Pijnpoli – stoppen met Lyrica?! #6

Terwijl ik in de wachtkamer, bij de pijnpoli, in ziekenhuis Rijnstate locatie Velp zit moet ik tot mijn grote spijt bekennen dat ik geen enkel idee heb wat ik hier nu precies kom doen. De planning was om hier te komen voor een afbouwschema voor de Lyrica, maar in de afgelopen anderhalve week heb ik dat zelf al afgebouwd. 

Eigenlijk zit ik hier dus zonder echt goede reden. ‘Waarom zeg je het niet gewoon af, Angela’, dacht ik een paar dagen terug bij mezelf, maar het antwoord was nog niet zo simpel. Gewoon afzeggen ging niet, ik voelde ergens toch de behoefte aan reflectie. 

30 minuten later

Voor mijn neus een Latte Machiato en in mijn hand een pen met daaronder een notitieboekje. Met dat geheugen van mij kun je maar beter snel schrijven voordat alles verdwijnt naar het zwarte gat in het geheugen. *grijnst breed voor zover dat gaat met een gekneusd bekkie*. Gelukkig was het niet een lang of lastig gesprek, dus moet het lukken dat terug te halen en op te schrijven. 

Cold turkey?!

Ik was niet helemaal duidelijk in het begin van het gesprek toen ik het had over dat ik inmiddels was gestopt, maar hé onduidelijkheid heb ik de laatste tijd wel vaker last van, duh. De arts dacht dat ik cold turkey was gestopt en dat ik gisteren de laatste had genomen zonder af te bouwen. Hij rekende dus op flinke afkickverschijnselen. Dat afbouwen geen garantie geeft heb ik maar niet gezegd, want de afkickverschijnselen die hij opnoemde heb ik een paar dagen geleden al ervaren. Dus toen ik hem vertelde dat ik rustig had afgebouwd was het prima en leek hij zelfs enigszins opgelucht. Een arts met gevoel! Een heel knappe arts met gevoel, ik moet het toch even gezegd hebben. 

Afwachten en duimen

De komende zes weken is het afwachten hoe mijn hersenen gaan reageren op het bericht dat er niet meer wordt ingespeeld op het centrale zenuwstelsel. Het worden voor mij dus spannende weken, maar het was volgens hem ook wel duidelijk dat bijna 60 bijwerkingen er net iets teveel van het goede zijn. Hopelijk is het de juiste keuze en hopelijk slaat het weer snel om.

Warm, maar kil

Ja, het is de laatste weken best aangenaam buiten in de zon, maar een ieder die weet hoe het is om pijn te krijgen van luchtstromingen weet hoe koud de wind momenteel is. Het is twintig graden Celsius buiten en ik loop met mijn winter buff om en verbijt de pijn van de kou. Dan zeg ik maar niets over de warme winterjas die niet mijn lichamelijke kou kan verdrijven en zorgt voor verkrampte spieren in mijn gehele lichaam. 

Wisselingen in de balans van het lichaam

Maar goed, terug naar het consult. Nooit geweten dat ook het gebruik van pijnmedicatie, en hoe je lichaam erop reageert, onderhevig is aan de balans wisselingen van je lichaam. Wat vandaag werkt hoeft ‘morgen’ niet meer te werken. Misschien wat naïef van me om hier niet bij stil te staan, maar ik dacht dat het meer zwart-wit zou zijn, dat als je eenmaal op iets was ingesteld dit goed zou blijven. Daarbij kan het ook gewoon zo zijn dat de pijn ‘is gaan liggen’ en dat ik straks geen medicatie meer nodig heb. 

Psychologenmoe

We hadden het over moeilijke momenten en over anders omgaan met de pijn. Hij raadde me een psycholoog aan, als ik er voor open sta, ik durfde hem niet te zeggen dat ik psychologenmoe ben. Natuurlijk is dit een ander soort therapie dan dat wat ik ooit heb gehad, maar om nu weer helemaal een traject in te gaan…. ik kom er net weer uit. En daarvoor zat ik al in therapie voor ME. Daarvoor zelfs voor borderline en (winter)depressie. Die laatste paar onterecht, maar ik heb uiteraard opgepikt wat ik kon gebruiken. Voorlopig blijft dat idee nog in het vat zitten. 

Stress

Eerst wil ik me verdiepen in stress-reductie en vind ik het tijd worden om te accepteren dat dit het leven zoals het is op dit moment. Maar vooral dat is lastig. Het wordt tijd dat ik mezelf niet meer meet aan anderen. Zo ben ik gewoon niet en word ik ook niet. Ik heb geen bakken met energie en ik ben nou eenmaal niet altijd vrolijk. Sterker nog, 

de laatste jaren is positiviteit een steeds groter wordend probleem. 

Ik ben niet een moeder die stad en land rondtrekt met haar kinderen (de wil is er wel, maar de energie niet), maar als ik stop met vechten tegen die last van ‘moeten’ en mezelf het toesta ben ik wél zo’n moeder die met haar kinderen knutselt en tekent en leest, leerzame YouTube filmpjes kijkt en spelletjes speelt. De kunst is om mezelf dat te permitteren en daarvan te genieten, want net als de vorige keren komt wederom de conclusie naar boven dat mijn gezin en familie uiteindelijk het allerbelangrijkste is voor mij en dat status en geld me onderaan de streep niets doen. 

Geluk is het enige dat écht telt! 

Het leven is kostbaar en gezond leven nog kostbaarder. Maar uiteindelijk zullen we het allemaal moeten doen met wat we krijgen. Make the most of it now, zeg maar. 

Wanneer ga ik dat toch ook op goede momenten onthouden? En vooral: wanneer laat ik mezelf niet meer gek maken door een tijdelijk overschot aan energie. Het blijft vallen en opstaan. Toch zou ik het fijn vinden om even te mogen blijven lopen en op moment van publiceren neemt de pijn alleen maar toe.

Related posts

Leave a Comment