Gran Fondo Rosa wat was je prachtig – #granfondorosa #2

Gran Fondo Rosa, wat wás je prachtig. Mooi in al zijn eenvoud, maar ook zwaar in al je beklimmingen. Weet je wat het is? Ik heb een haat-liefde verhouding met klimmen. Ik haat het branden van mijn longen, het piepen en knerpen van mijn ademhaling. Ik hou niet van het vreselijke branden in mijn benen en de snijdende pijn in mijn schouders. Ik verafschuw het dalen en zit dan met samengeknepen billen op mijn zadel. Maar wat houd ik toch van het heerlijke gevoel van overwinning. De wetenschap dat je uiteindelijk toch altijd weer boven én beneden komt.

Gran Fondo Rosa, wat leek je lang door die vele beklimmingen, er leek maar geen einde aan te komen en wat was ik blij dat ik voor de kortste versie had gekozen, want ik had niet meer van jou aangekund. Na elke opgeluchte ademteug dat het er weer op zat, kwam daar weer een nieuwe heuvel. Voor klimmers wellicht een (g)eitje, maar voor niet klimmers een gruwel.

Gran Fondo Rosa, wat was de natuur toch prachtig. Het begint allemaal weer van vooraf aan en zondag mocht ik daar een paar uur lang getuige van zijn. Wat was het weer grillig, hoewel het bleef bij maar drie buien en dat had toch ook wel wat hoor, ondanks de lage temperaturen voor het jaar. Het mocht mijn pret niet drukken en ik genoot van alles om mij heen. Wat een ondenkbaar groot verschil met twee weken geleden toen ik me over elke centimeter van het wegdek moest slepen tijdens de Ronde van Arnhem. Zondag voelde ik me alsof ik fietste met vleugels en er was niets dat me kon stoppen, zelfs mijn eigen lichaam niet. Zondag was mijn hoofd superieur aan mijn lichaam.

Gran Fondo Rosa, wat een ervaring was het om alles zo als ‘eenheid’te zien. Vrijwel iedereen was varkentjes roze. Ik ook! Alleen zag je dat niet vanwege mijn felgele windjack. Sorry daarvoor, hopelijk is het volgend jaar warmer zodat ook ik in de ‘setting’ pas.

Gran Fondo Rosa, volgend jaar wil ik ook weer meedoen en hoop dan nieuwe records neer te zetten. Deze omgeving is mijn thuisbasis dus ik kan in het komende jaar goed ‘oefenen’. De Italiaanseweg, de Holleweg en de Sonnenberglaan zal ik vaker zien komend jaar. De Posbank op denk ik dat ik het toch maar houd bij de Snippendaalseweg, want die is iets veiliger, hoewel ik zondag geen last had van auto’s. Was dat zo geregeld of was het toeval? Ik heb niet goed opgelet, wat te druk met me afvragen wanneer het doodgaan zou ophouden.

Gran Fondo Rosa, Monnikensteeg blijft leuk hoewel ik me afvraag waarom mijn thuisstad zoveel heuvels moet hebben. Misschien moet ik het komende jaar daar ook eens wat vaker gaan fietsen, wellicht wordt ik dan toch ooit nog een klimgeit. Nou ja, een klimgeit op deze hoogtes dan, want het was mij allemaal wel hoog genoeg. Wanneer je hoogtevrees hebt is een Mont Ventoux een te grote uitdaging en zijn de hoogtemeters in een evenement als dit mooi genoeg!

Grand Fondo Rosa, ik vond je geweldig!

Related posts

Leave a Comment