Vervolgafspraak pijnpoli – opbouwen Gabapentine #3

Het is alweer een weekje geleden, maar ik wil graag nog wat vertellen over mijn afspraak bij de pijnpoli. Hoewel mijn medicijnen behoorlijk goed aanslaan voor wat betreft de vermindering van pijn besloot ik toch mijn afspraak door te laten gaan voor een vervolgafspraak bij de arts van de pijnpoli in ziekenhuis Rijnstate.

Aangezien de pijnpoli zich bevind in locatie Velp besloot ik van de nood een deugd te maken en er meteen een leuke fietstocht van te maken. De dag ervoor had ik al bijna 76 kilometer gefietst, maar daar voelde ik die dinsdag maar weinig van. Oei, wat bleek dat later een misrekening zeg. Ik had een heerlijke fietstocht, maar ik heb het de rest van de week moeten bezuren. Laat me bij het begin beginnen.

Ommetje naar het ziekenhuis

Nadat ik beide kinderen had afgeleverd op school had ik nog meer dan een uur de tijd om in Velp te komen. Aangezien het maar een klein fietstochtje is besloot ik het rustig aan te doen en via de lange route naar Velp te fietsen. Dat wil zeggen dat ik via de Huissensedijk naar de Sacharovbrug ben gefietst en langs het industrieterrein via de Schaapsdijk naar Velp toe ben gefietst. Toen ik bij de afslag richting het ziekenhuis kwam bleek ik nog wat tijd over te hebben en heb ik een stukje langs de IJssel richting Rheden gefietst. Er staat daar een prachtig wit huisje dat me keer op keer het gevoel geeft een stukje Zwitserland in de buurt te hebben. Ook heb ik een paar foto’s van de IJsseloever gemaakt en toen werd het tijd terug te fietsen naar het Velp.

Zoals gewoonlijk was ik stipt op tijd aan de beurt. Dit keer was ik eens niet de enige in de wachtruimte, maar wel als eerste aan de beurt. Nu ik mijn fietstochtje wat had aangepast had ik helaas geen tijd om echt te lezen. Ik geloof dat ik in totaal zes zinnen heb kunnen lezen dus perfecte timing zou ik bijna zeggen. Ik heb een vriendelijke arts die misschien nog wel jonger is dan ik, hoewel ik hem absoluut al in de dertig schat en misschien wel richting de tweede helft van de dertig. Een geduldige arts en niet eentje die je het gevoel geeft tien zinnen in één te proppen. Een arts die goed luistert en nadenkt over zijn antwoorden.

Hij hoorde me aan over de eerste weken, over hoe het opbouwen is gegaan en hij vroeg me zelfs hoeveel bijwerkingen ik dit keer had geteld.

Ik kon er hartelijk om lachen maar vertelde hem dat ik ze nog niet geteld had. Dat ik het de vorige keer had gedaan voor een blog, maar dat ik het nu nog niet van plan was te doen. Eerst even aankijken hoe het verder verloopt. Om sommige bijwerkingen kan ik echter niet heen en het zijn dan ook meteen vervelende bijwerkingen.

  • Zeer ernstige slapeloosheid.
  • Geheugenproblemen (zowel onthouden als het ophalen van gegevens).
  • Niet weten wat ik ook alweer aan het vertellen ben (taalproblemen).
  • Niet kunnen onthouden wat ik ook al weer moest doen, of niet door hebben wat ik aan het doen ben.

Soms grappig, vaak teleurstellend

Dat laatste zorgt ook wel eens voor lachwekkende situaties (zoals toiletverfrisser onder je oksels spuiten en spullen in de koelkast zetten die er niet horen), maar het heeft vooral heel veel nadelen. Het is toch wel heel triest als je iemand iets vraagt dat je allang wist, maar gewoon even niet meer paraat had. Zeker als dit een zeer gevoelig onderwerp betreft. Toen ik met de Gabapentine begon wist ik dat de kans op deze bijwerkingen zeer groot was, maar ik besloot dit voor lief te nemen. Dat ik misschien nooit mijn boeken zou kunnen afmaken nam ik voor lief, immers:

beter met medicijnen mijn dromen laten varen maar er wel voor mijn gezin zijn dan zonder medicijnen er helemaal niet meer zijn.

Toch valt het niet mee! Dat heb ik de arts ook verteld en hij zei wederom dat ik moet afwegen of dat het allemaal waard is, de bijwerkingen. Ik heb weinig keuze vind ik, mij hij zei dat ik ook een ander middel kan gebruiken. Ik vertelde hem dat ik eerst dit een kans wil geven, zien of het allemaal bijtrekt. Het punt is namelijk dat de pijn wel drastisch verminderd is, hoewel ik erbij blijf dat die chronische ontsteking in mijn kies een zeer grote rol heeft gespeeld de afgelopen jaren. Dat neemt niet weg dat ik ook fantoompijnen had en die worden minder.

