Vet als verdedigingsmechanisme

Hoewel ik de laatste weken goed op weg ben met mijn #elkedageenuur challenge lukt het me maar niet om mijn voeding op peil te krijgen. Net als elke winter heb ik ook dit keer een haast onbedwingbare drang naar slecht voedsel. Er is genoeg gezonds te vinden in de supermarkten, zelfs in de winter, maar ik hunker naar het spul dat ik maar beter niet kan eten wil ik mijn streefgewicht komend zomer behalen. Of misschien kan ik beter zeggen: mijn droomfiguur.

Bron: Flickr - FrankieLeon
Bron: Flickr – FrankieLeon

Als ik het me goed herinner van de vele artikelen die ik de afgelopen jaren heb gelezen is dat het evolutionair gezien vrij normaal dat je in de winter meer behoefte hebt aan het opslaan van vetreserves door middel van voeding. Alleen had je héél lang geleden minder producten om dat mee te doen. Ik zeg niet dat destijds alles even gezond was, maar er was in ieder geval veel minder keuze of was het gewoon te duur om zomaar even te kopen. Tegenwoordig is het, naar mijn idee, te gemakkelijk om aan lekkers te komen, je loopt een willekeurige supermarkt in en het snoep valt je bijna letterlijk aan. Als dit in jouw supermarkt toevallig niet het geval is roept het onderweg door de gangpaden wel naar je of uiteindelijk altijd wanneer je in de rij voor de kassa staat. Ik kan namelijk geen enkele supermarkt waar er geen snoep ligt uitgestald voor of naast de loopband waar je je boodschappen op plaatst.

Vet als verdedigingsmechanisme

Maar goed, terug naar dat vet opslaan, ik geef toe dat een extra laagje vet op je lichaam om meerdere redenen best handig is. Niet alleen is het een stukje warmer, maar tegelijkertijd is het ook een soort afweersysteem. Ik geef namelijk heel graag toe dat het extra laag vet dat jarenlang om mij heen heeft gezeten ook een soort van verdedigingsmechanisme was en dat ik er om die reden ook heel erg blij mee kon zijn op gezette tijden. Op de reden waarom wil ik liever niet ingaan, maar ik vond zo’n letterlijke muur om me heen wel fijn. Naarmate de jaren verstreken en ik meer afschuw kweekte voor mijn eigen vetlaag en mezelf besloot ik dat het tijd was dit aan te pakken.

Jarenlang dacht ik dat het vet mij ‘beschermde’,
maar uiteindelijk besloot ik dat een dikkere huid hebben
niets te maken had met meer vet eronder

en dat ik prima in staat was het leven tegemoet te treden zonder dat lichamelijk ongemak. De eerste keer ging het afvallen me relatief gemakkelijk af, binnen negen maanden was ik 30 kilogram kwijt, maar nu de jaren een beetje tegen me beginnen te werken merk ik dat ook in het afvalproces. Het gaat gewoon moeilijker. Dat ik twee kinderen heb die elk op hun eigen manier mijn aandacht (en energie) vragen en dat ik gewoon heel druk ben met het schrijven van mijn blogs, columns, artikelen en boeken naast het huishouden en de zorg voor de kinderen speelt misschien nog wel de grootste rol. Daarom ben ik ook zeer dankbaar dat ik iedere dag de mogelijkheid heb om te sporten, om bewust voor mezelf te kiezen. Dat maakt het afvallen een stuk gemakkelijk.

Little blue dress

2017 001 013 - Flickr - sgraceKomend zomer wil ik op een bruiloft een koningsblauwe jurk dragen met daaronder prachtige open sandalen. Maat 36 zou mooi zijn. Let wel: de maat 36 van vroeger is allang niet meer de 36 die het nu is, dus graatmager zal ik niet zijn, wil ik niet zijn. Als uiteindelijk blijkt dat het getal 38 in het kaartje achterin mijn nek staat is het ook prima! Daarnaast is het getal dat op de weegschaal staat ook steeds minder van belang, maar ik heb wel een bepaald beeld in mijn hoofd van hoe ik eruit wil zien. Die koningsblauwe jurk en glimmende schoenen zullen vergezeld gaan van een prachtig rode haardos, grijs matcht namelijk niet zo goed met die kleur blauw.

Tot twee keer toe van een roze wolk vallen

Maar meer nog wil ik deze zomer mijn doel bereiken omdat ik nu eindelijk wel eens af wil zijn van al die kilo’s die zijn ontstaan door emotionele ballast, de afgelopen twintig jaar. Eerst was er het ontstaan van die afschuwelijke ziekte ME die gepaard ging met een twintigtal depressies en samen met een zeer sterke eenzaamheid ervoor zorgden dat ik zo’n veertig kilogram aankwam.

Tussendoor bleek ook nog eens dat kinderen krijgen geen vanzelfsprekendheid was waardoor ik me nog ellendiger voelde, mijn gedroomde toekomst bleek op wankele poten te staan. Alles was onzeker. Door mijn ziekte haalde ik ternauwernood mijn mbo diploma en verloor ik zeven (!) keer mijn baan.

