Dat dunne stond haar juist zo goed!

‘Dat dunne stond haar juist zo goed’, riep de vrouw tegenover mij bijna verontwaardigd uit toen zij en haar tafelgenoten spraken over een vrouw die blijkbaar weer was aangekomen nadat ze zoveel was afgevallen. ‘Ja, maar dat kan toch ook niet, blijvend afvallen!’ ze een ander en daar was ik dan weer verontwaardigd over.

Bron: Flickr – Hayley Bouchard

Ik moest mezelf bedwingen om me niet te mengen in het gesprek en hoorde het met extra veel nieuwsgierigheid aan. Het was vooral de arrogantie waarmee die tweede vrouw sprak dat ervoor zorgde dat mijn nekharen overeind gingen staan. Ik kreeg een onweerstaanbaar gevoel om het voor die derde persoon, die ineens een onzichtbaar plaatsje aan tafel had gekregen, op te komen. De tweede vrouw sprak over het gegarandeerd weer aankomen alsof je tot levenslang veroordeelt bent wanneer je eenmaal dik bent geweest. Ja, je bent misschien (weer) sneller dik, want je slaat sneller vet op wanneer je niet goed oppast met wat je naar binnen gooit, maar dat is echt niet van de een op de andere dag en het gebeurt bij lange na niet bij iedereen.

(Zwangerschaps)hormonen

Wanneer je aan het afvallen bent verbrand je vet en wanneer je vet verbrand raken je vetcellen leeg. Hoera! Het vervelende is echter wel dat die cellen lekker in je lichaam blijven rondhangen en wanneer je dus meer energie binnenkrijgt dan je verbrand en wanneer die energie als vet opgeslagen gaat worden (wat uiteindelijk gebeurt) vullen die cellen zich als een idioot. Geloof me wanneer ik zeg dat ik weet hóé snel dat kan gebeuren, want onder invloed van zwangerschapshormonen zaten de mijne vol nog voordat ik die grote hap vla met slagroom naar binnen had gewerkt. En dat stuk taart. En die hele pot augurken met hagelslag. Nee, dit is allemaal gekheid, ik noem maar wat dat begrijp je natuurlijk wel. Wat ik allemaal naar binnen heb gewerkt weet ik niet meer precies, maar fraai was het niet en gezond ook niet. Tijdens mijn tweede zwangerschap was vet eten het enige dat ik binnenhield. Heel vervelend, want in de basis is het allemaal heel simpel: eet je teveel dan komt alles uiteindelijk in de vetcelletjes terecht. En dan is het lichaam ook nog eens zo gemeen dat als die cellen allemaal vol zijn, er al weer nieuwe aangemaakt zijn voordat jij je sokken hebt verwisseld. Het mag hopelijk duidelijk zijn dat je er niet per se zwanger voor hoeft te zijn, onder invloed van andere hormonen kan dit net zo goed, maar in mijn geval was dit de trigger om na mijn eerste afslankpoging weer in een moordend tempo aan te komen. Maar goed, terug naar dat gesprek.

Roze wolk, grijze wolk, zwarte wolk

Ik was verontwaardigd over wat zij zei, want het feit dat je ooit dik was wil niet zeggen dat je niet blijvend slank kunt zijn! Er zijn immers genoeg mensen die dat hebben bewezen en nog elke dag bewijzen dat blijvend slank zijn mogelijk is.

Ik geef toe dat ik nog maar moet zien te bewijzen dat ik jarenlang blijvend slank kan zijn en ik geef ook toe dat ik er een behoorlijk kluif aan zal hebben om niet dramatisch hard terug te vallen. Maar onmogelijk… nee.

Zoals ik al eerder schreef ben ik eerder veel afgevallen, in negen maanden tijd dertig kilogram. Dat gewicht heb ik een jaar lang constant gehouden, maar toen de eerste zwangerschapshormonen mijn lichaam binnenkwamen nam mijn gewicht in een rap tempo toe. De roze wolk was welgeteld twee weken aanwezig en toen werd hij lichtgrijs. Van lichtgrijs veranderde hij in donkergrijs en uiteindelijk werd hij bijna zwart. Ik kon maar moeilijk omgaan met dat feit en ik probeerde de angst weg te eten. Uiteraard hielp dit niet, maar daardoor woog ik aan het eind van mijn tweede zwangerschap weer net zoveel als na de eerste. Dit keer lukte het me niet om in negen maanden alle kilo’s kwijt te raken. Sterker nog, Samuël wordt in juni zes jaar oud en ik hoop dan eindelijk op mijn streefgewicht te zitten.

‘Dat dunne stond me niet.’

Net als toen weiger ik ook dit keer te geloven dat het onmogelijk is om de rest van mijn leven dun(ner) te zijn. Wat ik wel wil geloven is dat ik er meer moeite voor moet doen dan iemand die nooit dik is geweest. Daarentegen weet ik ook zeker dat iemand die nooit dik is geweest wel degelijk dik kán worden door foute keuzes te maken voor wat betreft voeding. Als ik om me heen kijk zijn er namelijk genoeg mensen die heel dun lijken, maar die tegelijkertijd een grotere vetrand over hun spijkerbroek hebben hangen dan ik.

Het draait allemaal om keuzes en ik geef toe dat het heel moeilijk is om het stemmetje in je hoofd te negeren dat naar je schreeuwt dat je iets lekkers moet nemen.

Je weet nooit wat het leven je brengt en je kunt nu niet voorzien hoe het er over tien jaar uitziet. Dat weet ik niet, maar dat weet een ander ook niet. Het is dus niet aan die ene vrouw, die aan de tafel tegenover me zat, te oordelen over het wel of niet blijvend kunnen afvallen. Dat is ook niet aan mij, maar ik hoop wel die ene persoon te zijn die het tegendeel bewijst. Voor wat betreft de vrouw in kwestie waarover dit gesprek ging, ik vind het jammer dat ze zo over haar spraken en ik had het gevoel dat ik voor haar moest opkomen, ook al kende ik haar niet. Misschien is ze wel teruggevallen omdat ze een kindje verwacht. Misschien is ze wel teruggevallen omdat ze ziek is. Misschien is ze wel teruggevallen omdat ze in scheiding ligt. Misschien is ze wel teruggevallen omdat er iets met haar kind(eren) is. Misschien….

Misschien is ze expres weer al die kilo’s aangekomen omdat zij nou eenmaal vond dat het dunne haar juist helemaal niet zo goed stond.

Bron uitgelichte foto: Melanie Levi – Flickr
Bron foto: Hayley Bouchard – Flick

 

Related posts

Leave a Comment