Knooppuntenroute 137306 – rondje met Els

Vandaag helaas geen ritje met Els, want op het moment dat deze blogpost verschijnt ben ik met mijn zoon mee op schoolreisje in het Kröller Müller museum (dat heel toevallig ook nog eens op mijn bucketlist staat voor dit jaar). Vorige week zijn we echter wel samen op pad geweest. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik een zeer ernstig energiegebrek had vorige week en misschien beter had kunnen afzeggen, maar dit soort dagen zijn me toch een beetje heilig en wilde ik toch graag gaan.

Warrig brein

Op een bankje in Huissen wachtte ik op Els en het enige dat ik zag waren de kleine stenen onder me. Ik was redelijk verdiept in een Storytel boek dat ik luisterde, maar eigenlijk zat ik meer in dat kleiner wereldje omdat ik me wat depri voelde. Waar ik de keer ervoor heerlijk zelfverzekerd was kon ik mezelf vorige week niet zo omschrijven. Mijn brein was warrig en mijn hoofd leek een volledig leeg omhulsel. Je zou het kunnen vergelijken met teveel drinken (zonder de draaierig- en misselijkheid) en niet meer uit je woorden kunnen komen, zowel binnen als buiten je hoofd. Het was zeldzaam lastig om mezelf bij de les te houden.

Jaloersmakend uitzicht

De steentjes waren prachtig, maar ineens zag ik ook wat er voor me te zien was en ik “ontdekte” dat de wereld veel groter was dan mijn gezichtsveld. Ik keek uit op Arnhem en Westervoort en zag eigenlijk precies wat mijn schoonouders zien vanuit hun kamer. Ja, ik ben jaloers op hun uitzicht!

Kleur vs. Grijs

Els kwam aan en dit keer geen koekiemonster (damn), maar een T-shirt van INKnBURN. Zij maken geweldige t-shirts met prachtige prints, ik ben er zelf ook enorm van gecharmeerd. Els was erg kleurig, maar mijn gevoelens en gedachten waren nog steeds in een schemergebied. Ik moest (lees: wilde) moeite doen om een gesprek op gang te krijgen want de stilte voelde vervelend. Ik kan met Els normaalgesproken heel erg goed in stilte fietsen, maar vorige week leek het bijna te zwaar. Ken je dat gevoel? Ik kreeg heel even spijt dat ik gegaan was. Ik was allesbehalve plezierig gezelschap, maar verkeerde wel in goed gezelschap.

Knooppuntenroute 137306

De planning was een kort rondje en dat lukte! Ja, dat is blijkbaar toch mogelijk hahahaha. Nu moet ik er aan toegeven dat dat komt door Els’ geniale idee een knooppuntroute te gebruiken. De route start eigenlijk ik Elst, maar wij begonnen dus in Huissen en reden als het ware in tegengestelde richting. Dat eerste zorgde in Elst voor wat verwarring bij mij, we gingen voor mijn gevoel niet de goede kant op en Els kreeg het me ook niet uitgelegd, mijn brein functioneerde gewoonweg niet.

Exodus monument 

Afijn, terug naar Huissen en dan door naar Angeren. We fietsten over de dijk en ik raakte in de war toen de knooppuntenroute niet onze gebruikelijke afslag bleek te zijn (hoezo automatische piloot modus!), maar eentje verder bij het Exodus Evacuatie monument op de dijk. Dit monument is opgericht ter herinnering aan hen die de evacuatietocht hebben meegemaakt en naar Angeren zijn teruggekeerd en ter nagedachtenis aan allen die uit of in Angeren zijn omgekomen door oorlogsgeweld 1940 – 1945*.