Net toen ik dacht dat mijn toekomst voorgoed hopeloos zou zijn
raakte ik zwanger van Elize.

Ik was dolgelukkig en heb mijn hele zwangerschap doorgebracht op een roze wolk. Totdat ik er direct na de bevalling keihard van afdonderde. Een maand lang leefden we tussen hoop en vrees, maar ze was een taaie en Elize bleef mijn hart vullen met puur geluk. Ook een tweede zwangerschap ging moeizaam en ik viel 30 kilogram af om natuurlijk zwanger te raken, met resultaat.

Dit keer zat ik welgeteld één week op een roze wolk
en viel er toen nog veel harder vanaf dan de eerste keer.

Prenatale angsten en depressies folterden me en ook na de bevalling ging dat nog genadeloos hard door. Mijn angsten werden een angststoornis en ik ben er pas sinds een paar maanden vanaf. Bijna zes jaar nadat het begon! De ellende was ook op de weegschaal terug te zien, 110 kilogram schoon aan de haak. Ik voelde me een walvis, een walvis op het droge, happend naar adem vrijwel zonder hoop om ooit weer terug te komen in waar ik hoorde te zijn. Ik voelde me een vreselijke moeder, een waardeloze echtgenote en een waardeloos mens.

Ik hervond kracht, vergat mezelf, maar werd uiteindelijk sterker

Maar dat kleine bundeltje liefde gaf me de kracht om door te gaan. Ik koos alleen net iets teveel voor mijn gezin, in plaats van voor mezelf, en liet me niet behandelen. Vier jaar later kreeg ik aangezichtspijn en werden er vier kiezen getrokken die ontstoken waren. Ik geloof echt dat dit is voortgekomen uit het verwaarlozen van mezelf. Niet alleen van mijn geestelijke toestand, maar ook door het frequent verwaarlozen van mijn lichaam dus uiteindelijk móést ik wel in therapie om te voorkomen dat de waanzin uiteindelijk te sterk zou worden.

Dat afvallen opnieuw noodzakelijk was bedacht ik me al tijdens de zwangerschap, want ik kwam als een razende aan.

Het lichaam slaat makkelijker vet op wanneer je ooit dik bent geweest
en onder invloed van zwangerschapshormonen is het  
dan vechten tegen de bierkaai.

Toch lukte het me (ondanks de emotionele pijn) toch om beetje bij beetje, en in etappes, kilo’s kwijt te raken waardoor ik tot nu toe 38 kilogram ben afgevallen. Helaas voelt het vaak genoeg niet zo omdat het heel veel langzamer gaat dan de eerste keer. Toch ben ik trots op wat ik heb bereikt, ondanks dat ik nog lang niet ben waar ik zijn wil en aan mezelf werken is de afgelopen anderhalf jaar wel de beste beslissing geweest die ik ooit heb gemaakt. Nu ik geleerd heb geestelijk goed voor mezelf te zorgen en nu ik geleerd heb hoe belangrijk beweging voor me is ondanks de ME, of juist door de ME, weet ik ook hoe belangrijk het is dat ik aandacht aan mezelf besteedt en dat ik van mezelf ga houden. Die ‘verlichting’ geeft me in ieder geval genoeg energie om de dagen weer door te komen en wat vrolijker en positiever in het leven te staan.

Geen snoep in huis

Toch kan ik het niet uitstaan dat de voedingsmotivatie soms ver te zoeken is, ondanks dat ik weet dat ik kán afvallen en dat ik gezond kán eten. Maar toch, sommige periodes lonkt het lekkers gewoon net iets teveel naar me, of ben ik gewoon te zwak. Met twee kleine kinderen is dat natuurlijk ook niet vreemd, want hoewel wij standaard geen snoep in huis hebben wordt er ‘onderweg’ nog wel regelmatig iets gehaald. Dat ik standaard niets in huis heb, heb ik de afgelopen 7/8 jaar ontelbaar vaak kritiek op gehad, maar uit ervaring weet ik dat de kinderen er niet naar vragen en ik er op slechte momenten naar grijp. Dus koop ik het niet! Mijn kinderen krijgen hun suiker binnen door middel van fruit en dat vinden ze heerlijk. O wacht, voor ik nu alles bij elkaar lieg: ik heb wél lolly’s in huis en die mogen ze als ze er naar vragen; 2017 001 013 - Passenger - Holeshet gebeurt zelden. Hoe ik dan toch niet meer zo snel afval en soms zelfs stagneer? Bekentenis: ik ga wel eens als een soort van junk naar de supermarkt om daar mijn ‘drugs’ in de vorm van chips of chocolade te kopen, maar ook daar schrijf ik later nog eens een blogpost over. Ook zal ik dan schrijven over een geweldige website die My FitnessPal heet, zal ik weer afvaltips geven en schrijf ik over mijn #elkedageenuur challenge. Hou me in de gaten, want ik ben van plan nog veel meer te schrijven over sporten en afvallen.

Wordt vervolgd!

Bron foto M&M’s: Flickr – frankieleon
Bron foto blauwe jurk: Flickr –sgrace

Related posts

Leave a Comment