Langs de lange Linge – rondje met Els

Is het echt nog maar zes dagen geleden dat ik in het zonnetje met een strakblauwe lucht en met een temperatuur boven de 25 graden Celsius een heel stuk langs de Linge fietste? Leek het vorige week donderdag nog zomer, inmiddels is het gevoelsmatig weer herfst geworden. Het weer is goed van slag en mijn lichaam weet ook niet helemaal wat het ermee aan moet. Mijn brein weet het wel, die zegt: ‘Regenpakkenweerrrrr.’ Dus maar terug naar afgelopen donderdag.

Het was alweer even geleden dat Els en ik samen fietsten (eind oktober). Hoewel we het ons al een aantal maanden lang elke week weer voornemen komt het er toch steeds niets van. Jammer eigenlijk, want op de een of andere manier is het weer ons altijd gunstig gezind.

Voornemen om vaker samen te fietsen

We hebben in al die keren dat we samen fietsten steeds mooi weer gehad, zelfs wanneer het de rest van de week butweer was. Zou dat morgen ook zo zijn? Voorlopig ga ik er namelijk vanuit dat we weer samen gaan fietsen. Is de week alweer zo snel voorbij gegaan? Vanmorgen realiseerde ik me dat wel alweer in juni zitten. Het lijkt haast gisteren dat ik niet durfde te fietsen omdat het winter was en nu gaan we al bijna weer richting die winter. Bizar hoe snel de tijd gaat. Gelukkig gaan onze fietsen iets langzamer.

Vorig jaar fietste ik altijd op mijn racefiets als ik een rondje ging doen met Els, maar afgelopen donderdag besloot ik het eens te proberen op mijn hybride fiets. Aangezien Els en ik op ‘koffiedrink tempo’ fietsen (heerlijk, moet je ook eens doen!) hoefde ik niet per se op het scheurcarbon en ik had meteen het probleem opgelost waar ik al mijn spullen moest laten.

Hebben ik alles?

Mensen die mij al een tijdje kennen weten dat ik altijd veel tijd nodig heb om alles bij elkaar te pakken voor een fietstocht (nou ja, elke willekeurig uitje), want ik ben altijd bang dat ik iets vergeet. Wanneer ik voor een lange tocht op pad ga heb ik veel nodig. Binnenbandje, fietspompje, plaksetje, inbussleutels, bidon, petje, helm, zonnebril, gelletje, kleingeld, pinpas, rijbewijs, ANWB-pas enz. enz.  Meestal leg ik het de avond van tevoren wel klaar en heb ik er op het moment zelf geen omkijken naar, maar ’s morgens kan ik dan toch nog heel lang nadenken of ik alles wel heb. Als het aan mij ligt heb ik een grote hutkoffer nodig om een klein tochtje te maken. Die koffer zit niet op mijn Gazelle Fuente, maar fietstassen heb ik wel. Bizar hoe je je druk kunt maken over hoe je je spullen meeneemt wanneer je een ‘wandeltochtje’ op je racefiets gaat maken, maar dat ineens niet meer belangrijk (b)lijkt wanneer je een andere fiets meeneemt. Maar goed, laat ik daar maar over ophouden voor dit een andere blog wordt.

Ik had alles!

De volgende ochtend kon ik wonderbaarlijk snel op weg. Overigens: avond ervoor vroeg ik me nog af of het stom was om een helm te dragen op een hybride fiets, maar ik vond het een stommer idee om wekenlang in het ziekenhuis te liggen en maandenlang te revalideren door een trainingsongeval dus dat ding ging op! Els was iets eerder van huis gegaan en wachtte me al op in Huissen op het kruispunt met de AH zodat we meteen richting Angeren konden fietsen. We waren tot dat moment nog niet echt uit de route, alleen dat hij aan die kan van de Rijn moest lopen. Een keuze viel ook nog niet helemaal mee, want ik wil Els uiteraard als het moois van deze kant van de rivier laten zien. Gelukkig had ze oren naar een ritje langs de Linge. Om daar te komen reden we eerste een stuk over de dijk van Huissen richting Pannerden. Het eerste stuk hebben ze in de winter aangepakt en hebben ze aan weerszijden een fietspad gemaakt. Soms denk ik wel eens dat rode fietspaden een wondermiddel zijn om automobilisten meer rekening te laten houden met fietsers, want op het moment dat ze er zijn houden automobilisten de veiligheid in de gaten (althans dat denk ik) en als ze er ineens niet meer zijn stampen ze het gaspedaal weer tot onder in en racen ze je voorbij. Dat is het geval bij Angeren en ik ga er dan ook altijd daar vanaf om door het dorp richting Doornenburg te fietsen. Vlakbij Boerenhoek kun je rechtsaf richting Arnhem Elst en fiets te tientallen kilometers lang langs de Linge.

