Uit de oude doos: En toch voel ik me onzeker

Vandaag wil ik graag een oude blogpost met jullie delen. Het is er eentje van zeven jaar geleden. Zeven jaar alweer, maar ik kan zeggen dat door het te lezen het is alsof het gisteren was. Zo herkenbaar! Het zou bij wijze van spreken een blogpost kunnen zijn gisteren, ware het niet dat Juan Manuel Garate geen profwielrenner meer is, ik geen 29 meer ben en tot mijn grote verdriet de Wave niet meer in de sportschool staat. O én ik weeg ook niet meer zoveel als toen!  Deze blogpost is te vinden in mijn boek FattyMummy van 107 naar 77 kg

2 augustus 2009

Ik ben een beetje onzeker op dit moment. Hoewel, onzeker is misschien niet het goede woord. Ik heb een raar gevoel in mijn lichaam. Het welbekende: “eigenlijk wil ik alles ontvluchten gevoel”. Het: “Het is het allemaal niet (meer) waard gevoel”. Het: “Ik ben het toch niet waard gevoel.” Ik vind het heerlijk om naar de sportschool te gaan, maar ik ga me er zo verschrikkelijk onzeker door voelen. Op het moment dat ik aan het sporten ben voel ik me prima, uitstekend zelfs. Als ik met een moordend tempo op de Wave sta te ‘schaatsen’ dan voel ik me als… als Erben Wennemars die een spetterende vijfhonderd meter rijdt.

Onoverwinnelijk! Als ik dat doe dan voel ik me niet de vette, dikke Angela, maar een mooie Angela die bewust bezig is met haar lichaam. En dan voel ik ook niet dat ik bijna honderd kilogram weeg. Het probleem is namelijk dat ik dikker ben dan ik me voel. Het is de spiegel die me er steeds weer aan herinnert dat ik niet meer dat mooie slanke meisje van tien jaar geleden ben (die zich toen overigens al te dik voelde). Dat ik niet meer strak in schaatspak het ijs op kan. Dat ik niet nagekeken zal worden in de sportschool. Dat mannen me niet na zullen kijken op straat. Dat ik die moeite zelfs niet waard ben. Het punt is dat ik me nog wel dat meisje van toen voel. Ik voel me energiek en goed en het geweldigste van alles is dat ik me weer de positieve, vrolijke, aanwezige Angela voel die nog steeds wel eens erg chagrijnig kan zijn, maar zo anders is dan vijf jaar geleden. En toch voel ik me onzeker…

Wanneer ik lekker aan het sporten ben lijkt alles om me heen te vervagen en te verdwijnen. Als ik aan het sporten ben voel ik de adrenaline door mijn lichaam gaan en kan ik me voorstellen hoe een Juan Manuel Garate zich moet voelen op de Mont Ventoux*. Het gaat er niet om of je topatleet bent of ‘alleen maar’ een simpele (maar dikke) vrouw die zich staat af te beulen op zo’n stom fitnessapparaat. Als ik keihard mijn best doe dan kan ik ‘rustig’ met een hartslag van honderdtachtig slagen per minuut trainen. Garate had op het moment boven op de berg waarschijnlijk ook een hartslag van rond de honderdtachtig, misschien zelfs wel meer. Het is eigenlijk precies hetzelfde.

Alleen denk ik niet dat Garate zichzelf een mislukkeling vindt. Waarom voel ik me dan wel zo?

Misschien is het punt dat mensen er zo gemakkelijk over denken. Dat het sporten dat ik doe niets voorstelt, dat het wel ‘eventjes’ te doen is. Waarom denken ze dat het sporten op mijn niveau makkelijker is dan dat van hem? Ik zeg niet dat híj zoiets zou denken, want een topsporter weet heel goed hoe het is om zoveel bezig te zijn met je lichaam. Wat ik bedoel te zeggen is dat hij misschien wel weet dat het voor mij net zo goed topsport is. Op mijn manier! En ik wil ook zeker niet zeggen dat ik net zo goed ben als hij, maar om elke dag naar de sportschool te gaan is gevoelsmatig ook de Mont Ventoux beklimmen. Dag na dag! Elke dag weer vraag ik me af: wat denken ze als ze me voorbij zien lopen? Denken ze: daar heb je weer zo’n zielenpiet die denkt dat het wel even gaat lukken om af te vallen? Heel misschien denken ze wel: wauw, daar is ze weer en ze doet het toch maar mooi even. Voornamelijk dat laatste hoop ik enorm, maar gezien mijn (dikke) levenservaring is die kans vrij klein! Ik denk dat het nog heel lang gaat duren voordat ik me wel zeker ga voelen in de sportschool en ik vraag me ook af of dat ooit wel gaat lukken. Ik ben namelijk geen type voor de sportschool! Ik pas niet in die wereld. Tenminste dat denk ik, maar misschien is dat wel weer mijn grote vooroordeel en komt dat alleen maar door mijn omvang. Ik weet het niet. Ik voel me gewoon onzeker.

Wat zou het fijn zijn om op een ochtend op te staan en niet na te denken over wat een ander van me zou vinden.

Als ik dit nou zo terug lees vraag ik me af waar ik me druk om maak en denk ik: het is gewoon het moment. Je doet keihard je best om een goed figuur te krijgen. Je doet keihard je best om af te vallen en gezond te worden. Je doet keihard je best om je hoofd boven water te houden in een wereld die lang niet altijd leuk is. Je doet keihard je best om… om terug te komen van wat je allemaal ooit was. Je bent meer dan tien jaar ziek geweest, er zit een geschiedenis aan je overgewicht en dat mag je niet vergeten. Terwijl ik dat dan allemaal denk blijf ik me onzeker voelen. En waarom voel ik dat, op dit moment, dan allemaal zo? Ik zag een foto van een dikke vrouw die buikspieroefeningen deed! Meer niet, alleen maar dat. En dat maakt me onzeker. Waarom? Ik spiegelde mezelf aan haar denk ik en ik wil haar niet zijn!!! Ik wil mezelf zijn. Ik wil er uit zien zoals ik me voel.

Ik wil weg uit dit lijf dat me gevangen houdt.

Ik zit al te lang in de gevangenis. Eerst in de gevangenis van mijn ziekte, nu in een andere gevangenis. Ik wil weg uit deze gevangenis van vet.

*Ik doelde hiermee op de prachtige overwinning van Garate op de Mont Ventoux tijdens de Tour de France van 2009.

Bron uitgelichte foto: Flickr – Arya Ziai

Related posts

Leave a Comment