Welke kant ga/ging jij op in het leven?

♫♫Liever weten wat ik wil dan dat ik alles weet, liever schamen voor mijn fouten dan mijn goedheid vergeten. Liever sterven in het vuur dan langzaam aan gedoofd.♫♫

Ik denk dat je in heel erg veel beslissingen in je leven écht een keuze hebt. Een keuze in wat jij het beste vindt en wat jij wilt. Kies je wel of niet voor die baan? Blijf je wel of niet hangen bij je baas? Wil je wel of niet op reis? Wil je wel of niet een groot huis met alles erop en eraan?

Natuurlijk kan het zo zijn dat je niet je droombaan hebt, maar wel een vast contract. Je kunt er voor kiezen om veilig te blijven zitten waar je zit en te blijven dromen, maar je kunt ook zeggen dat je de sprong waagt en dat je maar ziet waar het zal eindigen. Per slot van rekening is er, op werkgebied, tegenwoordig geen enkele garantie meer en kan je baas je per direct op straat zetten. Wel of geen vast contract! Ik wil niet zeggen dat je je dromen op stel en sprong moet gaan leven, maar je kunt er wel mee bezig gaan ze langzaam maar zeker te verwezenlijken. Misschien moet je nog studeren voor die droombaan omdat je niet genoeg gekwalificeerd bent, maar dan kun je wel zeggen dat je er aan werkt. Misschien vind je je werk wel leuk, maar wil je juist graag een andere werkgever. Je kunt dan wel met tegenzin naar je werk blijven gaan, maar uiteindelijk wordt je daar zelf niet beter van. Ook kunnen, niet onbelangrijke, dingen als geld een rol spelen, maar moet je dan vastgeroest blijven en jezelf kapot maken vanwege geld? Ik zeg niet dat je zomaar weg kunt gaan of dat moet doen, want je bent in het leven per slot van rekeningen wel afhankelijk van geld, maar het kan geen kwaad om eens goed na te denken wat je nou écht belangrijk vindt. Is het belangrijk om meer, of veel, inkomen te hebben of is het belangrijker om gezond te zijn en je goed te voelen? Het is een keuze! Misschien een heftige, maar het blijft een keuze. Zeg nou niet dat het niet zo simpel ligt. Misschien heb je wel gelijk, maar denk verder dan alleen maar het: ‘ JA MAAR’.

Vraag je eens af wat je zou doen als je geen bezwaren zou hebben en je beslissing alleen maar hoefde te baseren op het gevoel dat je hart je ingeeft? Misschien kom je dan nog voor verrassingen te staan. Ik wil zeker niet zeggen dat je weg moet gaan bij die baas… je kunt er ook voor kiezen om het te accepteren zoals het is, of het misschien, nog, tijdelijk te accepteren en ondertussen op zoek te gaan naar iets beters. Keuzes kunnen op verschillende tijdstippen gemaakt worden; tijdens verschillende levensfases; tijdens verschillende omstandigheden. Maar je hebt ze zelf in de hand! Je kunt kiezen voor het ene of kiezen voor het andere.

Natuurlijk is niet alles in het leven maakbaar, geloof me daar weet ik inmiddels wel genoeg van, het gaat om de dingen die niet afhankelijk zijn van moedertje natuur.

Reizen is een belangrijk fenomeen geworden. Het lijkt wel of iedereen vindt dat je de hele wereld gezien moet hebben. Iedereen wil zo lang en zo ver mogelijk om te kunnen vertellen (lees: opscheppen) aan vrienden waar ze wel niet allemaal geweest zijn. Maar is dat eigenlijk wel nodig? Is het nodig om een ander de ogen uit te steken met iets dat maar zo betrekkelijk is? Hoe belangrijk is het nou eigenlijk om te reizen? Doe jij het voor jezelf of doe jij het voor die buurman die voor de zoveelste keer vraagt of je reis, wéér, naar Noordwijk aan Zee gaat? Doe jij het omdat je het wilt óf omdat het een soort van ongeschreven regel lijkt te zijn geworden dat de mate van reizen bepaald wie jij bent? Natuurlijk: als je antwoord het eerste is en je doet het omdat je het echt graag wil dan is er geen man overboord en wens ik je heel erg veel plezier en geniet er vooral van! Maar als je het doet om erbij te horen: stop daar dan mee… ga lekker andere dingen doen met dat geld. Dingen waar je wel plezier aan beleeft en die je geld echt waard zijn. Niets is zo zuur als een lege portemonnee en een slecht gevoel!