Hogere dosering

Hoewel het er op lijkt dat het middel goed werkt heb ik toch gevraagd of ik nog iets omhoog mag in de doseringen en dat was geen probleem. Met een beetje natte vingerwerk zou je kunnen zeggen dat de dosis Gabapentine die ik op dat moment slikte te vergelijken is met de halve dosering van de Lyrica. Dat is toch een soort van vooruitgang. Toch slik in nu ’s avonds een extra capsule en dat is aan een toename van bijwerkingen wel te merken. De duizeligheid en misselijkheid neemt in rap tempo toe en het lijkt erop dat de pijnklachten (hopelijk) tijdelijk wat toenemen. Vreemd! Maar waarom zou het níet kunnen?! Tijdens het spreekuur hadden we het er net als de vorige keer over dat het feit dat het nu goed werkt geen garanties geeft voor de toekomst. Het zou dus zomaar kunnen dat het middel een jaar lang goed werkt en ineens niet meer geschikt voor me blijkt. De werking van medicijnen is ook afhankelijk van je algehele gesteldheid en van zowel interne als externe factoren waaronder stress. Dát had ik al gemerkt!

Extra dosering

Toen ik op het punt stond om zijn spreekkamer te verlaten bedacht ik me nog opeens een belangrijke vraag en dus werd het een gedeeltelijk staand spreekuur ;-). Ik had gelezen dat sommige mensen (die weliswaar Carbamazine – een broertje/zusje van de Gabapentine slikten) als ze veel pijn hebben een extra capsule slikken en ik vroeg hem of ik dat ook kon doen. Hij vertelde me dat ik het kon gaan proberen, maar dat het niet wil zeggen dat het bij mij ook werkt. Aangezien ik erg blij ben dat ik momenteel min of meer van de reguliere pijnstillers af ben gaf ik aan dit te willen proberen. Ik moet zeggen dat ik die twee keer dat ik het daadwerkelijke probeerde weinig verschil merkte, maar ik probeer het de volgende keer gewoon weer. Tramadol is ook niet alles en aangezien ik die de laatste week al twee keer nodig had! Ik heb weer een pijntoename aan de kies waar een ontsteking is weggesneden, maar dat was vorige week dinsdag nog niet aan de orde. Op zijn vraag of ik de volgende keer liever een telefonische consult had of wilde langskomen hoefde ik niet te twijfelen, ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan bellen. Ik gaf aan dat ik een e-consult wel handig vond voor het aanvragen van mijn medicatie, maar ook hij vond het voor een afspraak niet zo’n geweldig idee. Zijn mening daarover: ‘Ik lees niet wat jij schrijft en jij leest waarschijnlijk niet wat ik schrijf’. Wat hij daarmee bedoelde is dat teksten verkeert geïnterpreteerd kunnen worden en zo denk ik er ook over. Een gewone afspraak dus, in zijn ‘kantoor’. Een fietstochtje vind ik geen probleem!

Terugweg weer een ommetje

Ik had natuurlijk meteen naar huis kunnen fietsen, maar ik had voor de verandering eens wat energie en ik het was heerlijk fietsweer dus besloot ik om te fietsen via Westervoort. In plaats van rechts langs de IJssel terug te fietsen besloot ik er links langs te gaan. Eerst de brug langs de A12 overgestoken en onder de brug naar de IJsseldijk. De bedoeling was zelfs om via het pontje van Huissen naar huis te gaan, maar vlak voor Westervoort bleek maar weer dat mijn hoofd meer wilde dan mijn lichaam en kwam de man met de hamer even naast me fietsen. Hij sloeg me met een plastic kermishamer, maar ik voelde het wel degelijk. De volgende keer moet ik er op letten dat ik de dag voor mijn bezoek aan de pijnpoli geen lange rit plan, want met de bus naar het ziekenhuis is wat mij betreft geen optie. Of ik neem de snelle weg dan, maar wie dan leeft…..

En nu kan ik niets anders dan mijn vinger gekruist houden en maar hopen dat mijn kiespijn niet toe blijft nemen. Ik weet dat ik weer een langere adempauze heb gehad, maar ik zou het waarderen als het alleen maar bij de pijn blijft van de aangezichtspijn en een ontstekingspijn uitblijft. Wordt vervolg!

 

 

Related posts

Leave a Comment