Is dit het waard?

Berouw komt na de zonde. Dit gezegde loopt als een rode draad door mijn leven. Als kind was ik enorm impulsief en deed ik regelmatig dingen die ik beter niet had kunnen doen. Als jong volwassene maakte ik keuzes in het leven die ik wellicht beter niet had kunnen maken. Daarnaast was ik zeer impulsief met aankopen en toen het budget niet langer toereikend bleek stopte ik mijn emoties weg met eten en deed ik regelmatig impulsaankopen in de supermarkt. Ik geef toe: dat kostte ook geld, maar veel minder. De meeste impulsiviteit heb ik inmiddels onder controle, maar eten (en met name slecht eten) zal hoogstwaarschijnlijk altijd een valkuil blijven, hoewel ik het redelijk onder controle kán houden. Kan inderdaad, want ik doe het niet altijd.

‘Euh oké’, zul je dan misschien denken, ‘maar als je het dan onder controle kunt houden, waarom doe je dat dan niet?’ Goede vraag! Zelfdestructie? Ach, misschien noem ik nu een te zwaar woord, maar het komt er wel een klein beetje op neer ben ik bang. Ik weet dat het slecht voor me is, ik weet dat het een valkuil is en toch… toch kies ik ervoor om iets slechts te nemen. Meestal is dat slechts erg suikerrijk, maar heel soms is het zout. Bij dat laatste moet je denken aan chips. Nu weet ik dat het voortkomt uit een gebrek aan zout in mijn lichaam, dus wat ik het beste kan doen is wat zout door mijn water mengen. Een cup a soup zou ook kunnen, maar dat zit weer boordevol suiker en daarmee breng ik mezelf weer in andere problemen, problemen die erger zijn. Voor iemand die weinig snoept eet ik schrikbarend veel suiker.

Snoepgoed

is-dit-het-waardAls ik aan snoepen denk, dan denk ik aan echt snoep. Aan zuurtjes en dropjes. Aan lolly’s en zuurstokken. En natuurlijk aan chocolade en pepernoten. Dat eet ik wel eens, maar dat doe ik weinig. Over het algemeen dan ;-). Waar ik niet aan denk, maar dat wel telt als snoepen, is ijs, gebakjes, witte chocolademelk met slagroom, boterhammen met hagelslag en vruchtenhagel. Cruesli en Brinta met een paar scheppen suiker. Maar eigenlijk zijn mijn dagelijkse kopjes koffie ook een soort van snoepen. Ik drink mijn koffie namelijk niet zonder iets erin, nee ik drink mijn koffie met heel veel melk en zes gram suiker. Ja, heel verkeerd! Nu lijkt zes gram nog wel mee te vallen, maar keer drie per dag maakt dat toch een totaal van achttien gram suiker en daar moet de rest nog bij opgeteld worden. En geloof me, er zit suiker in bijna alles.

Déjà vu

De laatste tijd eet ik weer veel teveel suiker en dat komt me wederom duur te staan. Ik krijg een déjà vu inmiddels, omdat ik een paar weken geleden hetzelfde schreef. Ook toen was ik weer verslaafd en ook toen was het getal op de weegschaal gestegen. Ook toen was het drie kilogram. Nu is die drie kilogram niet zo zwart wit als ik het schrijf, want het kan best zijn dat het inmiddels een paar gram minder is. Het kan overigens ook een paar gram meer zijn, maar het gaat om het principe. Het staat nooit helemaal vast, maar drie kilogram is niet iets dat een uurtje later weer verdwenen is, zelfs niet wanneer ik vocht vasthoud. Nee, ik ben echt aangekomen. Weer! En dan vraag ik me toch af: ‘Was dat het me nu waard?’

Ik doe het mezelf aan

Als je op internet zoekt kun je tientallen, zo niet honderden, redenen vinden om geen suiker te eten. Het internet staat boordevol informatie over hoe gevaarlijk suiker is. En toch… toch is het op de een of andere manier geen reden om mezelf tegen te houden die zoete heerlijkheid naar binnen te werken. Gisteren beloofde ik zoonlief een ijsje, ikzelf zou sterk genoeg zijn om niet te nemen. Zou ja, want tien minuten later zat ik daar toch weer met een gevulde Twizzl (zoek die maar op en probeer niet te kwijlen) op een bankje te genieten. Ja, je moet af en toe mogen genieten, maar inmiddels geniet ik net iets teveel van al het lekkers dat te koop is. Waarom doe ik mezelf dat toch aan? Ik had het kunnen weten toen ik zoonlief het witte genot aanbood en misschien was het gewoon een vrijbrief aan mezelf, onbewust. ‘Waarom doe ik hem dat aan?’, kan ik mezelf misschien nog beter afvragen, want het is ook voor hem niet goed! En als bij hem de suikerspiegel weer daalt… nou, hou je dan je hart maar vast hoor. Ik zeg: een tsunami van emoties! En bij mijzelf uiteraard ook, dus dan is er een spetterend vuurwerk in huis.

Inzzzzzzzzomnia

Vannacht was het wederom zover, ik kon niet slapen. Nou ja, ik kon niet in slaap komen en toen ik een paar uur geleden op de bank doodmoe neerzakte (nadat ik mezelf het bed had uitgeschopt) bedacht ik me:

‘De derde nacht al deze week en alle drie keren heb ik veel suiker gegeten in de avond.’

