September was een geweldige fietsmaand

De bladeren waren ver voor september al aan het vallen dus op de weg moest ik af en toe erg goed uitkijken tijdens het wielrennen. Dat heeft de pret uiteraard niet mogen drukken en ik heb dan ook van elke meter die ik heb gefietst genoten. Als ik had geweten dat ik tien kilometer tekort kwam om aan de 1000 km te komen had ik nog een ommetje gemaakt, maar ik kwam er pas achter om tien uur ’s avonds op de avond dat de September Distance Challenge van Strava afliep. Maar goed, op tien kilometer na de 1000 aangetikt. Daar mag ik niet over klagen toch?

Als ik aan september denk dan is het eerste dat in me opkomt: de Holland Classic – zwarte lus. Ik schreef er eerder al een blog over en ik denk er nog steeds met veel plezier en trots aan terug, want eerder op de dag kwam de herinnering aan: ‘Is dat een vrouw?’ weer even omhoog. De Dalweg zal voor altijd mijn favoriete stukje weg zijn hier 2016-010-002-001-la-vueltain Arnhem. Denk ik. 😉 Waar ik ook aan denk wanneer ik aan september denk, is het La Vuelta met een prachtige overwinning voor Robert Gesink tijdens de Koninginnenrit. Andere jaren keek ik alleen naar de Tour de France, maar nu ik zelf meer op de racefiets zit vind ik het nog leuker om naar het profwielrennen te kijken.

Wielertochten met echtgenoot

Het meest heb ik genoten van de kilometers die ik maakte met echtgenoot. Niet alleen reden we de Holland Classic toertocht, maar we fietsten ook van Deventer naar Arnhem. We werden zeik-, en zeiknat, maar we genoten toch ook heel erg onderweg. Nou ja, ik in ieder geval! Ook fietsten we samen over de Posbank en maakten we samen gewone fietskilometers. Van alles wat ik deze maand heb gefietst vond ik die toch echt het fijnst, ondanks mijn altijd allesoverheersende prestatiedrang die omhoog komt als ik samen ben met hem. Gelukkig wordt dit tijdens andere ritjes gecompenseerd.

Posbank

De eerste rit van september was een Posbanktraining van 42.1 kilometer die vanuit huis naar Rozendaal ging via park Klarenbeek. Op de Beekhuizenseweg moest er geklommen worden en daarna heb ik nog een paar keer de Posbankheuvels beklommen. Via de Snippendaalseweg heb ik de Posbank verlaten en ben ik dwars door Rheden naar het water gefietst. Terwijl ik die weg naar beneden reed besloot ik later eens terug te komen en die heuvel omhoog te fietsen, in plaats van naar beneden, want ik zag er mensen kapot gaan (lees: een man, zijn vrouw reed fluitend naar boven) en wilde zelf ervaren hoe de heuvel voelde. Langs de IJssel ben ik weer naar huis gefietst.

Rondjes met Els

2016-010-002-003-wildroosterDe dag erna reed ik opnieuw over de Posbank, dit keer met echtgenoot. Uiteraard moest ik de Snippendaalseweg op en hij viel een beetje tegen, maar twee dagen later, terwijl ik mijn eerste fietsrondje met mijn fietsmaatje Els maakte, ging het al een stuk makkelijker en fietste ik bijna fluitend de Snippendaalseweg op. Blijkbaar went het op de een of andere manier. Tijd voor een segment zou ik bijna zeggen. Die dag fietsten we samen meer dan 60 kilometer, maar het was dan ook schitterend weer. Helaas waren we beiden iets minder blij met de afwijkende wildroosters die er te vinden waren rondom Doesburg. We dronken koffie in Lathum en besloten dat we vaker van dit soort dagen moesten hebben. Spijbeldagen noemden we ze en we zouden nog meer dagen in september gaan spijbelen. De week erop reden we bijna 50 kilometer. Voor mij waren het rustige trainingen en kon ik heerlijk even bijkomen van de andere ritjes. Volgens mij hebben we het plaatsje Pannerden het meest gezien deze maand. Ons laatste rondje vond ik het engst op sommige momenten, maar ik denk dat het voor mij misschien wel het mooiste rondje was, al was het alleen maar omdat ik over onbekend terrein kwam en niet continu de drang had om op zoek te gaan naar een toilet.

Toiletten

Die zag ik ook heel erg veel de afgelopen maand, maar mijn ritje met Els op donderdag 22 september spande wel de kroon. Die dag ging ik zeven (!) keer naar het toilet tijdens een rit van 56 kilometer. Was het alleen aandrang? Was het maar waar! Als dat zo was dan had ik het zo vaak mogelijk genegeerd, maar dat was het niet. Alle keren was mijn blaas boordevol. Niet dat ik het gemeten heb, maar weinig was het absoluut niet. De dag erna heb ik toch maar opnieuw wat urine naar de dokter gebracht, maar het was niet een nieuwe blaasontsteking. Gelukkig niet, maar anderzijds was er dus ook weinig te doen aan het vele plassen. ‘Och was ik maar een jongetje’, denk ik vaak op dat soort momenten.

