Klaar voor de herfst – niet bang voor pijn

Het is wel typisch hoe ik er steeds minder rekening mee hou dat ik (weer) extreme kiespijn kan krijgen tijdens het wielrennen de komende weken. Gisteren heb ik besloten om nog langer buiten door te rijden, in plaats van binnen op de Tacx, maar heb ik er niet rekening mee gehouden dat er een grote kans is op terugval.

Tegelijkertijd ben ik me er vast bewust van dat binnen trainen ook niet een garantie is voor pijnvrij trainen. Integendeel zelfs: de vijf keer op de Tacx heb ik toch vaker pijn gehad tussendoor dan door de koude rijwind waar ik toch al wel een paar keer mee te maken heb gekregen. Vaak zijn het tijdelijke pijnscheuten en verdwijnen ze ook weer redelijk snel, maar dat is natuurlijk geen garantie voor de komende maanden.

2016-009-026-fietsenEigenlijk komt het er op neer dat ik steeds minder vaak in paniek raak van het idee dat ik weer extreme pijn ga krijgen. Natuurlijk word ik bijna elke dag wakker met pijn in mijn mond, ik knars nou eenmaal veel en volgens de tandarts zal het altijd een trigger blijven, maar verder mag ik niet klagen als ik nu vergelijk met bijna heel 2015.

Zegeningen

Het begon met een kies die aan het zeuren was en eindigde met vier getrokken (ontstoken) kiezen. HIER kun je afzonderlijke blogs vinden. Wat heb ik waanzinnig veel pijn gehad in die periode en ik dacht er even niet meer op te komen. Het kwam redelijk goed en door medicatie die ik nu slik kan ik redelijk goed door het leven wandelen, of beter gezegd: wielrennen. Elke dag tel ik mijn zegeningen en ik geniet van elke meter die ik maak op de racefiets. Inmiddels staat de teller op Strava op 2.659 kilometer. Niet slecht voor dit jaar!

Angsten

De afgelopen weken werd de herfst duidelijk zichtbaar, overal ligt blad op de weg en de beukennootjes, kastanjes en eikels liggen alweer op de weg. Daardoor word ik ook angstiger op de weg. Tot gisteren lagen er nog slicks op mijn wielen, maar sinds gisteravond heb ik er banden met profiel op liggen. Zo hoef ik in ieder geval minder bang te zijn dat ik weg glij in de bochten en ik kan dan ook zeggen dat de angst wat gezakt is na vanmorgen. Toen heb ik namelijk een rondje van zo’n 60 kilometer gefietst op de banden en ik ben behoorlijk enthousiast. Ik ben zelfs even het bos in gefietst om te kijken hoe mijn fiets reageerde op het spul op de grond. Goed, kan ik zeggen en ik ben blij dat ik er gisteren voor gekozen heb geen wiel te kopen voor een Tacx band.

Ik stond namelijk op het punt om in de Decathlon een goedkoop wiel en tandwielen aan te schaffen om regelmatig op de Tacx te kunnen rijden, maar ook gewoon door te rijden op de weg zonder steeds banden te wisselen, toen ik me realiseerde dat verjaardagsgeld maar eenmaal uit te geven is en dat 80 euro wel veel geld is. Dus ben ik gaan denken: ‘Is dat het waard?’ Het antwoord was: ‘Nah, dat Tacxen is een leuk redmiddel, maar om dat driemaal per week te doen… ik weet niet hoor!’ Daarom heb ik uiteindelijk maar geïnvesteerd in een windjack en in beenwarmers. Het is nu te heet voor de winterbroek en ik draag nog graag mijn #etixxquickstep kleding tot de winter. Daarna is het écht te groot geworden. Kniewarmers zijn niet toereikend genoeg wanneer ik niet intensief train. Gelukkig kost het weinig wanneer er B-twin opstaat ipv #castelli (bijvoorbeeld). Volgend jaar zie ik wel weer verder, wie dan leeft… voorlopig.

Positief over wielrennen voor de komende maanden

2016-009-026-garminVandaag ben ik op pad geweest en ondanks de koude wind heb ik weinig last van mijn gebit gehad. Heel af en toe een pijnscheut geloof ik, maar niet iets om alarmbellen te laten rinkelen. Waar ik echter wel veel last van had was mijn blaas en dankzij mijn fietsmaatje heb ik heel wat overwonnen vandaag. Gelukkig maar, want nu weet ik dat de banden geen angstfactor meer zijn en dat ik gewoon nog mijn zegeningen kan blijven tellen tot de pijn mijn leven weer overneem. Áls de pijn mijn leven over gaat nemen.

Related posts

Leave a Comment