Met pijn in het hart stoppen – #elkedageenuur #5

Toen ik het boek @elkedageenuur van Léon de Kort las zag het al helemaal voor me: ik ga ook een jaar lang #elkedageenuur fietsen! En ik ga er ook elke dag over bloggen. Voor even vergat ik mijn ziekte, maar na 47 dagen kwam ik erachter dat het echter niet meevalt en nog weer zeventien dagen later dacht ik aan stoppen. Inmiddels zit ik op dag 140 en besluit te gaan stoppen. Met pijn in het hart. Een uur lijkt in de meeste gevallen erg kort, maar wanneer je fietst om een heel uur vol te krijgen terwijl je liever in je bed ligt energie te tappen dan lijkt zelfs elke minuut een eeuwigheid. 

De laatste dagen luister ik naar het boek ‘The secret race’ van Tyler Hamilton. Het boek gaat – uiteraard – over het gebruik van doping. En hoewel doping smerige rommel is die mijn geliefde sport besmet dacht ik tijdens het fietsen regelmatig:

‘Waar kan ik epo kopen? Ik wil het ook!’

Het lijkt wel een wondermiddel dat je net iets meer energie geeft om door te gaan. Tegen welke prijs dat dan is wil ik verder niet over nadenken. Wat het op de lange termijn met je lichaam doet weet ik niet, ik verwacht niet al te veel aangezien het toch ook een lichaamseigen stof is, hoewel bewerkt. Het is natuurlijk gekkigheid, maar ik wou dat er een middel bestond tegen mijn allesoverheersende vermoeidheid. Voorlopig moet ik het voornamelijk doen met een stof dat ze cafeïne noemen. Als ik ‘s morgens opsta voel ik me nog net zo moe als hoe ik me de avond ervoor voelde toen ik onder de dekens kroop. Natuurlijk zijn er uitzonderingsdagen, dagen waarop ik me heerlijk voel en ‘s avonds (positief) uitgeput naar bed ga, maar die zijn zeldzaam – zeer zeldzaam.

Vakantie

De afgelopen weken stonden in het teken van de vakantie. In tegenstelling tot de meeste vakanties waren de kinderen bijna altijd thuis. Er was geen ritme voor mij en bizar genoeg was dat heerlijk. Mijn dagen werden gedomineerd door uitslapen (mijn dank is groot naar mijn kinderen) en rustig aan doen. Er vielen ook een paar dagen met echtgenoot in en ook dat waren relaxte vakantie dagen.

En het allerfijnste van allemaal: ik had energie. Ik hoefde me zelden door de dagen heen te slepen. En niets moest, maar alles mocht. Heerlijk dus. Maar dat was vorige week. 

Het belangrijkste detail van dit alles is dat ik twee weken lang niet elke dag heb gefietst. Sterker nog: ik heb zelden gesport en het voelde heerlijk! Ik geef toe dat dit me zorgen baart. Is het nu inmiddels ook al zover dat ik wielrennen moet gaan opgeven? Of ga ik nu te snel?

Mijn fietsweek

Maandag begonnen de scholen weer en maandag begon ook #elkedageenuur weer. Die dag was het ritje heerlijk. Op mijn elektrische fiets (eco stand) dus heel laag in de hartslag. Dinsdag was het al wat minder leuk, maar de elektrische fiets hielp me er doorheen. Woensdag was het met hangen en wurgen doortrappen terwijl ik van binnen jankte dat ik liever in bed lag, ondanks de elektrische fiets. Uiteraard lukte het allemaal wel, maar toch… Deze uren werden nog aangevuld met de zes kilometer ‘s middags die ik fietste om dochter op te halen. Gisteren kon ik het niet opbrengen om een uur ineens te fietsen. Ik ben met een heel kleine omweg naar huis gegaan en heb niet meer minuten gemaakt dan strikt noodzakelijk was. Het uur kwam vol, maar op het tandvlees en verdeeld in ‘etappes’. Vandaag wist ik dat ik dochter vanmiddag niet hoefde op te halen dus moest ik vanmorgen mijn uur volmaken. Moest inderdaad. Zo voelde het namelijk. En zo voelt het al heel lang.

Tegelijkertijd is er diep van binnen ook een intens verlangen om dit te voltooien.
Maar het jaar duurt nog lang tot aan kerstavond!

Het is nog lang niet zover en ik zie er tegenop om nog zoveel dagen elke dag een uur te moeten fietsen. Ik ga het dus toch opgeven! In mijn vorige blog gaf ik mijn twijfel al aan. En dat twijfelen doe ik nog steeds. Maar het punt is dat ik in de tussentijd genoeg dagen niet heb kunnen fietsen, laat ik daar maar eerlijk over zijn. Veelal kwam door een extreem energiegebrek, maar ook vakanties en vrije dagen van de kinderen hielpen niet echt mee. Vooral dat eerste zette me aan het denken, een continu energiegebrek. Ik heb namelijk deze week wel elke dag het uur voltooid, maar de rest van de uren op die dagen was ik niets waard. Ik sliep na het fietsen en vulde de rest van de dag met tv kijken. Zelfs lezen kan ik me niet op concentreren en aan schrijven hoef ik niet eens te denken. Mijn borduurwerk schoot echter wel op en ik heb genoten van de Giro. Het had ook wel wat voordelen dus.

Tijd voor de punt

Maar goed, elke dag zo’n uur tot twee uur sporten (hoe laag in de hartslag ook) is ook een vorm van stress, hoe gezond het ook klinkt. Stress maakt me vermoeider, laat me meer eten dan ik wil en het ergste: het maakt me een bitchy moeder, een afwezige echtgenote en tot overmaat van ramp een niet schrijvende schrijver. Al met al genoeg redenen om er definitief een punt achter te zetten. Dat neemt niet weg dat ik de komende tijd nog wel een aantal blogs wil schrijven over mijn ervaringen de afgelopen 140 dagen., want ik doe dit met pijn in het hart.

Related posts

Leave a Comment