Rondjes met Monique

Dankzij Monique kwam ik die maandag toch nog de deur uit, ik kon maar niet beslissen of ik zou gaan. Diep van binnen wilde ik ontzettend graag, maar er was ook de angst dat ik onderweg nergens zou kunnen plassen. Monique vond: ‘We zien wel waar we heen gaan.’ Iedere vezel in mijn schreeuwde naar me: ‘Ik moet weten waar we heen gaan! Ik MOET zeker weten dat ik onderweg kan plassen.’ Het werd een Giant-Alpecin versus Etixx-Quickstep dag, 2016-010-002-004-snickersmaar in plaats van tegen elkaar te strijden spraken we over onze liefde voor wielerkleding en wielrennen. Uiteindelijk fietste ik die dag toch zo’n 60 kilometer, ging ik de Holleweg op en reed ik harder dan ooit de Utrechtseweg op. De week ervoor reden we samen langs Nationaal Park De Hoge Veluwe en genoten we van het heerlijke weer. We troffen elkaar (voor de eerste keer) bij sportcentrum Papendal en na een plaspauze bij het Van der Valk hotel grenzend aan het terrein reden we via de Koningsweg naar Otterlo en Hoenderloo. Een heerlijk ritje waarin er heel veel gekletst werd. Perfect!

Strava en Instagram – ideaal om fietsmaatjes te vinden

Wat Strava en Instagram al niet voor je kunnen doen! Els ken ik al een tijdje (anderhalf jaar?) en op een dag besloten we samen te gaan fietsen. Zij was aan het training voor een gedeeltelijke triatlon en ik was een beetje klaar met de vele ‘eenzame’ kilometers. Van het een kwam het ander en een fietsdate werd gepland. Voorlopig zijn die fietsdates een blijvertje, want de donderdag is inmiddels onze vaste dag.

Monique ging ik volgen op Strava. Ik wilde graag gemotiveerd worden door, en in contact komen met, andere fietsende vrouwen en dus was het contact snel gelegd. Na wat over en weer kudos geven en kletsen kwamen we samen in een whatsappgroep terecht. Na weer wat over en weer berichtten kwam uiteindelijk toch het moment dat we samen gingen fietsen. Hopelijk volgen er volgend jaar nog vele ritjes. Arnhem en Heteren is een te overbruggen afstand.

Wind

Het was ook de maand van de wind en dan met name de tegenwind. Op de meeste dagen vond ik het echt heerlijk om de wind te trotseren, want tegenwind maakt me sterker en ik hoef er niet zo hard voor te fietsen. Wat ik overigens vreselijk vind is zijwind, ik schreef erover in mijn blogpost: Rondje Rijnwaarden van gisteren, dan heb ik zin om mijn fiets over mijn 2016-010-002-002-pijnstillersnek te gooien en verder te wandelen.

Pijnstillers

De dagen begonnen al snel weer kouder te worden, ondanks de warme zon, en ik heb daardoor weer meer pijnstillers moeten slikken dan me lief is. Anderzijds is het wel zo dat ik gezien de problemen dan juist weer geluk heb dat Lyrica dusdanig goed werkt dat ik minder pijn heb dan vorig jaar rond deze tijd. Het heeft dus twee kanten. Het is echter wel zo dat ik nu tijdens het fietsen zelf ook aangezichtspijn krijg, maar het is nog op te vangen door een buff te gebruiken.

Tacx

Overigens is de wind niet de enige trigger voor pijn hoor, want ook op de Tacx had ik last van pijnlijke kaakspieren. Ik heb hem vier keer uitgeprobeerd deze maand en heb besloten dat voor mij het wielerseizoen op de weg er echt nog niet op zit. Ik kan nog geen afscheid nemen van het staand klimmen, het tempo maken, mezelf uitdagen op moeilijke wegen en het vechten tegen de elementen van de natuur. Ik probeer mijn angst opzij te zetten (zie DEZE blogpost), zoveel mogelijk te genieten op de goede dagen en de pijn te accepteren op de slechte dagen. Wanneer ik helemaal stop met fietsen op de weg weet ik nog niet, maar in ieder geval niet in september.

Oktober

Een nieuwe maand is gisteren begonnen. Een nieuwe maand met nieuwe kansen en nieuwe kilometers. Wat de eindstand zal zijn weet ik niet, want ik kan niet anders dan het per dag bekijken. Vandaag is er weer meer dan dertig bijgekomen en wat morgen me brengt zie ik morgen wel. Er is in ieder geval een rustige rit gepland. Mits mijn blaas geen problemen veroorzaakt ;-).

Related posts

Leave a Comment