspanning ik lever. Op sommige momenten laat ik me naar beneden rijden door mijn Trek, het andere moment doe ik er iets meer moeite voor. Op de platte stukken over het algemeen rond de 80% van mijn theoretisch maximum. Dat maximum twijfel ik regelmatig over dus wellicht volgt daar ooit nog een blogpost over. 

Uitvallende grote namen in de Tour

De Tour de France nadert zijn einde, Tom Dumoulin viel vandaag uit (dat slechte nieuws al gehoord? Nee? Echt? Nou, bij deze!), Chris Froome ging op zijn plaat en moest doorfietsen op een te kleine fiets en Bauke Mollema viel letterlijk en figuurlijk van zijn plaats. Contador viel al heel veel eerder uit, maar ook Mark Cavendish en Fabian Cancellara zijn al weer thuis. Dit is de eerste Tour de France in jaren die ik volledig heb kunnen volgen. Oké gelogen, ik volgde alleen de laatste 30-50 kilometers. Maar hè, dat is toch heel wat! Nog twee dagen te gaan en het is voorbij. Ik kan dan niet meer mijn motivatie halen uit die fietsende mannen. Althans niet elke dag. 

Zien sporten, doet sporten…

…is mijn mening. Bij mij werkt het als een tierelier. Ik heb in de afgelopen drie weken vaak genoeg getwijfeld of ik zou gaan wielrennen (dat had er over het algemeen mee te maken dat ik het soms gewoon eng vind. Ach, lang verhaal) en dan hielp het me om de laatste delen van de etappes te kijken. Dan stapte ik op mijn fiets en waande ik me een echte wielrenner. 

Gisteren was ik de vrouwelijke Tom Dumoulin en reed ik tijdens mijn visualisatie een tijdrit. 

Een prachtige tijdrit, want als schrijver kan ik het me heel goed en gedetailleerd voorstellen. Nee, er zijn genoeg momenten dat ik geen hekel heb aan mijn dwangmatige gedachtes ;-). Maar goed, tijdens die rit was de tijdrit voor de laatste renners nog bezig en ik ervan overtuigd dat hij (Tom dus) zou winnen. Chris Froome was helaas sneller. Ik was tijdens de mijne in ieder geval de snelste ;-). 

Hoe handhaaf ik mijn gewichtsverlies en mijn spieren?

Zoals gezegd: de komende twee weken geen racefiets tot mijn beschikking en dus moet ik iets anders verzinnen. De sportschool is niet een optie, maar ik heb vandaag al wel 25 push ups gedaan en anderhalve minuut geplankt. Superman had ik nog even uit de kast getrokken en ik heb een radslag gegaan die ik beter had kunnen laten. De koprol durfde ik niet, maar ik heb nog wel een paar minuten gevoetbald. Ach, laten we maar hopen dat het zwemmen de komende tijd iets wordt en anders is het een kwestie van elke dag planken, push ups doen en met flessen spa blauw biceps trainen. Daarnaast niet teveel wijn en bier drinken, gezond eten en niet teveel snacken. 

Nu proost ik in ieder geval op het rustige leven. Nou ja, rustig… Als die vuurspuwende, jongste draak van mij straks slaapt dan, want die heeft nog steeds energie voor tien! Of is het een energietekort en ernstige oververmoeidheid. We zijn zelfs maar buiten gaan zitten om hem niet te horen. Ik bedoel maar! 

Related posts

Leave a Comment