Vernietigingsgat

Door het dorp fietsten we naar beneden, staken we de weg over en kwamen we bij de Linge uit. We zagen een ooievaar. Voor Els niets ongewoons, maar ik zie ze zelden en moest dus even een filmpje maken. Al snel sprong ik weer op mijn hybride en reden we een deel van de route van de week ervoor. We kwamen uit aan de rand van Huissen en sloegen linksaf richting Bemmel. Van daaruit reden we langs de Betuwelijn richting Elst. Onderweg bleven we even ergens stilstaan en achter ons was een man bezig met de takken van zijn gesnoeide boom klein te maken. Hij deed dat zo gedreven dat zijn hand elke keer wel heel diep het “vernietigingsgat” in ging dat ik bang was dat we nog 112 moesten bellen en eerste hulp moesten verlenen (gruwel). Het ging goed en ik hoop dat hij (delen van) zijn hand nog heeft.

Automatische piloot 2.0

Richting Elst was men vergeten een bordje te plaatsen en moesten we op ons gevoel de juiste route vinden. Gelukkig wist ik de weg dus als we niet de goede route hadden gevonden waren we er wel gekomen. De automatische piloot kwam weer om de hoek kijken dus ik raakte in de war in Elst. Mijn brein wilde naar het centrum maar knooppunt 17 wilde via 15 en 5 naar Arnhem.

Breingevecht

Bij de Vleugel besloten we de knooppunten te laten voor wat ze waren en ook mijn Garmin stopte door mijn fout. Ik zat nog steeds niet goed in mijn vel en mijn onzekerheid zegt me dat Els een beetje genoeg had van mijn gezeur over de knooppunten. Hoezeer ik ook mijn best deed om er positief over te zijn, op het moment dat de woorden uit mijn mond kwamen waren ze omgevormd naar negativiteit. Het was een continu gevecht tegen de wolken in mijn brein.

Story of my life 

Pas op het terrasje ging het iets beter en lukte het me om los te komen van de leegheid in mijn hoofd. Denk nu niet dat ik het niet leuk had want dat is niet waar, anders had ik er niet over geschreven, maar ik was niet zo aanwezig als altijd. En dat aanwezig kun je op vele manieren interpreteren.

The story of my life momenteel en soms veracht ik het. Dan veracht ik vanuit het diepst van mijn ziel. Bijvoorbeeld op dagen als vorige week donderdag. Dagen waar ik zin in heb en naar uitkijk. Het is een combinatie van ziekte (ME) en medicijngebruik (zenuwpijn) en blijft een enerverend proces. Hopelijk geeft Els me volgende week een nieuwe kans en hopelijk heb ik vandaag een brein dat goed meewerkt aangezien ik op pad ben met heel veel (teveel?) kleuters en het 36 (!) graden Celsius wordt.

Positiviteit vs. Negativiteit 

Ik heb getwijfeld of ik deze blog niet anders moest schrijven, positiever, maar dit is hoe het er soms in mijn hoofd aan toe gaat en dit is wat mijn leven soms zo lastig maakt. De bittere waarheid, maar godzijdank ben ik niet elke dag zo. Er zit ook veel positiviteit in me en gelukkig ben ik omringt door mensen die dit weten.

Het geeft overigens nog dagen geduurd, dit grijze gevoel, deze gedachtenloosheid. En ook op het moment van schrijven heb ik er last van. Ach ja, C’est la vie

————-
*Bron: Exodushuissen.nl

Op het Exodus monument staat de volgende tekst:

Tekst op plaquette:

Wi-j keke nog un keer achterum

Met traone en veul pien

Wnneer zouwe wi-j

ONS ANGEREN

Leven trug meuge zien?

Om nooit te vergeten

Angst en vrees, lawaai van vliegtuigen en geschut

Geschreeuw en gehuil, dat we uit Angeren weg moesten

Door de bezetter opgejaagd, vlug snel opschieten

We moesten de pont over, onderweg beschoten door granaten

Lopend of op een kar geladen, we moesten zien te overleven

Alles achterlatend met verdriet om alles wat een mens bezat

Dankbaar voor een vriendelijk woord van de opvang, onderdak eten en drinken

Waar moesten we heen en waarvoor, ook dat zullen we nooit vergeten

We vertrokken naar verre oorden, maar zijn uiteindelijk weer teruggekeerd.

Related posts

Leave a Comment