Slapeloze nachten – opbouwen Gabapentine #4

Er is totaal geen ritme in te vinden: waarom ik de ene avond wel in slaap val en de andere niet. Waarom ik de ene nacht wel doorslaap en de andere niet. Of erger nog: waarom ik de ene nacht én niet in slaap val én niet doorslaap. Dat zijn de ergste nachten, nachten als deze. De nacht is van 25 mei overgegaan in 26 mei 2017.

Ik geef eerlijk toe dat ik zeer laat naar bed ben gegaan. Te laat voor een doordeweekse dag, maar wel in de wetenschap dat ik zou kunnen uitslapen. Nou, dát kan ik wel vergeten, maar niet doordat er jengelde jongetjes van vijf aan mijn bed staan. Ik heb er dan weliswaar maar eentje, maar hij kán lawaai maken voor tien. Nee, dit keer kan ik niet uitslapen, omdat slapen überhaupt niet lukt.

Bijwerking

Knettergek word ik van deze onlogische slapeloosheden. Natuurlijk weet ik dat het de Gabapentine (en vannacht ook de pijn) is die mij letterlijk wakker houdt*, maar ik had gehoopt dat die bijwerking zo langzamerhand wel af ging nemen. In plaats daarvan lijkt het alleen maar erger te worden. ‘Waarom dan niet stoppen?’ denk je misschien wel. Nou, omdat het gewoon niet zo gemakkelijk is te stoppen. Ten eerste vanwege pijn. Ten tweede omdat ik (hoe tegenstrijdig het ook lijkt) meer energie lijk te hebben dan lange tijd.

RRRRRRITME & prrrrroductiviteit

Nu is ‘energie hebben’ ook maar relatief met een lichaam als het mijne, maar ik krijg gewoon veel meer gedaan dan normaal. Alleen al kijkend naar de hoeveelheid woorden die ik de afgelopen tijd heb geschreven ben ik blij met mijn productiviteit. Dat kan echter ook liggen aan het feit dat ik minder ben gaan sporten. Dat laatste heeft als nadeel dat ik ook heel veel chagrijniger ben geworden. Een ritme vinden lukt nog steeds niet. Elke keer wanneer ik hoop dat ik een ritme kan vinden, blijkt maar weer hoe lastig dat is. Sinds ik een aantal keren met de arts van de pijnpoli heb gesproken weet ik ook wel waarom: alles in je lijf is onderhevig aan externe (en interne) omstandigheden. Ik zou alleen zo graag willen dat ik de boel naar mijn hand kon zetten, want het is veel logischer dat je productiever bent naarmate je een beter ritme hebt en niet zo’n onpeilbare als het mijne. Anderzijds: ik moet er dan ook maar de voordelen van inzien. En één ervan is dat ik de vogeltjes buiten hoor fluiten en door mijn raam langzaam maar zeker zie hoe de zon opkomt. Het gaat me nog net te ver om me boven aan te kleden en om te gaan fietsen. Op mijn bucketlist van 2017 staat immers nog: de zonsopkomst tegemoet fietsen. Vandaag toch maar niet.

Slaaplog

De afgelopen weken hou ik trouw elke dag een slaaplog bij. Hoewel mijn Garmin Vivoactive HR heel mooi mijn slaap ‘bijhoudt’ is het me al een paar keer opgevallen dat hij kleine bewegingen niet detecteert (deed mijn eerste activityhorloge wel overigens wel, nog steeds een gemis) en dus niet weet dat ik me duizend-en-een-keer per uur omdraai in mijn bed. Hij denkt dan ook dat ik in slaap val op het moment dat ik in bed rol. Hij vergist zich met echtgenoot! Op een paar incidentele nachten na heb ik elke nacht een paar uur later geleden alvorens in slaap te vallen. Er waren echter ook maar een paar nachten dat ik echt wakker lag. Helaas heb ik het deze week dus niet consequente bijgehouden en weet ik niet meer precies mijn ritme. Het enige dat ik weet is dat dit niet de eerste nacht is dat ik wakker lig deze week. Vannacht is echter wel extreem. Ik lag om twaalf uur in bed, heb de was nog opgevouwen toen ik wakker bleef liggen en zag nog half twee op de klok geloof ik. Om kwart over drie was ik klaarwakker en heb dat tot kwart voor vijf volgehouden. Toen bedacht ik me dat ik me vandaag overdag echt niet beter zal voelen als ik zo in mijn bed bleef draaien.

Elk nadeel….

Het is een prachtig concert buiten en buiten mijn getik om is dat ook het enige dat te horen is. Wat een rust, wat een weelde. Ik geniet nog even van mijn rust en mijn energie en kijk of ik nog maar wat werk kan verrichten. Alles wat ik aan blogs al klaar kan zetten voor de maand juni is mooi meegenomen en kan ik die tijd die overblijft weer gebruiken voor het schrijven van mijn roman Tijdrit. Elk nadeel heb toch echt zo zijn voordeel!

*Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat niet alleen de Gabapentine mij vandaag wakker hield, maar dat ik ook wakker lag omdat Manchester mij maar niet los kan laten. De wetenschap dat zelfs kinderen niet heilig zijn voor dat soort mensen stemt me diep droevig en ik lag er dit keer letterlijk van wakker. Arme kinderen, arme ouders.

Bron uitgelichte foto:  Robot Brainz

Related posts

Leave a Comment