Dagje Veere

Eindelijk was het donderdag zover, we gingen naar Oma’s snoepwinkeltje. Niet naar Veere, nee naar de snoepwinkel. Detail!


We proberen altijd zoveel mogelijk geld te besparen waar we het niet hoeven uit te geven en we hebben onze auto op een parkeerplaats iets buiten het centrum gezet. Daar konden we gratis staan en het was hooguit een kilometer verder lopen dan als we op een andere (betaalde) plek hadden gestaan. Misschien was het zelfs wel het dichtstbij het snoepwinkeltje. Voor de kinderen de belangrijkste plek van de dag, voor mij niet bleek later. 

Om eerlijk te zijn had ik niet echt plannen voor die dag en ik dacht dat we al weer vrij snel naar de stacaravan terug zouden gaan, maar we hebben onszelf, tot ieders verbazing, echt urenlang vermaakt. 

In de Grote Kerk of Onze-Lieve-Vrouwekerk, een laatgotische kruisbasiliek Veere*, is deze zomer een expositie van de Middelburgse kunstenaar Marijn Kluijfhout te bekijken. Tijdens de tentoonstelling zijn zwart-wit foto’s te zien en daarnaast ook meubels, grafisch werk en vervreemdende objecten. In de twaalf nissen van de kerk presenteert Kluijfhout verschillend werk,voornamelijk zijn fotoseries.** Echtgenoot ging met de kinderen de toren op, maar ik ben door schade en schande wijs geworden en er was geen haar op mijn hoofd die zelfs een poging tot beklimmen wilde doen. 

Nee, mijn hoogtevrees/valvrees begint al bij de eerste trede van de trap die naar de top leidt, of beter gezegd: lijdt. 

De ervaring leert ook nog eens dat rustig fotograferen mét kinderen moeilijk is dus besloot ik de camera eens uitgebreid te gebruiken. Wat een prachtige kerk is dit toch en ik heb een groot scala aan filters kunnen uitproberen. Ik heb het ding al jaren, maar nog nooit echt uitgeprobeerd. 

In de snoepwinkel was het heel erg druk en op de een of andere manier begrijpen mensen niet dat het handiger is om eerst even mensen eruit te laten voordat je erin gaat. Ook begrijpen mensen niet dat het handig is om je even de ruimte te geven om te betalen zodat zij daarna aan de beurt zijn. Maar goed, de kinderen zijn blij en ik dus ook.

In heel Veere is er geen supermarkt te vinden en het was eigenlijk de planning wat bolletjes te halen en te lunchen onderweg. Alleen duurde alles dus wat langer en bedachten we te gaan lunchen op het op een na beste terras van Nederland. Helaas werden we meteen al ‘weggejaagd’ door geel-zwarte monsters en daarbij was alles zo schrikbarend duur geworden dat het bleef bij koffie en frisdrank. Helaas! 

Het heeft hoe dan ook niet de pret gedrukt en we gingen gewoon door met ons wandelrondje door en langs Veere.  We gingen met een hand pontje het water over en liepen richting de witte molen, de Koe, dat in 1909 op de stadswallen werd gebouwd. Dit is echter de derde molen. De eerste (de Coe) werd gebouwd aan het eind van de zestiende eeuw. Hij stond recht in de vuurlinie en werd in 1736 vervangen. De huidige molen werd gebouwd op de fundamenten van deze vervanger***.   

Het is duidelijk dat Veere een zeer monumentaal stadje is en we hebben dan ook prachtige gebouwen gezien. Mijn camera is flink gebruikt en zelfs de kinderen hebben hun ogen uitgekeken. We hebben in totaal tien kilometer gewandeld. 

O ja, we zijn ook nog in een geweldige antiquariaat geweest, een boekwinkel met prachtige boekenkasten. 

*Bron: Wikipedia

** Bron: vvvzeeland.nl

*** Bron: routes.vvvzeeland.nl

Related posts

Leave a Comment