Buiten blijven fietsen blijkt lastig 


Was ik in in één van mijn vorige blogposts nog stellig dat ik buiten op de weg zou blijven trainen, inmiddels ben ik daar niet meer zo zeker van, want de laatste tijd lukt het me maar niet om de buitenwereld in te gaan. Het voert wat ver om het pleinvrees te noemen, maar een soort van angst is het wel. 

Ik had altijd al wat last van angsten op de weg, maar sinds mijn laatste zwangerschap is dat erger geworden. Een paar jaar later werd het weer minder (of ik wist het gewoon beter te onderdrukken), maar de laatste tijd neemt het weer toe.

Banden

Onder mijn racefiets zitten natuurlijk dunne banden en die dingen moeten ervoor zorgen dat ik op mijn fiets blijf zitten, ook wanneer ik de bochten doorga op hoge snelheid. De wetenschap dat vooral dat laatste lang niet altijd goed gaat vanwege al de rommel op de weg jaagt me wel wat angst aan. Het is al een aantal keren voorgekomen dat mijn voorwiel weg gleed over beukennootjes, eikels en kastanjes, ondanks mijn (overdreven) voorzichtigheid. Misschien zit daar de crux dan ook wel.

Een aantal maanden geleden las ik ik een boek (of interview) dat je tijdens het wielrennen soms ook moet leren loslaten. Soms moet je niet nadenken, maar de remmen loslaten en zien wat er gebeurt.

Toch, als ik al die berichten op Instagram (en Strava) voorbij zie komen van (semi-amateur) wielrenners die het wel aandurven om door te fietsen op dunne banden ben ik zo onwijs jaloers. Dan vraag ik me serieus af waarom ik dat niet durf.

Hoe gevaarlijk is het daadwerkelijk op de weg als er dagelijks wielrenners zijn die dat ook doen.

Anderzijds bedenk ik me dan ook dat de meeste profwielrenners nu kiezen voor een cyclocross fiets of MTB. Misschien moet ik maar eens serieus op zoek gaan naar antwoorden op de vraag hoe gevaarlijk het op de weg is met zulke dunne banden.

Maar goed, ik heb zelf ook nog een stel goed werkende hersenen (hoewel dat dubieus is sinds ik Lyrica slik) en kan zelf bepalen of ik het wel wíl weten en of ik er niet gewoon volledig schijt aan moet hebben en het zelf ervaren ;-).

Maar toch… ik ga toch niet graag op mijn plaat op het asfalt. Dat ziet er dan altijd weer pijnlijk uit op IG en Strava.

TACX

Deze angst is ook de reden dat ik de laatste tijd enorm veel kilometers heb gemaakt op de tacx. Ik heb inmiddels een paar speellijsten op YouTube die ik kan gebruiken voor mijn trainingen binnenshuis. Na zeventien trainingen kan ik best wel stellen dat meerdere keren per week tacxen zeer intensief is en ook best wel saai zo af en toe.

Wat ik met name zo vervelend vind is dat de afvoer van zweet zo lastig is. En dan bedoel ik met name tussen mijn benen. De stof van mijn fietsbroek wordt niet alleen zeiknat, maar vooral de zeem raakt doorweekt. Inmiddels heb ik drie korte broeken die ik kan gebruiken tijdens mijn trainingen, de vierde heb ik al weggegooid, maar allemaal hetzelfde probleem. En dat probleem bestaat op dit moment uit pijnlijke liezen met daarin bultjes. Zodra ik meer ga zweten worden die plekken steeds pijnlijker. Op die manier wordt het heel erg lastig om uren te gaan maken voor de komende fietselfstedentocht. In eerste instantie zou ik voor die van 5 juni 2017 gaan, maar er is ook een wintereditie en ik zit te denken om die te gaan fietsen.

Voor beide dingen geldt dat er maar één goede optie is: buiten fietsen (oftewel buitenspelen)! Er is dus een conflict gaande in mijn brein. De angst en de wil.

Related posts

8 thoughts on “Buiten blijven fietsen blijkt lastig 

  1. Nou mits je goede kleding en verlichting hebt is het geen probleem, nu ben ik een man, en kan me enigzins voorstellen dat het als vrouw niet prettig voelt, alleen in het donker.

    Tip snor wat mede fietsvrouwen op , zoek een verlicht industrie terrein en ga rondjes fietsen, om de beurt een rondje op kop.

    1. Ik ben al maanden bezig met een groepje, maar helaas nog niet gelukt. Volgens seizoen ga ik eens kijken bij Kek!, een vrouwengroep. Alleen ’s avond is idd lastig. Ik ben ooit eens in wen situatie geweest dat er een aantal mannen mw iets vroegen. Het begon met 1 man en voor ik het wist stonden we vier om me heen. Het leek of ze aasden op mijn fiets of Garmin. Zeker weten doe ik het niet, maar onveilig voelde het wel.

      Kleding is nog aftasten, vooral het voetenwerk. En de benen. Ik heb nu twee goede jassen. Verlichting is nu vooral om gezien te worden.

      Dank je voor de tips!!

    2. Bijkomstig voordeel op een industrieterrein staan vaak weinig bomen het is goed verlicht en er ligt vaak prima asfalt. Plus het rondjes rijden heeft een competitie element wie rijd het snelste rondje over de training….win win. 🙂

      1. Goed idee. Ik kan hier ook eens kijken op het terrein van het GelreDome of ik daar wat kan. Industrieterrein genoeg ook. Ik
        Heb wel een vast rondje voor de dagen dat echtgenoot dienst heeft, maar dat is te donker ’s avonds dus ik ga dat eens uitproberen. Dank je ??

      2. En mannen mee nemen kan ook hé mits je ze kent en er vaker mee fietst. Als er 2 mannen meerijden in groep vrouwen dan zijn de pubers vaak niet geneigd vrouwonvriendelijk te zijn

        1. Ik fiets pas sinds april dit jaar en heb nog niet echt andere renners leren kennen. Als mijn schoonouders dichterbij wonen kan ik echtgenoot misschien wat vaker strikken, hoewel die veel moeite met de temperaturen in de winter heeft. Die krijg ik dan ook niet mee met de winterfietselfstedentocht denk ik.

  2. Hoi Angela voetenwerk investeer in winterschoenen.
    Ik heb 3 seizoenen lopen modderen met overschoenen niet doen resultaat is koude voeten omdat je fietsschoenen vanonder open zijn kou en vocht komt naar binnen. Ik heb nu een paar gevoerde wind en waterdichte northwave mtb en race schoenen en ik heb nu pas lacht van koude voeten na 4 uur met 0-5 graden boven 0

    1. Goede tip. Ik heb nog mountainbike schoenen liggen, maar daar krijg ik vast niet de look plaatjes onder. Ik ga het eens nakijken.

Leave a Comment