Ook de avonden dat ik witte wijn (= suikerrijk)  drink kan ik maar moeilijk in slaap komen. Dan heb ik slaappillen nodig en die zorgen ervoor dat ik ‘s morgens maar moeizaam op gang kom. Dan heb ik het nog niet eens over de nachtmerries die ik er door krijg. In mijn ogen is de overvloed aan slecht suiker de boosdoener, maar ja… En dan vraag ik me vandaag voor de tweede keer af: ‘ Is dit het waard?’  Was die cake gisteren zo lekker dat ik mezelf vandaag de dag moet door slepen? Ja, de was is wel weer opgevouwen en ik heb mijn oefeningen nog even gedaan in die verloren uurtjes, maar ik had liever geslapen. Dan voelde mijn hoofd nu niet als een wattenbol en zag ik niet als een berg op tegen deze dag. Dan was mijn humeur ook iets beter geweest. Anderzijds: dan had ik deze blogpost nu niet geschreven dus laat ik er maar even het positieve van inzien ;-). Ik kan er een grapje van maken, maar ik weet nu al dat er ergens vandaag een moment komt dat ik er liever keihard om huil. Het uurtje fietsen waar ik zo’n zin in had gaat al niet meer en wanneer ik vanmiddag tegen mijn kind(eren) zal uitvallen komt het berouw weer.

De rekening

Hoe komt het toch dat ik zo’n zin heb in suiker? Afgelopen zomer ging het lange tijd goed, vooral de dagen dat ik heel veel fietste. Toen at ik vrijwel alleen (vloeibare) suiker tijdens het fietsen, maar had ik verder weinig last van die continue zin in die heerlijke zoetigheid. Nu weet ik niet eens meer hoe je gezond moet eten. Bij wijze van spreken dan! Is het omdat ik nu geen suiker meer neem tijdens het fietsen, omdat ik weet dat ik elk moment wat kan pakken en het steeds weer uitstel? Dat ik zo dicht tegen een hongerklop aanzit dat ik daar de rest van de dag last van heb? Is het omdat ik mijn tekorten niet goed genoeg aanvul en later op de dag de rekening gepresenteerd krijg? Is het omdat ik suiker in mijn koffie doe (en de suiker uit de melk)? Is het omdat ik met Granola ontbijt en lunch? Is het omdat ik tegenwoordig weer meer pasta eet? Of is het gewoon een combinatie?

Zoete verleiding

Meestal begint het met één Red Bull, dat is mijn valkuil en meteen een grote ook.

Het is dan op zo’n dag dat alles tegen lijkt te zitten en dat mijn bloed van stroop lijkt te zijn. Het is zo’n dag dat ik niet in beweging kan komen en mijn hoofd boordevol watten lijkt te zitten, een dag als vandaag, op een moment zoals nu.

Toen ik net langs de Albert Heijn fietste was de verleiding groot om zo’n geel blikje te kopen die, eenmaal geopend, hemels lekker ruikt en smaakt. Letterlijk en figuurlijk een zoete verleiding. ‘ Red Bull geeft je vleugels’, roepen mijn kinderen inmiddels ook en ze vragen me of het echt waar is. Dan antwoord ik meestal: ‘ Was het maar waar jongens, want dan zou ik de hele dag Red Bull drinken en met mijn hoofd in de wolken vliegen.’ Nu zitten die wolken in mijn hoofd. Ik weet heus wel dat Red Bull geen vleugels geeft, dat weet ik al jaren, maar toch grijp ik ernaar op moeilijke momenten. Het is mijn drugs, ik ben verslaafd. Of misschien is verslaafd niet het goede woord, want ik gebruik het niet dagelijks, maar als ik het gebruik dan ben ik meteen weer verslaafd aan suiker. Het is een herhalend patroon en ik schreeuw al jaren dat ik van de suikerverslaving af moet komen. Soms gaat het een paar maanden goed en dan ineens…

Verslaafd

Ik wilde net gaan schrijven: ik ben verslaafd aan iets slechts, maar is het niet zo dat alles wat je teveel doet en wat je móét doen slecht is? Ik merk dat ik soms ook volkomen verslaafd ben aan wielrennen. Lijkt op zich niet slecht, maar kan op de lange termijn ook gevaarlijk zijn, je kunt immers overtraind raken. Daarover later meer in een andere blogpost. Het vervelende van dit alles is dat ik heel snel een manier moet zien te vinden om hier vanaf te komen, om de suikerbehoefte en de suikerinname te verminderen. Maar hoe?

Ik mag dan wel bijna veertig kilo zijn afgevallen, maar ik ben nog altijd niet in het bezit van ‘hét geheim’.

Het antwoord moet op zijn plaats vallen, het liefst vandaag of morgen en het spreekt vanzelf dat vandaag de voorkeur heeft. Het enige dat ik denk ik kan doen is alles afslaan de komende tijd en dat zal niet meevallen. Als ik het nu even heel plat ga bekijken dan kan ik niet anders dan het volgende concluderen: als cocaïneverslaafde kun je ook niet zeggen: ‘ Ach, vandaag neem ik even een kwart lijntje, dat is niet zo erg.’ Dat slaat kant nog wal. Dat geldt overigens ook voor het vergelijk, min of meer. Suiker schijnt net zo erg te zijn als cocaïne, het vervelende is alleen dat suiker overal in zit, dat je het nodig hebt (de goede variant) en dat cocaïne (thank god) nergens in zit. En dat maakt afkicken van suiker ook zo moeilijk!

In de komende blogposts schrijf ik over wat suiker met mij doet, hoe ik mezelf gemotiveerd hou en deel ik met jullie mijn favoriete sport-, afslank-, en kookboeken. En nog veel meer uiteraard. Wil je niets missen? Like mijn pagina op Facebook: ridewithmenl of volg me op Twitter @ridewithmenl. Via mail kan natuurlijk ook, je hoeft dan alleen maar je mailadres in te vullen aan de rechterkant. Daar vindt je overigens ook de links naar mijn social media, dat is misschien net zo makkelijk.

Wordt vervolgt!

 

Related posts

Leave a Comment