Eerste hardlooprondje Zeeland

Gisterochtend heb ik weer hardgelopen. Ik zat niet echt op te wachten om hier alleen urenlang  alleen te fietsen en om eerlijk te zijn vond ik dat een goed excuus om weer lekker de hardloopschoenen aan te trekken. Dit keer geen eisen, geen doelen, gewoon lekker lopen. 


Ik kende nog een paar leuke routes van de vorige keer en besloot gisterochtend om de route ‘door’ de weilanden te nemen. 

Het park afkomen was even een klein probleem, want ik ging uiteraard de verkeerde kant op. Een heel klein park, maar blijkbaar groot genoeg om de verkeerde route te nemen. Nu weet ik inmiddels wel (weer) de sluiproute te vinden, maar daar kwam ik aan het eind pas achter. 

Het was rustig, de meesten sliepen nog, hoewel het toch al na half negen was. 

Het is hier sowieso rustig. Dit park is een paar maanden geleden failliet verklaard, maar heeft een doorstart kunnen maken. Gelukkig maar, want anders hadden we deze zomervakantie thuis doorgebracht. Ook leuk, maar dit is leuker. 


Bij het aflopen van het park moest ik rechtsaf richting Arnemuiden en in plaats van de provinciale weg te volgen liep ik de dijk omhoog de weidsheid in. 

Ik wist bij voorbaat wel dat ik niet helemaal tot aan Arnemuiden zou lopen, maar het bleek zelfs nog verder te zijn dan in mijn hoofd was opgeslagen. Ik gok dat ik dan op tien a twaalf kilometer was uitgekomen. 


Aangezien ik niet meteen te gek wilde doen heb ik het bij vijf kilometer gelaten. Echtgenoot vond dat zelfs al teveel, maar 

om heel eerlijk te zijn heb ik er niet heel veel erg in gehad dat het best een eindje is. 

Er waren een paar mensen die hun hond uitlieten en er was een boer al druk aan het werk op zijn akker. Ik zag twee treinen en ik hoorde achter het treinspoor de autoweg, maar verder heerste er vooral stilte. Heel. Veel. Stilte. Heerlijk!!!


Het is natuurlijk niet zo dat ik zonder basisconditie ineens ben gaan sporten, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik ’s middags in Middelburg behoorlijk veel last had van spierpijn. Vooral in mijn heupen en in mijn dijbenen. 

Tijdens het lopen voelde ik al wat pijntjes overal en nergens (linker achillespees en rechterknie), maar dat wijdt ik voornamelijk aan het feit dat de schoen al wat oud aan het worden zijn en eigenlijk vervangen moeten worden. 

Voorlopig moet ik het ermee doen en na de vakantie zie ik wel verder wat ik ermee wil. 

Opnieuw stoppen of opnieuw opbouwen. 

Voor wat nu betreft zullen ze toch echt nog even hun werk moeten doen en mij brengen waar ik wil. 

Toen ik terug bij de stacaravan kwam had ik nog net geen vijf kilometer op de teller en dat komt door die sluipweg. Dus ik liep nog een stukje door, ondertussen mijn gps horloge in de gaten houdend, om vervolgens weer terug te rennen. Een man keek bevreemd naar me en zei: “Zo, dat heb je even snel gedaan.” Ik begreep niet direct wat hij bedoelde, maar gelukkig werkt mijn brein sinds een tijdje weer wat beter en het kwartje viel vrij snel. Ik zeg ja: “Ik heb het zeker snel gedaan. Ik moest nog even mijn vijf kilometer vol maken.” Toen keek hij nog bevreemder. 

Op dat moment gaf mijn horloge aan dat ik mijn snelste vijf kilometer ooit had gelopen. Ik dacht bij mezelf: echt niet! 

Related posts

Leave a Comment