Wegwedstrijd mannen elite, wereldkampioenschap wegwielrennen Doha – Qatar #8

Eddy Plankaert voorspelde het een paar dagen geleden al: ‘Peter Sagan is de te kloppen man’ en hij had gelijk. Vanmorgen voorspelde hij dat het de dag van de waaiers zou worden en dat de Belgen, samen met de Nederlanders, daar het beste in zijn. Of dat zo is weet ik niet, maar over de waaiers had hij gelijk. – wegwedstrijd

‘We hebben een dijk van een mooie rit, 15 cm bij 25.*’

Dat is één van de eerste dingen die de commentator zei toen ik de televisie aanzette vanmorgen. Deze zin zal ietwat vreemd lijken dus ik zal uitleggen wat het inhoudt. De tekst is letterlijk gezegd, maar daarbij moet je in gedachten het volgende zien: een ingezoomde kaart van de woestijn met daarop een klein lus. Het was mijns inziens dan ook sarcastisch bedoeld.

Dankzij het bekijken van Instagram kwam ik erachter dat Sporza de wedstrijd live uitzond en zo hoefde ik maar weinig te missen van de laatste, en misschien wel spannendste, wedstrijd van het WK in Qatar. Als eerste mijn top 15 van vandaag, in willekeurige volgorde. Ik kon het echt niet met minder af, maar tijdens de wedstrijd zou blijken dat vele van mijn favorieten uitvielen. Daarover verderop meer.

  1. Tom Dumoulin (Giant-Alpecin),
  2. Koen de Kort(Giant-Alpecin),
  3. Nicolas Maes (Giant-Alpecin),
  4. John Degenkolb(Giant-Alpecin),
  5. Tom Boonen (Etixx-Quickstep),
  6. Niki Terpstra (Etixx-Quickstep),
  7. Marcel Kittel (Etixx-Quickstep),
  8. Zdenĕk Štybar (Etixx-Quickstep),
  9. Andrei Greipel (Lotto Soudal),
  10. Dylan Groenewegen (LottoNL-Jumbo),
  11. Greg van Avermaet (BMC),
  12. Edval Boasson Hagen (Team Dimension Data),
  13. Marc Cavedish (Team Dimension Data),
  14. Alexander Kristoff (Katusha),
  15. Peter Sagan (Tinkoff).

Gisteren schreef ik al over de extra deelnemers bij de vrouwen van Groot-Brittannië en Nederland, maar ook bij de mannen mochten er twee deelnemende landen een extra renner afvaardigen naar Qatar. Zowel Nederland als België hadden er eentje extra vanwege het feit dat zij de eerste landen zijn op de UCI ranking. De wedstrijd van vandaag ging over ruim 250 kilometer, het commentaar bij Sporza was in handen van Michel Wuyts en José de Cauwer. De renners begonnen vandaag met een lus van 150 kilometer in de woestijn en daarna heel veel rondes op ‘The Pearl’, die ik overigens nog ga missen na vandaag.

Valpartijen

Bron: screenshot Sporza
Bron: screenshot Sporza

Meteen na het vlagmoment openden een aantal mannen de strijd en niet veel later zapte ik in op Sporza. ‘Alles op een hoopje’, zegt dochterlief wanneer ze een valpartij ziet. Gevolgd door: ‘Gelukkig hebben ze niets.’ Die valpartijen leken een beetje standaard te worden vandaag, maar gelukkig bleef het bij een paar oppervlakkige problemen. Een van die valpartijen zag er best vervelend uit ondanks dat er geen grote gewonden vielen. Het viel me namelijk op dat één van de renners abrupt stilstond en een paar renners knalden er bovenop. De ketting van Luke Durbridge (een Australische renner van Orica-BikeExchange) blokkeerde waardoor hij niet verder kon trappen en dus niet meer vooruit kwam.

Een opmerkelijke valpartij was die van de Colombiaan Brayan Steven Ramirez. Van het een op het andere moment fietste hij alleen op zijn achterwiel en datzelfde wiel ging met hem aan de haal. Gevolg: blotte billen in zijn witte pak. De paar meter die de Movistar renner over het asfalt gleed deden het pak niet veel goed, maar dankzij het zeem hoefde hij niet op de blaren te zitten.

In dienst rijden van…

Bron: screenshot NOS
Bron: screenshot NOS

Iets dat ik in eerste instantie niet echt begreep is het feit dat er renners zijn die in dienst rijden van een andere renner. Met de intentie om de ander te laten winnen gok ik zo en ook dat het met teamwerk te maken heeft. Natuurlijk begrijp ik het idee erachter wel en dat je ook niet als eenling kunt rijden en moet samenwerken, maar waarom zou je al je kansen verspillen wanneer je de mogelijkheid hebt om te winnen?!

Tijdens de wedstrijd kwam ik erachter dat het helemaal niet zo zwart-wit is als het lijkt en dat als je een kans hebt dat je die ook mag nemen. Ik doel dan voornamelijk op de Nederlander Tom Leezer van LottoNL-Jumbo die vlak voor de finale de kans kreeg om het sprookje van vandaag ten volle te beleven. Helaas won hij niet, maar hij deed een zeer dappere poging waar ik erg veel respect voor heb. Dit alles gebeurde pas aan het einde van de wedstrijd en daartussen gebeurde er veel, heel veel.

