Hardlopen in Zeeland deel twee

Nu ik weer wat afgekoeld ben na mijn hardlooprondje is pas goed te voelen hoe koud het is in onze stacaravan en ik ben dan ook blij dat ik niet in een tentje op het open veld sta. 

Eigenlijk zou ik nu weer even in bed kunnen gaan liggen, maar de energiehormonen stuiteren nog even door in mijn lichaam. 

Ik zat er eigenlijk al op te wachten wanneer de nacht zou komen dat ik niet helemaal door zou slapen en hij kwam sneller dan verwacht. Nu geef ik toe dat toen ik om half vijf wakker werd de adrenaline die vrijkwam door de gedachten dat ik de zon tegemoet kon lopen ook niet echt meehielp. Gisteren vinkte ik al iets van mijn bucketlijst, maar ook vandaag zou dat kunnen. En ik heb het gedaan, ik ben de zonsopkomst tegemoet gelopen en ik had geen last van angst. Zeeland doet me goed! 

Ook vandaag heb ik weer filmpjes ingesproken voor Instagram verhalen en hoewel het me makkelijker afgaat wat te kletsen in een beeldscherm waarin ik ook nog eens mijzelf zie praten vind ik het toch vreemd. Daarbij vind ik dat ik totaal geen spreekstem heb voor vlogs. 


Maar goed, als je verder weinig aanspraak hebt op een verlaten fietspad in ‘the middle of nowhere’ is Instagram een mooie afleider. Ik heb trouwens nog behoorlijk hard gerend om op het punt te komen waar je de zon echt kon zien opkomen want ik was bang dat ik het hele spektakel zou missen. 

Dat zou wat voor mij zijn: anderhalf uur van tevoren wakker en toch te laat zijn. 

Maar het viel mee, ik was zeer ruim op tijd. Ik moet zeggen dat ik tot nu toe de zonsondergang(en) mooier vond, maar misschien ga ik deze vakantie nogmaals naar buiten voor zonsopkomst om er nog eentje te zien. 

Hierboven zie je een foto van het terrein waar onze stacaravan staat. Vlakbij het bruggetje staat hij en gisteravond zagen we achter de boten de zon ondergaan. De kinderen vonden het prachtig. 


Tijdens het lopen had ik helaas last van allerlei pijntjes, maar dat was mijn eigen schuld ben ik bang. Ik ben te snel van start gegaan om op tijd te zijn. Neemt niet weg dat ik een snelheid van 10 km per uur wel eeg lekker vind en het zou heerlijk zijn als ik altijd zo hard kan lopen. 

Wel jammer dat mijn gemiddelde snelheid aan het eind zo laag lag. Ik moet nog instellen dag mijn horloge pauzeert als ik foto’s maak. Dan heb ik zo een nieuw record dat wel wat voorstelt ;-). Ik heb eigenlijk honger, maar ga kijken of ik ook in bed nog heel even rust vind, hoewel ik al een kind wakker hoor worden. Daarbij ben ik ‘ijskoud’ en moet ik even opwarmen. 

Lees >>>HIER<<< ook deel 1

Related posts

Leave a Comment