De lange Linge

De Linge stroomt vanaf Kasteel Doornenburg helemaal tot aan Gorinchem dus wij pakten maar een heel klein deel ervan mee in onze fietstocht. Overigens zijn de gemeenten Lingewaard en Lingewaal vernoemd naar deze rivier*. Een aantal meter na het oprijden van het pad vind je aan de linkerkant lange rijen bomen met daarin (als ik me niet vergis) appels. Niet alleen op dit traject vind je veel fruitbomen, maar ik rij bijna al mijn rondjes wel langs fruit. Tsja, het is toch de rand van de Betuwe, dat bekend staat om zijn grootschalige tuinbouw, waaronder de fruitteelt (appels, peren kersen)*. Ik hou ervan om de bomen te zien bloeien, om te zien hoe er dikke appels aan komen en later in het seizoen de plukkers aan het werk te zien. Niet alleen hier, maar ook meer richting Lent, bij het dorp Ressen, waar we later nog langskwamen. Het is vaak heel rustig langs de Linge en ik ga er dan ook graag naartoe. Ik had vorig jaar al eens over het ‘Frieslandgevoel’ dat voor mij synoniem staat aan fietsen op een grote open vlakte met flinke wind. Het ene stuk heb je hem een beetje mee, het andere stuk een beetje tegen, maar over het algemeen voel je hem altijd aan je trekken, met je vechten. Donderdag was er echter ook het ‘vakantiegevoel’ en dat is nog veel beter. Het gevoel niets te moeten, geen gehaast. Heerlijk!
Als we het dorp Bemmel zijn gepasseerd is het nog een aantal kilometer naar Huissen. Aan het einde rechtsaf (het gat in de weg is gelukkig gemaakt, daar viel ik bijna vorig jaar) en dan op de rotonde driekwart rond richting Arnhem. Ook daar weer dat allesoverheersende vakantiegevoel. Wel wat meer bebouwing, want er staan grote kassen aan de rechterkant van de weg. Vlakbij worden de aubergines van Jan Linders gekweekt. Dat je het weet! 😉

Aan het einde van ons deel van de Linge staat Monument de Vleugel.
“Eind september 1944 strandde Operatie Market Garden in de Betuwe. Het front verstarde langs de Linge. Het oorlogsgeweld uitte zich in de vorm van granaatbeschietingen over en weer, patrouilles en man-tot-mangevechten. Tegelijkertijd werd de evacuatie van de burgers een feit. Daar kwam de grote wateroverlast bij: de Duitsers bliezen de Rijndijk bij Elden op. Een groot deel van de Betuwe overstroomde. Het ‘Niemandsland’ werd een ‘Niemandswater’. Pas begin april 1945 viel het doek voor de oorlog in de Overbetuwe. Na een eindeloos lange evacuatie kwamen de burgers terug in hun zwaar vernielde en geplunderde huizen. Op veel plaatsen was het onveilig door explosieven. Maar er was weer perspectief. De wederopbouw kon starten. Het mentaal loskomen van het geweld van oorlog is een langdurig proces. Onverwerkte pijn en ellende zijn een handicap, maken ‘vleugellam’. Het streven naar verlossing van oorlogspijn geldt voor zowel militair als burger. Dit monument is ook een ode aan hen die als oorlogsvluchteling in ons midden verblijven en voor de veteraan die op vredesmissie is geweest.**
Mocht je er ooit in de buurt zijn geweest ga dan eens kijken. De stalen vleugel is op 14 maart 2014 onthuld en is zeven meter lang. Dit deel van het pad is overigens onderdeel van de Liberationroute, maar daarover later meer.

