De avond voor de Gran Fondo Rosa – #granfondorosa #1

Het is zaterdag 22 april 2017 22:05 uur. Morgen is het zover: de Gran Fondo Rosa 2017 (GFR17) wordt verreden. Een vrij simpele toertocht die vergeleken met Luik-Bastenaken-Luik maar weinig voorstelt. Toch zie ik er als een berg tegenop en dat heeft alles te maken met die desastreuze toertocht van twee weken geleden. Het feit dat mijn darmen rommelen en ik lichtelijk misselijk ben helpt ook niet echt mee.

Rond het einde van het vorige jaar schreef ik me in voor de 160 km van de gfr17 met het idee dat het de ‘generale repetitie’ zou zijn voor de Elfstedentocht op pinkstermaandag. Toen voorzag ik niet opnieuw zo’n ellendige winter met heel veel zenuwpijn.

‘Maar’ 110 kilometer – eitje?!

Uiteindelijk bleek dat de Elfstedentocht dit jaar toch niet voor mij zou doorgaan, dus toen ik januari dit jaar de inschrijving voor gfr17 opnieuw moest doen koos ik dan ook voor de 110 kilometer, zoveel moest in mijn beleving wel mogelijk zijn.

Ik heb me verkeken op het feit dat de pijn niet afnam en dat ik daardoor minder kon trainen. Maar ach, wat is nu 110 kilometer?!

Twee weken terug bleek dat een behoorlijk roteind, maar hé, ik was ziek! Ik dacht wederom dat ik me twee weken later veel beter zou voelen en wel even die 110 kilometer zou gaan fietsen. Ik hield géén rekening met die andere kilometers die ik ook nog moest fietsen naar Oosterbeek en gisteren realiseerde ik me dat pas echt. Lekker op tijd zou ik zeggen ;-).

Tussen nu en morgen

Pas sinds afgelopen dinsdag is de allesoverheersende misselijkheid verdwenen (die heeft dus twaalf dagen geduurd) en sinds een paar dagen neemt de kiespijn af. Ik heb vandaag zelfs maar eenmaal pijnstillers ingenomen, tegen hoofdpijn. Halleluja! Maar goed, dat was vandaag. Een quote aan mijn muur zegt:

‘Tussen nu en morgen ligt nog een hele tijd*.’

Dat kan wel zo zijn, maar ik krijg nooit binnen nu en morgen een betere lichamelijke conditie! Na lang wikken en wegen besloot ik daarom dan ook om de 110 km om te zetten naar de 80 km. Hoewel ik daar zie ook nog wel lichtelijk tegenop zie kijk ik er ook enorm naar uit, want ik voel me lichamelijk sterk genoeg om te starten. Voor de rest laat ik het maar over me heenkomen en zie ik of het schip strandt en waar precies.

Ik heb een kaartje uitgeprint met een mogelijke ‘escape route’ voor als ik de Posbank niet trek. Ik kan niet om de Italiaanse weg in Oosterbeek heen, maar de Posbank kan ik skippen en als ik het daarna niet meer trek rijd ik door naar huis. Het is fijn om te weten dat het kan en ik denk dat ik me dit keer ook wel kan houden aan mijn eigen grenzen! Ik zou zeggen CIAO!

Ps. Ik schreef dit blog gisteren op papier en loop dus wat achter op schema. Het verslag van gfr17 volgt uiteraard. Het heeft me veel energie gekost, maar ook heel veel energie opgeleverd. Wordt vervolgt!

*Johann Wolfgang von Goethe.
Bronnen foto’s: NLtourrides www.gfrosa.nl

Related posts

Leave a Comment