Afvallen: weer beneden de 72 kilogram voelt zo fijn

Vorig jaar woog ik in augustus 72 kg, maar toen moest ik Lyrica gaan slikken tegen zenuwpijn. Het middel staat erom bekend dat je tot wel dertig kilogram kunt aankomen. Dat aankomen heb ik redelijk kunnen beperken tot 81 kg, maar ik was er toch erg verdrietig om dat het me niet lukte het helemaal te voorkomen.

Afvallen is moeilijk en wanneer je bijna veertig kilogram kwijt bent is het heel zuur als je na maandenlange training en toewijding je lichaam weer vet ziet opslaan. Mijn spiermassa heb ik gelukkig behoorlijk kunnen behouden in al die maanden, maar het buikje werd wel steeds groter.

Pijnlijke vraag

Nu moet je weten dat het tot voor kort heel pijnlijk voor me was dat ik nooit meer zwanger zal worden en dan is het heel vervelend (understatement) dat mensen steeds weer naar je buik kijken en je de vraagtekens op hun hoofd ziet. Ik heb zelfs ooit de vraag gehad of nummer drie onderweg was. Pijnlijker dan pijnlijk.

Strakke buik

Voor mij is het daarom enorm belangrijk om een (relatief) strakke buik te krijgen. Dat niet alleen hoor, er zijn nog veel meer redenen, maar om die nu allemaal op te noemen… Gezondheid is overigens ook een heel goede reden! Ik ben me er van bewust dat ik mijn buik nooit meer volledig strak krijg, want ik heb wel heel erg veel vel over, maar als het me lukt nog 5% vet weg te werken ben ik heel erg blij.

Zilver

Op dit moment is mijn gewichtsverlies gevoelsmatig een soort van zilveren medaille (en daar ben ik enorm trots op hoor!), maar uiteraard wil ik liever goud. Om maar even in de sferen van de wereldkampioenschappen te blijven ?.

Ze hebben de bouw van je man  

O en nog een reden: ik ben er zo klaar mee dat ik steeds maar weer te horen krijg dat de kinderen de bouw van echtgenoot hebben. Dan wil ik wel schreeuwen: ‘Nee, ze hebben niet specifiek de bouw van papa hoor, mama heeft gewoon wat meer vet op haar lichaam zitten en papa heeft vrijwel geen vet.’ Nou geef ik eerlijk toe dat die opmerkingen al even geleden zijn hoor, maar zoals dat gaat met vervelende opmerkingen blijven die het meest hangen.

Het was het waard

Het was een lange weg en ik ben er nog niet niet, maar het was het wel allemaal waard. Dat loshangende vel kom ik wel overheen, of niet, want ik ben heel erg blij dat ik niet meer zo dik ben als vijf jaar geleden. Ik heb er veel voor moeten laten, maar ook heel erg veel voor moeten doen. Dat was lang niet altijd gemakkelijk en het lijkt wel of het steeds moeilijker wordt. ‘De laatste loodjes zijn het zwaarst’, zegt men, maar ik vond alle loodjes zwaar en ik ben blij dat ik bijna op gewicht ben. ‘Dan begint het pas echt’, zegt men ook en ik laat dat maar over mee heen komen. Het zat er ooit aan, toen ging het eraf en het kan er ook zo weer aan zitten. Het zij zo, ik zie het wel. Voorlopig ben ik best blij met het zilver, maar ik ga nog even door voor goud ;-).

‘Wie tevreden is met zilver, wint nooit goud.’

Aldus Thijs Zonneveld over Tom Dumoulin tijdens de Olympische spelen van Rio.

Related posts

Leave a Comment