Mooiste tunnel in de omgeving

Bij de vleugel kun je het Rijn-Waal pad op. Rechtsaf ga je naar Arnhem, linksaf naar Nijmegen. Het RijnWaalpad is een snelfietsroute van Arnhem naar Nijmegen en is ook ideaal om op te trainen. Autoluw en je kunt er heel hard fietsen. Hij is 17,7 kilometer lang en heeft 17 miljoen euro gekocht. Zo’n miljoen euro per kilometer dus. Het mag wat kosten! Laatst is het pad uitgebreid. Voorheen moest je ervan af, een doorgaande weg oversteken en opnieuw het pad op, maar tegenwoordig is er een tunnel en hoef je geen halsbrekende toeren meer uit te halen. Heerlijk! Nog weer wat verder vind je fietstunnel A15, een tunnel met daarin een lichtkunstwerk. Ik lees nu net dat je met de Bicycle Buddy app zelf(s) het licht van het kunstwerk kunt bedienen. Jij, de fietser, bepaalt welke kleur het kunstwerk heeft en hoeveel lichtjes er gaan branden. Nou ja, als ik fiets heb ik wel wat beters te doen, maar het idee is leuk 😉 Aan het einde van dat deel van de weg moet je oversteken langs Ressen, waar je ook weer veel fruitteelt vindt. Er staat een kerk en hoewel ik er al vaak langs gefietst ben heb ik nooit de tijd genomen om er te gaan kijken. Met Els is daar altijd tijd voor en ze was zelf ook nieuwsgierig. Het doet me denken aan een kleine kerkje in Friesland waar vrienden van mij getrouwd zijn. Ik had dus meteen een trip down memory lane.

Koffie. Koffie. Tijd.

Langs de mega bioscoop bij Lent reden we richting Nijmegen en bij het (redelijk nieuwe) van der Valk hotel hebben we lekker koffie gedronken. Niet dat we nu heel erg moe waren, maar koffie hoort er (over het algemeen) nou eenmaal bij tijdens onze rondjes.  Overigens ben ik nog niet zomaar klaar met schrijven, dus neem zelf ook een lekker bakkie zou ik zeggen. Daarbij beloof ik plechtig in het vervolg rekening te houden met de lengte van de blog. Aangezien er weinig te vertellen valt over koffiedrinken, behalve dan dat we er een koekje bij namen en Koekiemonster tegenover me zat, neem ik je verder mee op ons pad.

De dijk

Klein stukje terug richting Lent en toen rechtsaf richting Nijmegen de Bemmelsedijk op richting Doornik. Je kunt het misschien kennen van de Stevensloop halve marathon, winnaar: Michel Butter, dat laatst te zien was op televisie. Uiteraard moest ik heel even een foto maken van de imposante Waalbrug. Het stukje hart van mij dat van architectuur houdt wordt altijd weer heel gelukkig bij het zien van dat stuk staal. Helaas geen foto ervan, want op wonderbaarlijke wijze is die verdwenen uit mijn foto’s L. Ik heb wat problemen met de gegevensoverdracht van mijn iPhone naar mijn laptop.
Els fietste gewoon door en daardoor kon ik nog even lekker sprinten. In Doornik gaat de Bemmelsedijk over in de Waaldijk en loopt langs de Bemmelerwaard waar je je even in het buitenland waant. De waaldijk voert langs Bemmel, Haalderen en Gendt en vanaf daar heb je weer een prachtig uitzicht over de rivier, waar overigens heel erg grote schepen varen. Ik hou ervan!

Voor je het weet ben je alweer tientallen kilometers verder en wanneer je de pont van Pannerden passeert ben je ook alweer in de buurt van Kasteel Doornenburg. En laat daar de Linge nou beginnen. Aan het einde van dat stukje weg werd ons rondje ‘vastgemaakt’ en konden we weer richting Angeren en Huissen. Het was inmiddels een heel stuk heter geworden en toen we bij Angeren de dijk op fietsten wachtte aan het einde van de bult een hittemuur. Dat soort fenomenen houd ik van. Net als ineens tegen een muur wind op fietsen. Ach je, gekke mensen, gekke ideeën. In Huissen namen we afscheid van elkaar en ik fietste naar huis om het bovenste rondje ook te sluiten. Al met al een lang fietstochtje (terwijl hij veel korter was gepland), maar het was wel heel erg gezellig. Misschien kun je je voorstellen dat ik uitkijk naar morgen!

Ps. Volgens Strava was dit een ontzettend zware fietstocht, gelukkig vertrouw ik nog altijd op mezelf en zeg ik dat het wel meevalt!

*Bron: Wikipedia

** Bron: Liberationroute Europe

 

Related posts

One thought on “Langs de lange Linge – rondje met Els

Leave a Comment