Druk met fietsen, laatste overtollige kilo’s moeten eraf

De laatste weken ben ik veel aan het fietsen. De allerlaatste overtollige kilo’s moeten eraf voor 15 februari 2017, maar dat valt nog niet mee. Afvallen is best wel lastig en ik merk dat hoe ouder ik word, hoe moeilijker mijn lichaam het ermee heeft om vet te verbranden. 

Was het nog zo dat ik in 2009 “even” in negen maanden tijd dertig kilo kwijtraakte, nu doe ik er  wel heel veel langer over. 

‘Als je langzaam afvalt dan blijft het er ook af,’

zeggen mensen om me heen. Volgens mij is dat een fabel, want toen ik zo snel afviel bleef ik een jaar lang stabiel. Daarna kreeg ik last van zwangerschapshorrormonen en zoog het lichaam vet aan. Nu doe ik er langer over, kom ik af en toe wat aan (in een rap tempo) en moet ik weer harder werken om terug te komen op het laatste gewicht. 

Vorig jaar woog ik, na vier ontstekingen in mijn mond en weinig kunnen eten, zo’n 72 kg. Op die manier afvallen is absoluut niet fijn en lijkt op crashen. Ik was ook van het weinige eten goed ziek. Je zou zeggen dat ik meteen als een gek aankwam toen ik normaal ging eten. Nee hoor, niets is minder waar, maar toen moest ik medicijnen gaan slikken die erom bekent staan dat je wel tot dertig kilogram aan kunt komen. Ik mag dan ook in mijn handen knijpen dat ik in het afgelopen jaar “maar” acht kilogram ben aangekomen. Heel erg vervelend kan ik zeggen, maar de schade bleef redelijk beperkt. Van die acht zijn er al weer vier af, dus er is een soort van progressie. 

Wat eraan komt moet er ook weer af en geloof me: het eraan eten is heel veel makkelijker, dan het eraf trainen. 

Zoals de titel al zegt: Ik ben druk met fietsen, en met name wielrennen. Aan mijn lichaam is te zien dat ik strakker wordt, maar het getal op de weegschaal wil nog niet echt weer op die 72 uitkomen. Ik kan ook niet zeggen dat kleding echt ruimer gaat zitten, want alles dat strakker wordt ligt niet in mijn buikzone. Mijn schouders zijn smaller en de regio boven mijn borsten gespierder, mijn benen strakker net als mijn billen. Zelfs mijn vingers worden weer smaller, maar die buik van mij – en dan met name de maagzone blijft dik, alsof het altijd opgeblazen is van binnen. Wanneer ik gefietst heb dan slinkt dat, maar wanneer ik eet wordt het weer boller. Iets wat overigens doodnormaal is, maar wel frustreert. 

Afvallen is soms een strijd kan ik zeggen, maar met wielrennen is die strijd minder erg en soms zelfs leuk. Kan dat, een leuke strijd? Ik vind van wel! Helaas gaan we richting de herfst, ik heb in het bos al last van de natte bladeren, en dat betekent dat het wielerseizoen ten einde komt. Ik zit te denken om banden met profiel op mijn fiets te leggen en door te fietsen tot het echt niet meer kan. Maar ik ben natuurlijk nog altijd een bange schijtert op sommige momenten dus ik heb voor de zekerheid al een tacx in huis. Ik wil natuurlijk niet aan het begin van volgend wielerseizoen dikker zijn. Afgezien daarvan heb ik de laatste tijd weer meer pijn in mijn mond en is het maar de vraag hoelang ik het nog kan opbrengen die pijn te accepteren tijdens het wielrennen. 

Zoals gezegd: de overtollige kilo’s moeten eraf voor 15 februari 2017. Er staat een geweldige beloning tegenover die ik mezelf maar alvast even heb toegeëigend voor als ik de 65 kg op de weegschaal heb zien staan voor die tijd. Oké, ik geef toe, die zin loopt voor geen meter. Laat ik zeggen dat ik echtgenoot heb gezegd dat als ik hem beloof voor die tijd 65 kg te wegen, hij mij beloont. Wat voor beloning? Iets met trouwdag, hotel, diner, Victoria’s Secret en meer, veel meer. 

Related posts

Leave a Comment