Einde oefening

Vandaag zag ik een tafereel dat ik niet eerder heb gezien en ik vroeg me meteen af wat het te betekenen had: Ineens weerklonk het schetterende geluid van een fluitje bij de finishlijn en hesen ze de vlag, de jury haalde een grote hoeveelheid renners uit de race en ik vroeg me af of er misschien iets gebeurd was en de wedstrijd tijdelijk werd stilgelegd. Later zou blijken dat een groot deel van de renners eruit werd gehaald omdat de kans aanwezig was dat zij gedubbeld zouden worden door de kopgroep. Duidelijk! Later zouden er ook nog heel veel renners zelf vanwege de slopende hitte uit de race stappen (waaronder het Duitse team, met de zeer beroerd uitziende John Degenkolb en Marcel Kittel).

Tom Dumoulin zat bij die eerste groep, samen met nog een aantal Nederlandse renners. Dumoulin kwam tijdens de wedstrijd met twee lekke banden te zitten, hij reed tegen een steen langs de kant van de weg en daardoor raakte hij achterop. Hij relativeerde dat het niet anders was.

Opmerkelijk

Een opmerkelijke actie vandaag kwam van John Degenkolb en vond ik vrij hilarisch, maar de jury was er wat minder over te spreken. De Belg Jens Debusschere kon er al helemaal niet om lachen en naar ik later begreep commentator José de Cauwer van Sporza al helemaal niet. Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot maakten er grappen over en ik vroeg me af of het niet de hitte was die ervoor zorgde dat Degenkolb de actie van Debusschere niet achter zich kon laten. Het is niet helemaal bekent wat er precies aan de hand is, maar het schijnt dat er een bidon niet is gedeeld en daar wond de Duitser zich zo over op. Zie het filmpje helemaal onderaan de blogpost. De Belgen reden overigens ontzettend veel op kop vandaag en ik denk dat Sagan daar ook zijn winst deels aan te danken heeft. Door hen kon hij tot het einde toe ‘fris’ blijven, maar dat geldt ook voor Mark Cavendish.

Nog een opmerkelijk iets: de sanitaire stop van Tom Boonen op zo’n vijftig kilometer van de finish. Als eerste: ik vind het zeer bewonderingswaardig dat hij dat kan, maar ik moet heel eerlijk zeggen dat de regie best even een ander beeld had kunnen uitzenden. Nu was er weinig plek voor de mannen om te stoppen én zat Boonen in de kopgroep, maar het had niet uitgezonden hoeven worden naar mijn mening. Nogmaals: zeer bewonderenswaardig en ik ben nu nog jaloerser op het mannelijk plasorgaan ;-).

Energie over?

Voor een eindsprint heb je energie nodig en bij voorkeur meer energie dan je concurrent. Toch vroeg ik me tijdens de wedstrijd af of de niet-sprinters voorin de groep hem toch al een beetje begonnen te knijpen op veertig kilometer voor de finish. Ook vroeg ik me af of de sprinters zelf er tegenop zagen, want in die hitte zal dat toch anders zijn lijkt me.

Hoeveel energie heb je nog over in de laatste twaalf kilometer, wanneer de laatste bel klinkt? Je benen draaien nog wel rond en je zit nog recht overeind, maar hoe zit het eigenlijk met de rest van je lichaam en in je hoofd? Hoe moe ben je eigenlijk na bijna 250 kilometer in die hitte? Maar meer nog, hoe fit ben je dan nog?

Ze fietsten op dat moment nog ruim 52 kilometer per uur en renners vielen af. Het was einde oefening voor de Belgen Jasper Stuyven en Oliver Naesen, maar ook de Italiaan Daniele Bennati. Vanaf dat moment fietsten er drie Noren voorop, met helemaal vooraan het jonkie Truls Engen Korsæth, die in 2012 en 2016 Noors Kampioen tijdrijden bij de beloften werd.

De finale

Bron: screenshot NOS
Bron: screenshot NOS

Er werd een eerste keer gedemarreerd door Niki Terpstra, maar hij nam Greg Avermaet met zich mee en het viel meteen weer stil. Op 2,5 kilometer voor de meet probeerde hij het nogmaals, maar werd wederom teruggepakt. En toen, volledig onverwacht, reed Tom Leezer weg uit de groep en er was niemand die reageerde. Was het omdat ze overrompelt werden? Of was het omdat ze wisten dat ze hem toch wel terug zouden pakken?

Heel even had ik dus de ijdele hoop dat er iemand zou winnen die totaal niet verwacht werd, maar helaas werd hij vlak voor de finish teruggefloten en begon de grote sprint die de sterksten onderscheidden van de iets minder sterken. Peter Sagan wachtte, zag, kwam en overwon. Opnieuw werd hij wereldkampioen op de weg en volgde daarmee zichzelf op. Een terechte winnaar? Hij was de snelste, dus ja, maar ik denk dat ik het Tom Boonen net iets meer had gegund. Die werd derde en Mark Cavendish eindigde tussenbeide.

De eindstand:

  1. Peter Sagan,
  2. Mark Cavendisch,
  3. Tom Boonen (Etixx-Quickstep),
  4. Michael Matthews,
  5. Giacomo Nizzolo,
  6. Edvald Boasson Hagen
  7. Alexander Kristoff
  8. William Bonnet,
  9. Niki Terpstra (Etixx-Quickstep)
  10. Greg Van Avermaet.
2016-010-016-wk-wegwedstrijd-mannen-elite-podium
Bron: screenshot NOS

Het was een dag vol (bizarre) valpartijen en waaiers. Met veel Belgen voorin het peloton, maar ook twee Nederlanders. Opmerkelijk waren het frustratiemomentje van John Degenkolb en de sanitaire ‘stop’ van Tom Boonen. Al met al een bijzondere wedstrijd in een bouwput boordevol zand.

Related posts

Leave a Comment