Mijn laatste hardloopwedstrijd – Brooks 10K champions Run

Het moet inmiddels anderhalf jaar geleden zijn geweest dat ik besloot dat ik na twintig jaar hardlopen er helemaal klaar mee was. Het werd tijd om de hardloopschoenen aan de denkbeeldige wilgen te hangen. Het voelde als een opluchting om niet langer meer dat grote lichaam op gang te hoeven brengen met benen die het gewicht eigenlijk niet aankonden. Ook hoefde ik niet meer elke keer tegen mezelf te racen en voor een competitief iemand als ik viel daar een grote druk weg. Ik zat alleen nog wel met die allerlaatste hardloopwedstrijd die ik hoe dan ook wilde gaan lopen: de Brooks 10K champions Run. Een tien kilometer run door Amsterdam. Beginnend en eindigend op het Museumplein.

Ik had in die twintig jaar nog nooit een tien kilometer wedstrijd gelopen en om heel eerlijk te zijn lukte het me op dat moment niet eens om vijf kilometer aan één stuk te lopen. De kans dat me dat ook nog zou gaan lukken was verwaarloosbaar klein. Eigenlijk was het dan ook gekkenwerk om naar die wedstrijd toe te werken terwijl ik niet eens meer fanatiek aan hardlopen deed.

‘Het Rijks’

Toch trok het idee, om hardlopend onder het Rijksmuseum door te gaan, enorm aan. Nu kun je elke dag onder het Rijksmuseum doorlopen, maar dat bedoel ik niet. Nee, ik wilde dat in een wedstrijd doen en aangezien ik al besloten had te stoppen was het ook mijn enige kans. De laatste jaren had ik veel te vaak mooie wedstrijden aan mijn neus voorbij had laten gaan door (faal) angst en besloot die laatste kans aan te pakken. Deze wedstrijd ging immers over het EK-parcours dwars door de bruisende Amsterdamse binnenstad (zie YouTube film 1 onderaan). Ik bedoel maar!

Zenuwplasjes

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo zenuwachtig was. Ik was net zo zenuwachtig als altijd, maar dit keer was ik wat banger dan normaal. Er waren inmiddels wat aanslagen geweest en in mijn hoofd ging dat die dag ook in Amsterdam gebeuren. Ja, ik weet het, daar moet je niet teveel bij nadenken, maar ik durf te wedden dat ik die dag niet de enige was. Gelukkig heb ik er niet de hele tijd aan gedacht, anders had ik niet kunnen genieten. Ik moest uiteraard ook eerst nog honderd-en-een zenuwplasjes doen, maar dat hoorde er ook wel een beetje bij. Helaas stond er een rij van een half uur en ik was als de dood dat ik de start zou ‘missen’. Dat zou echt iets voor mij zijn geweest: niet mogen starten door plasproblemen. Gelukkig waren de toiletten vooraan onbezet en kon ik enigszins verhit en zeer gestrest toch nog starten.

Een blauwe ‘eenheid’

De start en de finish waren dus bij het Rijksmuseum, maar daar tussenin was er meer dan genoeg te zien van Amsterdam. We liepen over een lege Albert Cuypstraat, langs een drumfanfare. We staken de Amstel over en ter hoogte van Koninklijk theater Carré kreeg ik kippenvel toen mijn gedachten terug gingen naar die ene voorstelling waar ik bij was geweest. Een prachtig gebouw met een grote geschiedenis. We gingen opnieuw de Amstel over, via de prachtige Blauwbrug liepen langs het Rembrandtplein en over de Herengracht over kleine bruggetjes met daaronder de grachten. Ik haalde een paar keer diep adem, snoof de cultuur mee naar binnen, kijk naar alle blauwe T-shirts om me heen, dat me een eenheidsgevoel gaf, en ondertussen voelde het alsof ik vloog. Mijn gps horloge (lees: die van echtgenoot) deed het niet en ik kon dus niet zien hoe hard ik ging. Langzamer dan gedacht. Veel langzamer, maar dat drukte de pret achteraf pas. Een klein beetje.

Het Vondelpark

We renden lang de Heineken Experience over de Stadshouderskade en iets verderop (ter hoogte van het Rijksmuseum) maakte ik een fout en liep ik bijna een vijf kilometer in plaats van tien. Althans daar was ik bang voor dus ik keerde snel weer om voor het hek werd gesloten. Achteraf denk dat er gewoon twee doorgangen waren richting het Vondelpark, maar zeker weten doe ik het niet. Ik dacht op dat moment aan echtgenoot en achteraf gezien blijkt dat we elkaar daar gepasseerd moeten zijn. Ik bedenk me nu dat ik geen idee heb waarom we niet samen liepen.

Bucketlist check

We liepen langs het water richting het Vondelpark en we kwamen de bijna-finishers tegen. Wat benijdde ik hen, ik was doodmoe en moet ik eerlijk zeggen dat ik het veel te lang vond duren tussen als die juichende en aanmoedigende mensen. Nee, dat is nooit echt mijn ding geweest: al die mensen die je naam roepen. Ik heb me altijd voor Jan Joker voelen staan, uhm lopen. Dat had misschien meer te maken met het feit dat ik mezelf niet waard vond om voor te juichen, ik voelde me immers meer een hobbelende nijlpaard tussen alle soepel hindes. Dat terzijde. Dus hoewel dit park al een aantal jaren op mijn bucketlist stond om in te rennen kon ik er niet heel uitgebreid van genieten.

Mijn running-face

Gelukkig kwam er een uiteindelijk toch een einde aan. Ik kwam de cheering zone zonder kleerscheuren, maar met mega blaren onder mijn voeten, door en liep ik langs de prachtigste huizen terug richting het Rijksmuseum. Bij elke meter die ik verder liep gingen mijn voeten steeds meer pijn doen en begon mijn lichaam ook meer te protesteren. Het was mijn laatste hardloopervaring dus ik vond dat ik er wel een klein beetje van moest genieten. Ach, wat zeur ik nou… ik heb ook genoten! Beetje jammer dat de man na de finish het moest vergallen door te zeggen: ‘Kijk eens wat vrolijker je hebt net lekker gelopen’, of iets van dien aard. Story of my life, ik mag als blij zijn dat hij niet zei: ‘Kijk niet zo chagrijnig!’ Ach, dat is mijn running-face nu eenmaal!

Yesssss

Het was zwaar, maar dat was het ten eerste altijd tijdens wedstrijden en ten tweede heb ik zo goed als ongetraind die run gedaan. Ongetraind voor wat betreft hardlopen dan, want in de weken ervoor had ik mijn beenspieren goed getraind op de racefiets en heb ik af en toe een rondje van vijf kilometer gelopen. Niet ideaal, maar het was te doen. De tijd viel me, zoals gewoonlijk, toch tegen maar ik klaag er niet over. Ik heb het gedaan!

p.s. Op de terugweg in de trein zette ik de NOS app op mijn iPhone aan en keken een deel van de Tour de France. Op station Utrecht zag ik de prachtige overwinning van Tom Dumoulin in de koninginnenrit van de Pyreneeën op Andorra Arcalis (zie YouTube film 2 hieronder).

 

 

 

Related posts

Leave a Comment