Het juiste verzet – etappe Enecotour 

Vandaag heb ik voor de vierde keer op de Tacx gezeten. Nou ja, technisch gezien zat ik wel op mijn eigen fiets, maar in plaats van over mooie bospaden te koersen zat ik dus voor de televisie te kijken naar de Enecotour. 

Waarom niet op die mooie bospaden? Nou, ik heb weer eens last van mijn blaas en dat houdt in dat ik elk half uur naar het toilet moet. Nee, het lijkt niet zo, het is echt zo en ik plas dan ook meteen een paar honderd milliliter. Of hoeveel het dan ook mag zijn. Volle blaas keer op keer! Vanochtend dan ook maar weer urine ingeleverd, maar dit keer geen positieve test wat betreft blaasontsteking. Fijn natuurlijk, maar ik heb er geen zak aan om het op te lossen.

Enecotour

Er zat dus weinig anders op dan de Tacx te gebruiken of niets te doen. Dat laatste vond ik een slechte optie, maar bleek achteraf wel de beste, dus werd het binnen fietsen. Gelukkig had ik nog een etappe van de Enecotour terug te kijken. De tv moest op standje knetterhard vanwege het lawaai van de Tacx, maar ach daar had ik zelf weinig last van. Ik zag bijna 70 kilometer lang de mannen ‘ploeteren’.

Tony Martin en Tom Dumoulin in de achtervolging op de koplopers – Eneco tour 2016

Als echte Hollander en Etixx Quickstep fan vond in het natuurlijk prachtig om Tom Dumoulin (de Hollander in mij) samen met Tony Martin (De Etixx Quickstep fan) te zien zwoegen. Ze kwamen maar enkele seconden dichterbij de twee Astana renners en werden uiteindelijk weer verzwolgen door het peloton. Dat geldt overigens ook voor de twee eerste mannen, maar die hadden ondertussen nog wel even de gouden kilometer voorop gereden en de punten binnen geharkt.

Uiteindelijk werd het een eindsprint en was het maar de vraag of André Greipel (Lotto Soudal) of Peter Sagan (Tinkoff) had gewonnen. Het was millimeterwerk, maar de tweede ging er met de winst vandoor. Zijn derde overwinning tijdens de Enecotour.

Zwaaaaaarrrrr

Ondertussen draaiden mijn benen door en moest ik net zo hard zwoegen. Vorige week reed ik nog fluitend op de Tacx (buiten), maar vandaag was het drama. Ik moest ook ploeteren, want het lukte me niet om een goed verzet te vinden. Het ene tandwiel was te licht en de volgende was weer te zwaar. Het is dus kiezen welke cadans het fijnst is en laat ik daar nou vandaag moeite mee hebben gehad. Het was zo zwaar. Zo zwáár. En zo ongelofelijk saai ook. Pas toen ik muziek aan had gezet ging het beter, maar toen kreeg ik honger. Dus na een uur en drie kwartier later vond ik het wel

Nog vol goede moed aan het begin

best. Ik had ondertussen al een kwartier verspeeld (van die 1:45) aan uitzoeken hoe de Tacx ingesteld kon worden zonder zoveel mogelijk weerstand op de band te hebben. Dat zorgde er dus voor dat de band slipte en dus moest ik opnieuw afstellen. En dat een paar keer. Ik had gewoon met mijn tengeltjes van de afstelling af moeten blijven, maar ik was bang voor een klapband. Zonde van mijn tijd en het haalde me keer op keer uit mijn ritme. Evenals de plaspauzes en het wisselen van fietsbroek.

De vierde keer Tacx viel dus tegen, maar ik heb de wetenschap dat ik komend winter er nog vaak genoeg gebruik van ga maken dus ik zal toch een manier moeten vinden om het leuk te maken. Netflix kan ik wel vergeten dus ik ga maar eens kijken of iTunes weer wil matchen met mijn iPhone nu de laptop opnieuw is geïnstalleerd. Wordt vervolgd dus!

Related posts

Leave a Comment