Een groot huis met een immens grote tuin is uiteraard heerlijk, maar als jij er samen met je wederhelft beiden fulltime voor moet werken en je liever iets minder wilt werken (voor bijvoorbeeld de kinderen of gewoon omdat het je allemaal zo zwaar valt) zul je jezelf moeten afvragen of je wel zo’n groot huis nodig hebt. Heb je een huis dat (net als de mijne) onder water ligt, dan heb je een probleem en wordt het wel heel erg lastig. Is dit niet het geval dan kun je jezelf afvragen of jij het huis het harde werken waard vindt.

Natuurlijk heb ik ook mijn tegenslagen gekend en moest ik ook tien keer, nee honderd keer, nadenken over wat ík eigenlijk wou en over wat ik wil. Ik heb mijn hele volwassen leven genoeg meegemaakt en soms leek het wel of ik geen keuze had. Uiteindelijk bleek ik in alles een keuze te hebben. Tot vijf keer toe werd mijn (werk) contract niet verlengd en had ik de keuze: ga ik wel of niet bij de pakken neerzitten? Tevens heb ik zelf een keer ontslag genómen, omdat ik niet kon werken onder mijn manager. Hij had geen vertrouwen in mij en stak dat niet onder stoelen of banken. Misschien lag het wel aan mij, maar ik kies ervoor om te denken dat hij zich niet genoeg in mij interesseerde om te zien dat ik één van de hardst werkende krachten was. Het was zijn probleem en ik had geen zin om het mijn probleem te maken dus ging ik weg. Dat bleek een verkeerde keuze te zijn, want een jaar later verloor ik opnieuw mijn baan. Ook in dat geval liet ik me niet uit het veld slaan en besloot ik weer uit het zand te krabbelen. Natuurlijk was het moeilijk en heb ik vaak moeten huilen, maar ik heb wel de keuzes gemaakt die ik wilde maken. De ene, weliswaar, wat beter dan de andere, maar het heeft me gemaakt tot wie ik ben.

Deze maand ben ik al elf jaar thuis. Nee, ik ben niet werkeloos. Ik heb er voor gekozen om voor mijn kinderen te gaan zorgen in plaats van werken voor een baas. Ik heb daar in die elf jaar veel te vaak kritiek op gekregen. Ik zou lui zijn! Dom! Ik zou een ‘uitkeringstrekker’ zijn. Ik zou teren op de zak van mijn man. Hem uitbuiten. En nog veel te veel om op te noemen. Sommige opmerkingen waren ronduit schofterig en zeer respectloos en ja, daar liet ik me wel door uit het veld slaan. Het deed me verschrikkelijk pijn! En eerlijk is eerlijk, heel soms nog steeds, want ondanks dat het een voorrecht is om voor mijn kinderen te mogen zorgen voel ik me door dat soort opmerkingen soms intens gekwetst. Er zitten niet alleen voordelen aan thuiszitten, ik ken een erg lange lijst maken met nadelen. Mensen lijken niet te (willen) begrijpen dat thuis blijven, en voor de kinderen zorgen, ook inhoudt dat we maar één inkomen hebben. Voor ons geen verre reizen (die ik overigens ook niet noodzakelijk vind, Limburg en Zeeland is prima) en maar één keer per jaar, twee weken, in een goedkoop huisje/stacaravan, maar ik ben wel gelukkig. Ik heb gekozen voor dit leven en dat maakt me nu tot wie ik ben.

Wie ik ben? Ik ben iemand die zichzelf keuzevrijheid geeft! Het beste cadeau dat er is. En wat ik over een paar jaar doe? Geen idee, ik weet niet eens wat ik volgende week besluit te doen. Op dit moment werk ik heel erg hard om schrijven op een hoger level te krijgen en dat is voor mij een parttime baan die ik heb als de kinderen op school zitten. Misschien is het naïef om te geloven in een droom die ik als kind al had, maar voorlopig ben ik niet van plan dat op te geven. Hoe geweldig zou het zijn dat ik over tien jaar een gerenommeerd auteur ben en kan zeggen dat ik blij ben dat ik nooit heb opgegeven, ongeacht wat een ander dacht en hoe moeilijk die keuze soms ook was.

♫♫Liever hard op mijn bek gaan dan wachten op een duw, liever recht tegen de wind in dan een leven in luwte. Als ik niet meer mag genieten was ik liever dood. Mijn hart en hoofd, geloven in het leven*.♫♫

* Geloven in het leven – 3Js

Related posts

Leave a Comment