Tacxen onder toezicht

Tacxen onder toezicht, ik kan het niet. Dat heb ik nu al een paar keer geprobeerd, maar ik heb er niets mee. Gisteravond plande ik mijn werkweek in en het eerste van de dag was tacxen. Terwijl ik mijn agenda bekeek bedacht ik me dat we vandaag werkers aan ons huis zouden krijgen en ik wilde het eigenlijk meteen al schrappen, want tacxen met mensen om heen vind ik maar niets.

tacx‘Ach joh, stel je niet zo aan Angela’, sprak ik mezelf gisteravond laat nog toe, maar vanmorgen had ik weinig zin in binnen fietsen. Ik had natuurlijk beter mijn fiets klaar kunnen maken voor een buiten rit, maar hé zo slim was ik vanmorgen niet helaas. Wat ik me wel bedacht was meteen opstaan na het ontwaken, snel mijn tacx en toebehoren klaarzetten en leggen en dan fietsen. Ze zouden tussen negen en tien komen dus tijd genoeg. Echtgenoot bracht de kinderen naar school en ik begon vol goede moed aan mijn ritje.

Onderbrekingen

Na een paar minuten fietsen bedacht ik me dat het niet zo slim zou zijn mijn muziek hard te zetten, maar met een blik op de klok bedacht ik me dat het vast nog wel even zou duren. Niet veel later ging toch de bel, mijn onderbuik gevoel klopte dus toch. Onderbreking nummer 1 was een feit. Aangezien ik het ritme de eerste keer al niet echt kon vinden werd het daarna nog moeilijk, zeker omdat als mijn connectoren ontkoppeld waren van Zwift en ik letterlijk opnieuw moest beginnen. Daar baal ik toch even van om eerlijk te zijn.

Maar goed, toen kwam de tweede poging. Nogmaals vol goede moed de fiets op en weer op de juiste hartslag terecht komen. De benen voelden inmiddels al wat minder lekker, aangezien ik ze weer opnieuw warm moesten worden, en terwijl ik bezig was met warm draaien kwam echtgenoot thuis met in zijn kielzog één van de werkmannen. Deur open met een koude wind mijn kant op als gevolg. Uit mijn ritme!

Opgegeven

Opnieuw maar het hoofd naar beneden, focussen op de muziek en draaien met de benen. Wederom een onderbreking. Gevolgd door nog eentje. En toen nog eentje. Het werd vooral mentaal steeds moeilijk om mijn benen te blijven draaien in de wetenschap dat er een man om me heen liep en dat er gewerkt werd. Ook de wetenschap dat ik mezelf wel in het zweet kan werken en dat er ook nog gedoucht moet worden maakte me een beetje onrustig dus toen de mannen even weg waren ben ik van de fiets gesprongen en ben ik gaan douchen. Het voelt toch niet zo prettig aan om te douchen met anderen in de buurt. Ja, ik weet het, het slaat echt nergens op, maar misschien voelt een hond zich daarom onrustig wanneer er een andere hond op zijn territorium komt.

André Greipel – Laurens ten Dam

zwift-met-greipelVan dat stoppen baal ik eigenlijk best wel een beetje, want ik heb vandaag gefietst met André Greipel. Ik fietste langs hem en ik vroeg me af of het dé Greipel was, want je kunt jezelf op Zwift wel zo noemen maar dat wil nog niet zeggen dat je het ook daadwerkelijk bent. Snap je? Het was dus wel echt de sprinter André Greipel van Lotto Soudal. Op de fietschicks community op Facebook heb ik al een paar vrouwen gesproken die, net als ik, graag eens met Laurens ten Dam samen zouden fietsen in Zwift. Dus als de kinderen straks vakantie hebben en ze gaan logeren dan kijk ik om 16.00 uur of hij aan het fietsen is en sluit ik me aan. Ja ja, kinderachtig, maar hé je moet toch wat als je eens samen wil trainen met één van de beste (en leukste/grappigste) Nederlandse wielrenners.

Later zal ik eens een blogpost wijden aan Zwift, want dat is een leuk programma en verdient iets meer aandacht. Voor nu ga ik verder met ander schrijfwerk.

Wordt vervolgd

Related posts

Leave a Comment