Angst op de weg 

“I know that you’re scared and you feel so small, little child in me, but I’m a grown up now and I’ll take care of you sweetie. We are going to beat this OCD and it will be hard sometimes, because it’s already hard sometimes but we’re going to be fine. I’ve got your back girl!”

Vorige week schreef ik dat ik het moeilijk vind om te blijven fietsen in de herfst. Het is de angst die me remt, die me tegenhoudt om op weg te gaan. Zonde? Absoluut! Onnodig? Hoogstwaarschijnlijk wel. Dat neemt niet weg dat de angst serieus is, ze hebben er een benaming voor: OCD.

 Nu wil ik me niet teveel laten lijden (!) door die angsten, maar soms kan ik niets anders dan eraan toegeven.

Ik was goed op weg de afgelopen maanden, de angsten werden minder en ik dacht er eigenlijk “vanaf” te zijn. Die flitsen van scenario’s die af en toe nog kwamen, en mezelf soms kwelden,  dichtte ik toe aan mijn aard; ik ben immers heel goed in dingen bedenken en dat kan ik bij voorkeur heel erg goed vlak voor het wielrennen. Dat ik tijdens het wielrennen vooral goed ben in het bedenken van verhaallijnen voor mijn boeken vergeet ik steeds weer helaas.

Beginnende wielrenner

In april van dit jaar ben ik begonnen met wielrennen en ondanks de bijna 3600 kilometer die ik inmiddels heb doorgebracht op de racefiets ben ik er toch nog steeds niet één mee. Ik ken hem inmiddels goed, maar nog altijd niet goed genoeg om er blind op te vertrouwen. Of moet ik zeggen dat ik mijzelf nog niet goed genoeg vertrouw met de fiets. Het kan niet zo zijn dat ik mezelf niet vertrouw in het verkeer of op de weg, want ik fiets al drieëndertig jaar, dat zou absurd zijn. Toch?

Beren op de weg 

Dat, niet op mezelf vertrouwen, is één van de grotere beren op de weg waar ik keer op keer mee te maken krijg. Soms zijn de beren donkerbruin, soms lichtbruin en soms zijn ze wit. Dan zijn ze het minste eng, maar nog altijd angstwekkend genoeg om me te remmen. Mijn vorige blog heb ik gedeeld op diverse social media en ik heb er talloze reacties gehad, vrijwel allemaal hartverwarmend, reacties waar ik veel mee kon en die me de dag erna het vertrouwen gaven om op de fiets te stappen en op pad te gaan.

Sterker nog: ik ging maar liefst twee dagen achter elkaar op pad. Twee dagen waarop ik vol zelfvertrouwen fietste en geen verschil merkte met het fietsen in de zomer. De ene dag was het nat op de weg, de andere leek het bijna een frisse zomerdag. De ene dag reed ik langs de IJssel, de andere dag reed ik langs de Waal en de Rijn. Beide dagen genoot ik met volle teugen en voelde we weer even een echte wielrenner.


Vrijheidsgevoel

De tacx is een geweldige uitvinding hoor, maar er kan niets tippen aan buiten fietsen in de zon (al dan niet zonder bewolking), aan het geluid van de wind en het ruisen van de banden op het asfalt. Maar meer nog:

er kan helemaal niets tippen aan het ultieme vrijheidsgevoel dat je krijgt tijdens het wielrennen.

En dat ultieme vrijheidsgevoel begin ik elke dag een beetje meer te missen. Fietsen is lekker, wielrennen is heerlijk!

Angsten een rotschop geven

Dat de herfst is begonnen is weinig aan te veranderen, dat de winter er nog aankomt ook. Het enige dat ik kan doen is genieten van elke dag dat ik wel op pad durf te gaan. Ik moet er rekening mee houden dat ik vaker een pitstop moet maken en dat ik mezelf vaker moet gaan dwingen om mijn angsten even een rotschop te verkopen. Gaat dat lukken? Ik weet het niet, ik hoop maar dat het zo vaak mogelijk lukt, maar zal ook milder naar mezelf proberen te zijn wanneer het niet lukt.


Ziek

Op dit moment is het vooral zaak om me lichamelijk wat beter te van voelen. Ik zit wat slecht in mijn vel de laatste tijd en ik denk dat een hardnekkige verkoudheid daarmee te maken heeft. Ik dacht het bij een paar dagen sniffen en keelpijn zou blijven, maar inmiddels doet mijn hele hoofd mee en denk ik iets meer ziek te zijn dan ik mezelf wil toelaten. Het Tacxen laat ik daarom ook maar even voor wat het (niet) is en ook mijn werk blijft even liggen. Overleven is even het belangrijkst. Wordt vervolgd.

Related posts

Leave a Comment