Hardlopen in Zeeland deel 3 – moeizame start

Vlak voordat ik op stond vanmorgen schreef ik alvast het begin van deze post. Ik verwachtte op dat moment dat er vandaag niets uit me zou komen. Ik was futloos, moe en had nergens zin in. Ik begon dus behoorlijk negatief aan deze dag, hoewel dat niets nieuws onder de zon is.

Gisteren heb ik de hele dag niks gedaan (weer een af te vinken bucketlijst item) en je zou zeggen dat het genoeg energie zou opleveren voor een hardlooprondje vandaag, maar niets is minder waar. Ik was hij het opstaan energieloos, of althans zo voelt het. 

Dat ik gisteren minstens tien keer op de wc heb gezeten met diarree, gisteravond pannenkoeken heb gegeten en in de avond chips met wijn heb weggewerkt helpt vast ook niet mee. O en dat ik er drie uur over heb gedaan om in slaap te vallen was de genadeslag. Nee, terwijl ik dat eerste deel schreef en ik nog in bed lag dacht ik: hoe moet ik deze dag dóórkomen. 


Om heel eerlijk te zijn denk ik dat nu, na het rondje hardlopen, nog steeds, maar de vijf kilometer zit er inmiddels wel weer op. Ik had andere plannen voor het lopen, maar aangezien ik nog steeds wat gerommel in mijn buik voelde had ik er weinig behoefte naast de vijf kilometer hardlopen ook nog vier kilometer te wandelen. Je moet natuurlijk niet teveel van jezelf vragen na een dag met veel vochtverlies. 

Nee, ik zou gewoon gaan voor mijn vertrouwde rondje richting Arnemuiden. Dit keer koos ik echter voor een ander pad. Dat pad had ik uiteraard al eens eerder gezien, maar ik had niet het idee dat het ook maar ergens toe leidde. Dit keer zag ik echter dat er iemand van die weg af kwam rennen dus ik besloot gewoon eens een kijkje te nemen waar het naartoe ging. Ik kan bevestigen dat het inderdaad nergens toe leidt. Behalve dan naar ontspanning tijdens inspanning. 


Toen rende ik maar terug en bedacht me dat die man misschien net als ik wilde weten waar het pad naartoe ging en er net als ik achter kwam dat we nergens echt kwamen.  

Zoals ik al zei rende ik terug, maar nu wist ik natuurlijk niet tot hoe ver ik door moest om op de vijf kilometer uit te komen en ik wilde niet teveel kilometers maken. 

Waar je je al druk om kunt maken op de vroege ochtend 

Maar eigenlijk is me hier druk om maken beter dan druk maken over het wel of niet gaan, denk ik dan maar. 


Ach, er is asfalt genoeg hier om de camping heen dus ik besloot na een klein stukje rennen terug te gaan en maar de camping voorbij te lopen indien nodig. Het bleek dat het inderdaad nodig was en dus liep ik nog een stuk langs de prachtige dijkwoningen om vervolgens om te keren. 


Ik geef toe dat ik in deze blogpost echt helemaal niets zinnigs te melden heb. Het was een saai stuk wegdek, maar in mijn hoofd speelden zich de prachtigste verhalen af en daar is ook iets van te zeggen. Het is hier vlak, het is hier saai als je houdt van bedrijvigheid en mensen/dieren/objecten/architectuur, maar het is hier heerlijk als je houdt van rust en leegte. Dat geeft een heerlijk helder beeld in je hoofd. De inspiratie voor mijn boek blijft helaas echter uit. 

Het is als een groot wit doek waar niets op verschijnt. Niets! 

Ach ja, ik moet nog in de rustmodus komen denk ik. 

Related posts

Leave a Comment