Heimwee, Zeeland en angst

Ik ben een tijdje afwezig geweest hier. Nou ja, niet alleen hier, mijn racefiets heeft bijvoorbeeld mijn bevallige billen de afgelopen tijd niet gezien. Ik heb zo geen zin meer in wielrennen de laatste tijd. 

Waar dat aan ligt? Geen idee! Misschien heb ik het vorig jaar teveel gedaan. Misschien gun ik mezelf die eindeloze uren doelloos fietsen niet meer. Misschien vind ik er gewoon geen zak meer aan. Misschien ben ik gewoon te bang na al die berichten in het nieuws de laatste tijd. Wat ik wel weet is dat ik het enerzijds mis, maar anderzijds totaal niet. Ik heb denk ik een haat-liefde verhouding met mijn fiets. 

Ik voel me gewoon niet zo prettig op die smalle 23 mm bandjes, daarbij is er continu de angst voor lekke banden, hoewel ik er maar drie had ik 6000 km. Ongegronde angst dus. Als laatste: ik vind mijn fiets gewoon niet mooi. Ooohhooo ‘zei’ ik dat nu hardop? 😱 Het is nooit een geheim geweest, maar ik heb het nooit zo benoemd. Ik probeer hem wat te pimpen (er moet nodig weer oranje lint op, nu zit er donkerblauw op) en ik probeer mezelf voor de gek te houden, door net te doen doen alsof ik hem pracht vind, maar in werkelijkheid vind hem gewoon niet mooi.

Maar goed, het is wel mijn eerste en zoals het er naar uitziet ook mijn laatste. Hij is voor lange tijd toch mijn maatje geweest dus ik begrijp gewoon niet waarom ik nu ineens zo bang ben. 

Terwijl ik dit lelijke nu schrijf over deze fiets voel ik ook een zekere heimwee, want we hebben het toch heel erg leuk gehad samen vorig jaar. Ik fietste er 6000 kilometer mee, maar dit jaar kan het hardrijden me niet bekoren. Ik hoop dat het tijdelijk is, dat ik gewoon even afstand nodig heb en dat we na de vakantie meer op pad gaan samen. 

Ik zou hem meenemen naar Zeeland, maar door mijn eigen stomme schuld hebben we nu geen fietsendrager die op een auto zonder trekhaak kan. Door mijn eigen koppigheid kunnen we hem niet meenemen. We hebben een huurauto zonder trekhaak en weten niet zeker welk model we krijgen dus is er was een zeker risico dat de fietsendrager die we hebben uitgezocht niet past en de fiets alsnog niet mee kan, maar we wel heel wat geld armer zijn. 

Enerzijds vind ik dat prima, anderzijds denk ik: ‘Je wilde zo graag fietsen op de vlakke wegen in Zeeland, tegen de wind in. 

Stomme doos had gewoon zo’n ding gekocht.’ 

Misschien iets voor de Bucket-list voor volgend jaar dan. Of gewoon met de trein (rechtstreeks) naar Roosendaal en dan naar Arnemuiden op de fiets. Dan is het de vraag: Hoe graag wil ik?! Dat is dan weer een dilemma dat draait om angst. Zucht! 

Related posts

Leave a Comment