De eerste valpartij is een feit

Als ik mijn rondjes op de racefiets maak dan is het allerbelangrijkste item, op mijn fiets na, mijn valhelm. Geen valhelm? Geen fietstocht! Toen ik eerder vandaag op mijn hybridefietste  dacht ik nog: ‘Waarom heb ik op deze fiets eigenlijk nooit een helm op?’ Voorgevoel of gewoon een hersenspinsel zoals wel vaker? Ik deed wel een muts op en dacht: ‘Als ik dan val heb ik in ieder geval iets tussen mijn hoofd en de grond.’ Absoluut voorgevoel. 

Toen we vanaf de grote weg van Arnhem de Veluwe opreden richting Eerbeek, gingen we over van grijs asfalt naar wit asfalt. Ik pakte mijn iPhone nog even snel voor een opname en bereidde me voor op een gladde weg. Die was echter niet glad omdat het stuifsneeuw was en het niet aangevroren was. 

Nog wat verderop pakte ik hem nogmaals, mijn angst om te vallen was weg hoewel ik me nog wel bewust was van de risico’s om te vallen, zeker met een wiebelige fiets.  Maar het was nog steeds niet glad en het fietsen ging best lekker.  Toen er een mountainbiker voor ons reed werd ik zelfs competitief enthousiast en toen ik zag dat Christiaan hem zonder mij wilde inhalen gaf ik ook gas bij om er met 30 km per uur  achteraan te gaan. Dat ging echt heerlijk, hoewel we hem niet inhaalden. We gingen harder, maar op dat snelle, witte pad erlangs durfde ik niet. 

Opeens stond daar links een bekend bord; een Landal Greenparks bord. Ik riep richting Christiaan dat we naar mijn mening moesten afslaan en ik dacht dat hij mij hoorde, want hij verminderde vaart. 

Wat er vervolgens precies gebeurde weet ik niet, maar ik remde, keek om en voelde mijn voorwiel blokkeren en toen viel ik op de grond. 

Mijn been kwam als eerste neer, toen mijn linkerhand en arm en als laatste knalde mijn hoofd op de keiharde grond. 

F## wat deed dat pijn!!! 

Uiteraard was het eerste dat ik dacht: ‘Zul je altijd zien, precies als je geen helm op hebt donder je met je hoofd op de knetterharde bevroren grond.’ 

Ik schoof door richting boomstam en kwam net op tijd tot stilstand doordat mijn linker onderarm tegen de stam mijn resterende vaart afremde en mijn schuifval brak. Gelukje bij een ongeluk dus! 

Ik moest echter wel heel even mijn hoofd neerleggen, hoewel het zwart (dat ik verwachte) niet kwam. Gelukkig maar! ​​​


Mijn hoofd bonst en er zal vast een blauwe plek ontstaan boven mijn linkeroog, maar dankzij de muts ben ik ‘ongedeerd’. Toch nog wat geleerd tijdens de schaatslessen 19 jaar geleden! 

Op mijn jas zit een fikse beschadiging, net als op mijn arm (die brand als een gek), maar ik heb mazzel gehad. Gelukkig had ik net wat pijnstillers ingenomen. Preventief ;-). 

Related posts

2 thoughts on “De eerste valpartij is een feit

  1. Oh nee! Schaafwonden zijn heel vervelend, maar gelukkig is het daarbij gebleven. Beterschap!

Leave a Comment